Aldri atteletslaus

Toleranse i praksis

2012-01-15T17:31:00.001+01:00

Det er ikkje mykje å seie om gårsdagens Spelemannspris. Anna enn at utdeling og nachspiel har alle ingrediensane frå ein god gammaldags fest i frå tenåringstida. Nokon har sagt noko stygt til nokon andre. Dei har reagert med å svare noko stygt tilbake. ”Alle” er sure på den som sa det stygge, og nokon har faktisk tømt øl over syndebukken. Syndaren sjølv er prega av bondeanger, og seier at han angrar og ikkje meinte det sånn. Han får trøst av ein kompis. Dei reparerer litt saman.

Eg gidd ikkje seie så mykje om verken møkkamenn eller anna åpenbart dårlig dømmekraft.
Det eg vil seie noko om er det som er den viktige diskusjonen her. Kva er OK å seie igrunn? Og er det slik at du ”har lov til” å seie kva som helst, så lenge du etterpå kan seie at ”eg er ikkje rasist altså!”?

Det er ein diskusjon som ein tar ofte. Er det lov å seie ”neger” om du ikkje meiner det negativt? Kva med kvinnenedsettande kommentarer? Eller å kalle nokon homo? Er det magiske løsningsordet ”jammen eg meinte det ikkje sånn”?!

Er det OK? Er det du sjølv som skal avgjere kor grensene går for kva du har lov til å seie. Ut frå kva du innerst inne meinte med det? Så lenge du ikkje sjølv definerer deg som ein rasist, så er du ikkje det? Kva er då det å vere ein rasist, eller homofob, eller sexistisk?

Ingen av dei mest mannsjåvinistiske kommentarane eg har fått servert oppover er blitt servert meg med bakanforliggande ondskap. Berre med bakanforliggande dumskap eller haldningar som er gått ut på dato. Kvar for seg er dei enkeltkommentarar sagt av folk som trur at så lenge dei ikkje slår kona si eller dagstøtt driv med bevisst psykisk terror, så har dei ingen grunn til å sjå litt på haldningane sine.

For den som er mottakaren av kommentarane er dei dråpe for dråpe med på å gi ei usikkerheit. Dei fortel deg einskildkommentar for einskildkommentar at du ikkje er god nok. Og det er det som er målet, å sørge for å dra deg litt ned, sørge for at du ikkje opplever deg likeverdig. Sørge for at du ikkje prøver deg i ei rolle der nokon ikkje vil ha deg.

Meinte du det ikkje sånn? Nei då får du la vere å seie det og!!
Det er sjølvsagt ikkje vondt meint å kommentere utsjånaden til ei dame i positive ordelag. Men som kvinne kan det til tider vere irriterande å oppleve at du i tillegg til dine faglege kvalifikasjonar er forventa ha ha ein funksjon som pynt. Pyntar du ikkje godt nok opp, så trekk det ned for heilheita, same kor dyktig du er. ”Den søte ungen damen kan jo hente kaffen”

I dag har dei fleste av oss ein ganske grei identitet i forhold til kva vi er eller ikkje er. Vi opplever ikkje oss sjølve som rasistiske eller mannssjåvinistiske eller homofobe. Vi ser på oss sjølve som moderne oppegåande menneske. Men om vi ikkje lar dei haldningane kome ut av munnen vår så hjelp det lite.

For vi er med på å spre små dråpar av haldningar vi ikke støttar, som igjen gjer det lettare for andre å gjere det same. Og ikkje minst er det med på å skape eit inntrykk av kven vi er, som vi kanskje ikkje er komfortable med.

Om du er av dei som vil forsvare til det siste din rett til å bruke ordet neger, fordi du ikkje meiner det negativt. Tenk då over følgande: Om eg (og mange med meg) høyrer nokon bruke ordet neger, så blir vedkommande litt mindre i mine auge. Sjølv om eg innser at ordet blir sagt dumskap, ikkje ondskap. Om du vel å sjå vekk frå den typen spelereglar, som vi andre ser og følgjer, så må du faktisk akseptere det. At dine pakkisvitsar, sexistiske kommentarar, bruk av homo som skjellsord, eller kva som helst anna av same kaliber, fortel meg at du reint sosialt sett heng litt etter. Anten så meiner du det du seier, eller så er du ikkje i stand til å skjøne at du dummar deg ut når du seier slikt.

Ingen av delene gjer at du framstår på ein positiv måte.

Det er rett og slett ikkje så bra imagebygging. Du framstår dum, kunnskapslaus og med dårlege haldningar. Litt heimeavla rett og slett. Slett ikkje moderne og verdsvant.

Det er mogeleg du har mange andre gode kvalitetar gøymt der inne. Eg, og mange med meg, gidd ikkje å finne det ut etter at du har snakka om ”dei jævla svartingane”. Det er eit kort liv og mange andre folk vi kan bruke tida på å bli kjent med.

To ting til slutt:
Om du kjenner ein mørkhuda som ikkje blir støtt av at du kallar han eller henne neger. Eller ein homo som fortel "rompis-vitsar" sjølv. Eller ei kvinne som meiner at kvinner og menn tross alt er skapt forskjellig, så gir ikkje det deg lov til å snakke sånn. Det er eit menneske med ei meining. Ingen har stemt dei fram som talerør for ei gruppe.

Og om du har tenkt å unnskylde deg etterpå på politikarmåten. Altså seie at ”dersom noen har opplevd dette støtende, så beklager jeg det” så berre la vere. Det er ikkje ei unnskyldning. Det ligg ikkje eit snev av sjølvinnsikt i det, faktisk. Det er berre eit forsøk på å late som om du er lei deg. Glatte over. Du har gjort noko toskete uavhengig av reaksjonane som har kome. Stå for det, eller legg deg flat. Ikkje prøv å snike deg unna.

Dette er ein tekst for å hylle mannen

2012-01-11T14:10:00.000+01:00

Den norske mannen. Han som eg er gift med, har som son, steson, bror, svoger, kollega, venn.
Han som eg møter på butikken, medan han til dømes handlar melk, dopapir og bleier til familien sin. Han som jobbar på kontoret ved sidan av mitt, eller som eg pendlar saman med. Han som syklar forbi huset mitt på laurdag formiddag. Han som er homo eller hetero, singel eller i eit forhold, far eller barnlaus. Den vanlege norske mannen i alle sine roller. Fordi han er som han er.

Fordi han generelt sett ikkje er valdtektsforbrytar som venter i mørkret på kvinner som han kan utøve vald mot, med seksualiteten sin som våpen. Fordi det er ein tankegong og ei verd som er framand for han. Fordi han er ein moderne, norsk mann, med alt det inneber.

Eg vil hylle alle dei fantastiske mennene som eg kjenner og ikkje kjenner. Spydspissen av det maskuline, som faktisk på verdsbasis legg lista for korleis ein mann skal vere.

Eg vil hylle han fordi han er omsorgsfull, han er svært humoristisk, han tar sin del av det som skal gjerast heime, og han oppdrar borna sine. Han inkluderer dei, tilbringer tid saman med dei og trenea fotballaget deira. På fredagskvelden så lagar han gjerne taco til familien sin. Eller kanskje han blir servert taco. Eller kanskje han er ute saman med kompisar. Han ser fotball, har mykje humor, og reiser på gutteturar. Han syklar kanskje Birken, og har brukt vel mykje pengar på sykkelutstyr dei siste åra. Han går på foreldremøter, tar ut pappaperm, og om han og mammaen til borna går frå kvarandre så vil han helst ha dei så mykje som råd.

Han er smart og opptatt av jobben sin. Men han er også opptatt av å pleie vennskap. Han har respekt for andre menneske, og han er hjelpsom. Både overfor svigermor og overfor kompisen. Han er vennleg mot andre menneske. Og behandlar dei som likeverdige. Også i seksuelle relasjonar. Han er innom stova når kona har venninnebesøk, og fleiper litt med damene. Han bruker humor for å vise andre menneske at han synes dei er ok. Han skulle gjerne hatt meir tid til å gå på konsertar og slikt. Og han sovnar gjerne på sofaen på fredagskvelden. Han sit mykje på PC, og han setter inn i oppvaskmaskina når det trengs. Han har ofte ein treåring liggande i midten i senga om natta. Han er ikkje så praktisk som generasjonane før han, men han har langt større breidde i kva han kan.

Han ser på kjærasten sin som sin beste venn. Han deler av hjartet sitt og ser på henne, eller han, som eit verdifullt individ. Dei snakkar saman om bekymringane han har. Både om jobb, om ungar og om menneske i livet deira. Han veit at det er situasjonar i livet der han trengs meir enn andre gonger. Og då er han der. Med omsorg. Han er med på fødslane når ungane hans blir fødde, og han les til dei på sengekanten. Han tar dei med på fisketur, og han køyrer dei til vener og aktiviteter. Når skulen har juleavslutning sit han i salen og smiler til sonen sin som er hyrde. Han beisar terrassen og har huslege prosjekt. Han er på PCen og han tar med seg jobb heim. Han skifter på senga når seksåringen har sove tungt og hatt eit uhell, eller er omgangssjuk og kastar opp.

Han stemmer når det er valg. Og han les Pondus. Han har dårlig samvit for alt han ikkje rekk. Og han føler på tidsklemma. Han skulle gjerne vore flinkare til somme ting. Han elskar med kjærasten sin. Og synest kvinner er vakre. Han veit kva som er ”tannferaten”når sjuåringen har mista ei tann. Han ryddar hus før det kjem gjestar, og klipper hekken. Han gir kkjærasten gode råd om ting ho eller han tenker på. Om jobb eller vener eller borna eller bilen. Han lappar sykkeldekk. Han triller barnevogn. Han lar av og til våte handkle ligge att på badegolvet, sjølv om han veit at partneren kjem til å plukke det opp. Han snakkar ikkje gjerne om følelsar, men han gjer det om han må. Han er samfunnsengasjert. Og internasjonal.
Slik er den norske mannen.

Han slår ikkje. Han brukar ikkje vald. Han voldtar ikkje, og han undertrykkjer ikkje andre menneske.

Men det er altså ikkje det som gjer han til eit meisterstykke.

Doris hemmelige liv

2012-01-05T12:06:00.002+01:00

”Åh.. så ryddig og koselig det er hos deg”, sa ei venninne av meg då ho såg eit bilete frå stua mi som eg la ut på FB. Eg såg meg rundt i stova og måtte medgje at: jo da... det er ryddig nok, ikkje det. Men ikkje så strøkent-ryddig som det framsto på biletet. Til høgre for biletkanten stod støvsugaren, og til venstre stod posane med nedpakka julepynt, klare til å berast på loftet. Men midt mellom der, såg det perfekt ut igrunn.
Spesielt etter at eg hadde fått puffa opp putene og tent lys rundt om kring.

Eg innsåg brått at nettversjonen av meg er ryddigare enn originalutgåva. Og når eg tenkte etter så har nett-meg, la oss for enkelheits skuld kalle henne Doris, også andre fordelar som eg ikkje har.

I følge profilbileta eg har liggande, som er tatt i heldige vinklar, er ho for eksempel tynnare enn meg. (Og alltid relativt heldig på bilete ser det ut som.) Ikkje har ho ettervekst, og ho er stort sett alltid fresh og nysminka.

I hennar sitt liv ser det ut til at ting er relativt enkelt. Ikkje høgt konfliktnivå på nokon måte. Ikkje at det er det i mitt liv altså. Men det er ikkje så smooth som i Doris sitt liv alltid. Ho har lite til felles med tidsklemme-mora med svart samvittigheit som slenger saman noko middags-aktig utifrå det som fantest i frysar og skåper, fordi ho ikkje har vore organisert nok den dagen til å legge eit bustikkbesøk inn i det stramme tidsskjemaet. Når eg seier ho her, så meinar eg meg. Doris derimot kan fortelle på Facebook at ho har baka brød med fiken og valnøtt, og legge ut bilete av den strålande fine kaka som vart laga til sjuårsbursdagen.

For den egentlige meg er det ikkje flest av slike dagar. Men dei finst dei og. Og det er jo slik eg ønskjer å vere. Eg vil jo vere Doris, meir av tida. For Doris er igrunn ganske fin å ha å strekke seg etter. Ho er jo den bedre versjonen av meg.

Ikkje minst er ho langt meir poengtert og vittig enn eg er i verkelegheita. Den eigentlege meg kjem med ganske mykje fjas, i tillegg til somme gode poeng. Doris kan til tider vere nærmast som klok å rekne. Eg er ikkje alltid det. Eg kan igrunn vere veldig uklok somme gonger. Men det er sikkert lettare å vere klok og artig, når ein lev eit uproblematisk Doris-liv

Ein annan ganske klok person har sagt (Doris hadde sikkert hugsa kven, eller iallefall greidd å google det fram, så det verka som om ho hugsa det)
”Do not compare other peoples spotlight, with your own backstage”.

Altså… Ikkje samanlikn andre sin Doris med din eigen kvardagsperson.

Vi har alle ei Doris, og vi har alle ei verkelegheit. Og det er veldig lett å kome på besøk til eit gjeste-rydda hus og tenke ” dei har det alltid så koselig heime”, og føle seg utilstrekkelig fordi ein aldri rekk å få rydda i kjellaren. Eller for at ein ikkje har fått gått gjennom dei fråvaksne kleda. Men dei har nok ein kjellar dei og. Eller eit loft, eller noko anna dei gjerne skulle ha gjort, men som dei aldri kjem seg til. Og som dei ikkje har så lyst til å vise fram. Alle har det. Og det er ikkje ei skam å ha eit roterom, eller ein urydda kjellar. Det handlar om at ein har eit liv. Eit heilt ekte liv er alt ikkje er perfekt støtt, fordi ein er underveis i ting. Som livet for eksempel.

Eg trur ikkje nokon vil kome til meg og bli slått i bakken av kor ryddig det alltid er. Veit vi at du kjem, er det normalt ryddig. Men om du kjem utan at vi veit det, eller om du er ein av kvardagspersonane våre, så kan du også vere uheldig. Men eg håper dei som er innom oss stadig vekk veit at det er eit hus der folk bor, og der det blir rydda kontinuerlig. Og at vi sørger for at det er skikkelig ryddig når vi vil at huset skal skine.

Når Doris tilsynelatande alltid bur i det skinande huset, så betyr ikkje det at Doris er falsk. Det er sannheit det også. Det er ikkje slik at den eigentlege, meir uperfekte meg, er den rette versjonen.

For det er ein grunn til at Det skinande huset til Doris ligg på toppen av isfjellet og at ho viser fram det fine og bra som er der oppe, og at det andre er godt plassert under overflata. Ein må ha noko under overflata og. For stabiliteten sin del. Og det høyrer faktisk heime der, utan at det betyr at det er stygge hemmeligheiter som ein bør skamme seg over. Og ein må ha noko over overflata. Det kallast sosial intelligens. Folk skal sleppe å forhalde seg til dei grimmaste sidene dine i alle samanhenger. Ein må kunne oppføre seg som folk. Og det betyr sat ein må vere som eit isfjell.

Det er ikkje meininga at vi skal vite alt om kvarandre. Hadde vi fått innsyn i alle delar av kvarandre så hadde vi kanskje ikkje likt kvarandre så godt. Det er lov å låse dodøra. Ingen treng å sjå snørrpapiret. Skittentøyskorga skal ikkje vere presenterbar. Og desto betre du kjenner nokon, desto større del av det under vatnet kan du få sjå.

Så eg føler meg ikkje falsk som har ei Doris. Ho er sann ho og. Og i virtuelle media er ho det som er over vassflata for meg.

Men om du av ein eller annan avsindig grunn skulle tru at eg og Doris er heilt identiske, og om det skulle vere slik at Doris på noko tidspunkt har fått deg til å føle at du ikkje fiksar ting like bra. Så er det altså ingen grunn til panikk. Det gjer ikkje eg heller.

Med varm helsing fra Elisabeth. Eller Doris... kven veit.

Du grønne glitrende..

2011-12-20T13:20:00.000+01:00

Det går mot jul, og dermed er det på tide med litt julemeninger også... Eller kanskje egentlig meninger om at det ikke alltid er så lurt å mene så mye, i allefall offentlig.

Interiørekspert Halvor Bakke går hardt ut mot barnas hjemmelagede juletrepynt. Som mange andre får jeg lyst til å ta snille, søte, flinke Bakke litt fatt.
Jeg tenker at det er på tide å realitetsorientere seg litt.
Det finnes ting som er estetisk vakre, som gir en nytelse i sin skjønnhet. Men jeg tror Bakke glemmer at det også finnes ting som oppleves som vakre uten egentlig å være det. Fordi det fremkaller gode følelser. Minner, kjærlighet etc.

Jeg mener man kan si at noe er estetisk vakker og at noe er emosjonelt vakkert. Og julen består kanskje stort sett av sistnevnte skjønnhet?
Altså: Vi tar et grantre inn i stua og henger glitrende ting på det. Om man ser på hva de fleste av oss opplever som estetisk vakkert sånn ellers, så er det ikke granbar pyntet med glitter, juggel og stas. Heller ikke om alt juggelet er i samme farge.

Så å hige etter at juletreet skal være "smakfullt" er for meg en selvmotsigelse. Estetisk sett ER ikke juletrær smakfulle. Det er et tre i feil element med glorete pynt på. Men det betyr ikke at det er dårlig smak å ha juletre. Det er heller motsatt. Det er der det emosjonelle kommer inn.

Hvordan pynter så jeg mitt juletre.
Juletreet mitt har flere viktige bestanddeler. For meg er det viktig at det er et ekte juletre, ikke plast. Jeg trenger lukten. Og jeg liker at det er litt retro og autentisk. Om jeg skulle pyntet et juletre i det offentlige rom hadde jeg nok gått for det klassisk norske og litt gammeldagse. Gran, med høye lys, små kuler, kortbustet glitter, flettede kurver og norske flagg. Selveste ur-juletreet.

Og vårt eget juletre har jo de elementene også. Og så en del mer.

Jeg liker juletrær som reflekterer en families historie. På mine foreldres juletre hang alltid en engel som min mor fikk i en blomsteroppsats da broren min ble født for 40 år siden. Den henges opp fremdeles. Den er laget av gull-folie, og er nok ikke verdt en femtiøring en gang i penger. Men den symboliserer noe for familien vår. Det første barnet, som foreldrene mine hadde ønsket seg veldig lenge. En stor glede. For oss hører den til, og den knytter oss sammen.

Det gjør også de gamle kjedene med kuler som er laget i farget glass. De hang på juletreet hjemme hos mine besteforeldre, og jeg aner ikke hvor gamle de er. Men det er bare noen få igjen av de, for de fleste ble knust en gang i min mors barndom da juletreet veltet. Det nevnes hvert eneste år når treet pyntes. Det er en del av det min datter kaller ”familiehistorien vår”. Det er også de forseggjorte juletjernene i papir som tanten min har brettet, englene i bast som ble kastet ut med julepapiret, og gjenfunnet da papiret skulle brennes (dette var før vi fikk renovasjon på øya jeg kommer fra) mange måneder senere. Og mange, mange andre ting. Ting som MÅ opp år etter år. Et slikt tre har jeg vokst opp med. Et som pyntes med minner, og som sikrer at hele prosessen med å pynte treet blir en reise i familiehistorien. En påminnelse om hvor vi kommer fra, og mennesker og hendelser som har betydd mye for oss.

Mitt eget tre er på samme måte. Den fineste juletrepynten jeg har er veldig langt borte fra det jeg ser på som ”pent”. Det er tre små disneyfigurer i plast som sønnen min malte som treåring. Hvem som helst andre hadde nok sett på de som skrot. Men for meg er de dyrebare. De ble nemlig malt mens min mor og sønnen min gikk og ventet på beskjed fra sykehuset om at lillesøster var født. Det er en av våre familiehistorier som vi gjenforteller hvert år. Og så henger vi disneyfigurene på treet sammen med dorullnisser, nydelige flettede kurver som vi fikk i julegave fra en student et år, bastfigurer fra bistandsorganisasjonen vi har engasjert oss i i en årrekke, en liten heklet klokke som svigermor lagde en gang, og mye mye mer. De estetisk pene tingene man finner innimellom er ting jeg kjøpte på januarsalg for at vi skulle ha litt egen juletrepynt å starte med da vi skulle feire vår første egne jul for ti år siden. Og noe har jeg spedd på med etterhvert.

Hele prosessen følges av små lykkelige tilrop om ”Se hva jeg fant!!” og ”SE!! Her er den!!”. Også diskuterer vi om glitteret skal henge nedover eller bortover, og om vi skal ha flagg på treet eller ikke. Til slutt sitter vi igjen med et ganske klassisk norsk juletre. Et sånt du finner i veldig mange av de tusen hjem. Og det er det fineste treet vi noen gang har sett. Sånn føles det i alle fall for oss.

Det er meget mulig at interørkonsulenter vil synes treet mitt er helt gyselig. Men mer emosjonelt-fint enn juletreet vårt er det ikke mulig å få det!!

Hva vil jeg ikke ha på mitt tre?
Historieløs juletrepynt i samme farge som får juletreet til å se ut som om det har blitt stylet av Jan Thomas. Å bytte ut juletreet vårt med et slikt ville være som å bytte ut bildene i familiealbumet med postkort. Slike stylede juletrær har jeg sett nok av på kjøpesentre rundt om i førjulstida. Dekorative nok, det er ikke det. Men de hører ikke til hos oss. De hører til i butikkvinduer og i det offentlige rom, og der står de ensomme og forlatt på julekvelden.

Da samles vi andre rundt de mer personlige trærne. De med dorullnisser og glorete disneyfigurer og julekurver som gamle tante var ekspert på å flette. Og vi sitter der sammen med familien vår. Ikke modellvakre de heller, men du verden så vakre de er for oss!!

1. desember 2011

2011-12-01T10:23:00.006+01:00

Eg har alltid vore så glad i adventstida. Det er noko med symbolikken i at vi når året er som mørkast kollektivt tenner lys. I staker, i stjerner, og i tre utanfor. Vi fyller gatene med lys, for å slå tilbake mørket. Litt på samme måten som vi fylde dei med roser i sommar. I år tenner eg adventslysa på ein annan måte. Det er fire månader sidan det skjedde. Massakren på Utøya og bombeangrepet mot Regjeringskvartalet er for lengst blitt ei ”sak”. Forsidene på avisene, tekniske detaljar og lekkasjar om det eine og det andre. For dei fleste av oss er det ikkje lengre verkelegheita vår, men nyheitsverkelegheita. Det er forskjell på det. I nyheitsverkelegheita høyrer det til som er sant, og viktig, men som vi likevel kan ha ein viss distanse til. Vi kan snu oss vekk frå Dagsrevyen og gjere noko anna. Utan å skamme oss over at vi tenker på noko anna ei stund. Men for veldig, veldig mange er det framleis verkelegheita. Kvardagen og livet. Eg trur at veldig mange har tunge dagar akkurat no. Det er fire månader sidan, men i ei sorg skal alt gjerast for første gong åleine. Og akkurat no er det foreldre som heng opp ein adventskalender mindre. Som skriv lister over julegåvekjøp med ein mindre å kjøpe til. Vener, søsken, besteforeldre, kolleger. Som skal gjennom ei av dei tidene i året med flest ritualer, og mest fokus på familien, utan ein. Tru ikkje at vi har gløymt. Vi heldige som slapp unna ljåen denne gongen. Tru ikkje at verda går vidare som før. Vi er her, og eg håper de framleis kjenner at vi sørger saman. Di sorg er mi. Så når det står lys i kvar stake, og heng stjerner i vindauga hos meg i år så er symbolikken litt annleis enn før. I år har eg tent lysa for alle dei som er vekke, og som skulle ha vore her. Og for alle dei som akkurat no må leve vidare. Eg ønskjer frå djupet av mitt hjarte at akkurat du denne adventstida og jula greier å hente fram gode ting også. Styrke, minner og kjærleik.

Dagens dikt

2011-08-09T10:01:00.007+02:00

Eg har tidlegare skrive om diktringen eg er med i. Eg får altså eit eller fleire dikt i veka frå ein lege i Hurdal som starta ein diktring. Det ligg litt magi i det. Og mykje folkehelse. Ikkje minst slike dagar då ein lev med ein skugge ved sidan av seg. For nokre dagar sidan fekk eg eit dikt som eg har tenkt på i det siste, men som eg ikkje hugsa kven som hadde skrive. Eg las det ein gong i ei skulebok, og sidan har eg hugsa fragment av det. Eit dikt som stiller spørsmål ved det som mange tenker på for tida. Om mennesket før og etter ondskap.

DER ALLE STIER TAPE SEG

Den mann som drepte tirsdag
var han en morder mandag?
Og våkner onsdag mot et grått vindu
med skodden østlig drivende igjennom ham
hvem er han nå
den mann i går?
da steinen løftet hånden hans til slag
eller den han var i forgårs
hvem
når var i forgårs
Lyset fra pianolampen husker han
og hender mot tangentene
ja Händel
Og en tung grå stein, knasende
Han stirrer innover
der gamle øyemerker løses opp i skodden
endrer form og skifter plass
Og ser på disse hendene
hvem eier dem!
en stein de kastet fra seg i et dike
eller Händel, Händel
som har reist seg fra klaveret
uten å se på ham
lar døren gli igjen
Og bare hendene tilbake
lånt brukt
Liksom herreløse hunder er de
står og uler på en øde mo
mot torsdag fredag

- Paal Brekke, fra samlingen Roerne fra Itaka, 1960

Oppvåkningen. Sett frå innsida.

2011-08-01T01:38:00.009+02:00

Var det dette som skulle til? Ei massiv tragedie. Noko så voldsomt og vondt at vi ikkje kunne anna enn å ta det inn over oss med djupe skrekkslagne pust.

Var det då det skjedde. Dei ekte kjenslene vann over den påtatte likegyldigheita. Den ironiske distansen skrumpa inn og vart erstatta med realistisk nærleik. Og kva skjer med oss no. Vi navlebeskuarane, matleie, vittigperane, besserwisserane, kommentatorane og ytrarane. Er dette slutten på ironigenerasjonen?

Teikna har vore der lenge. For dei som har lest Bourdieu (eller lest om Bourdieu, som meg) ser ein kva som er trendane i tida. Det er ein rytme i ting. Når trendsettarane har gjort noko lenge nok, så følgjer hopen etter. Då vil ikkje trendsetterane vere med lengre, og finn på noko nytt. Og når det gjeld ironi og samfunnskritikk har vi i den gemene hop forlengst flytta oss vidare frå å vere eit imponert og gapskrattande publikum av Bård og Harald. Vi er ikkje lengre tilskodarar til andre sine vittigheiter. Vi vil også betrakte og vere artige om det, og vi har til og med fått skreddarsydde kanalar. Vi pøser ut ironiske artigheiter via Facebookstatusar og Twitter. Vi er snappy, betraktande, ironiske. Vi er "akkurat som" Knut Nærum, Are Kalvø, Jon Almås. Vi vil også vere vittige, intelligente og med god timing. Vi vil også kome med den gode kommentaren som blir retweeta og lese opp.

I fleire år har det vore eit sosialt handicap å ikkje ha humor. Kva hjelp det vel med kunnskap og god moral om du ikkje kan tulle med kunnskapen du har. Og når kommunikasjonen i stor grad går via vittigheiter og ironi, hemmar det funksjonen din om du ikkje "tar det". Du framstår som treigare og dummare enn du er. Som ein tørrpinn.

Men no har vi kome dit at vi har vore i ferd med å tvere det ut. Det er ikkje lengre berre trendsetterane eller dei som er ekstra verbale som ytrar seg og vi andre som ler. No har ønsket om å vere satiriske kommentatorar til verda og nyheitsbiletet spreidd seg til folk som truleg har sin styrke andre stader. Eg seier ikkje det for å vere ekkel. Det er ikkje ei innpakka spissfindigheit for å ikkje offisielt kalle nokon dumme. Det er ei konstatering av at mange fora no renn over av ytringar frå folk som ikkje beherskar kunsten å ytre seg.

Det seier seg igrunn sjølv. Om ein skal kritisere samfunnet må ein vere samfunnsorientert og ha ei viss evne til å analysere. Om ein skal vere spissfindig i språket sitt må ein beherske balansekunsten det er å ikkje ramle ned på det platte eller surmaga. Og no for tida renn kommentarfelta i avisene over av ytringar frå folk som ikkje mistrar nokon av delene. I staden blir det surmaga, hoverandre guff frå folk som prøver å bruke ironi til å framstå som om dei er dei einaste som har skjønt noko. Eg kunne skrive mykje om dette. Som dei fleste andre kjenner eg livsgleden rase nedover kvar gong eg i vanvare blar litt for langt ned i ein nettartikkel, og for kvar harmedirrande kommentar eg les.

Samstundes så ser eg at det handlar om kven du ønskjer å framstå som. Og i Norge pr første halvdel av 2011 er dei kulaste folka slike som Knut Nærum og Jon Almås. Dei som betraktar samfunnet, og formidlar det til oss andre. Problemet er berre at når trenden er å vere ein som betraktar og ironiserer over dei som deltar, så blir det etterkvart mindre og mindre attraktivt å vere deltakaren. Ikkje berre krever det at du må stå for meiningene dine. Du må også leve med at du blir betrakta og ironisert over.

Det å vere betraktar er ei takknemlig rolle. Du får retten til å meine noko, og sette søkelys på andre, men utan å risikere at lyskastaren blir snudd tilbake på deg sjølv. Du får sjansen til å skine og få merksemd, utan dei negative sidene som følgjer med.

Og med nye medier på plass er vegen kort frå kjøkkenbord til kommentarfeltet i ei nettavis. Det er kort veg frå irritert til publisert. Kven som helst prøver seg gjerne i rolla som samfunnsatirikar, og treng ikkje ein gong å sette namnet sitt under.

Om teorien min stemmer skulle ein tru at dei andre, dei som var tidleg ute med å beherske ironien, no går på tomgang. Somme trivest nok så godt i rolla og har gjort det til ein så stor deol av sin identitet at dei vel å halde fram, men å vere "best". For andre kjennest det kanskje lite matnyttig og tomsnakkande å spy ut artigheiter for å gjere det. Mange har ironisert så lenge at det har blitt ein refleks. Det har blitt ei erstatning for dei ekte kjenslene.

Vi har på ein måte tulla det til med å tulle det vekk. Vi er rett og slett ein ironigenerasjon på tomgang. Eg har høyrt folk ytre dei finaste kjensler ironisk. Når du seier "Ja for du er jo dritfin" med ein sarkastisk tone, så er det ikkje godt for mottakaren å vite om du meiner det, eller kanskje ikkje. Og du sjølv har halde bakdøra på gløtt. Du kan når som helst late som om du berre tulla.

Men kva gjer vi no. Det har skjedd noko som vi ikkje kan tulle med. Noko som har fått oss til å ønske å stå for det vi føler. Vi har stått saman i tusental og løfta opp symbol for det vi kjenner inne i oss. Roser eller teikna hjarter.

Det er ikkje mange veker sidan noko slikt hadde vore utenkeleg. Vi hadde sett på det som kleint. Noko vi ikkje gjorde av prinsipp. Det hadde vore i strid med identiteten vår. Vi var ikkje "sånn". Det var ikkje "oss". Vi hadde vore redde for kva det ville seie for "merkevaren meg" om vi sa noko på ramme alvor. Og ettersom vi på den tida var navlebeskuande og vekkskjemde med sjølvsagt luksus som fred og folkelykke, så hadde vi ikkje sett at spørsmålet om dette var "oss" faktisk ikkje var så viktig.

Vi hadde truleg ironisert over å redde verda gjennom å løfte ei rose. Om at dette kunne brukast i Midtausten også. Sett for oss avstemmingar i EU-parlamentet med heva roser. Nokon hadde sikkert meint at roser er eit oppbrukt symbol. Litt sånn åttitals liksom. Og slik hadde vi ironisert oss unna ekte deltagelse. Vi hadde kanskje prøvd å stille oss i ytterkanten. Sagt at vi ville sjå kva det var for noko, sett på på avstand med ein snappy kommentar på tunga, eller i emosjonell feigheit "deltatt litt". Inntatt den trygge, kjende rolla som betraktar, framfor den skumle rolla som deltakar. Sett på det som skjedde med ironisk distanse. Huskar du det? Ironisk distanse. Det var det vi gøymte oss bak før dette skjedde.

No kan vi ikkje det lengre. Møtet med det forferdelige har henta fram dei ekte kjenslene. Og dei ekte kjenslene har henta fram behovet for symbolhandlingar. Behovet for å vise kva vi meiner. Gjennom roser, hjarter, tende lys, statusmeldinger og innmelding i Facebook-grupper. Det er symbolhandlingar som skal spegle det vi kjenner inne i oss. For dette kan berre møtast med ekte kjensler. Ekte vare.

Men kor går då vegen vidare? Var dette slutten på ironigenerasjonen? Kan vi tulle med Midtausten når vi ikkje kan tulle med vår eiga katastrofe? Kan vi ironisere over politikarar når vi har sett dei stå skulder ved skulder i ei katastrofe, og verkeleg vise (uavhengig av partitilhøyrigheit) at kvar og ein av dei kan vekse inn i skoa som står i skåpet på statsministerens kontor.

Kan vi halde fram med å leike oss med ord, når vi ikkje greier å finne ord sterke nok for dette forferdelige som har skjedd.

Kanskje vi rett og slett må begynne å meine ting no. Heilt ekte. Stå for det vi seier. Risikere å ta feil, eller måtte ombestemme oss, utan å kunne påstå at vi berre tulla. Faktisk vere litt modigare enn vi har vore på lenge. Kanskje må vi engasjere oss i vaksenting som politikk og ta samfunnsansvar, framfor å sjå på på avstand.

Gå inn i rolla som dei som kan kritiserast, istaden for å nyte otiumet det er å vere den som kritiserer. Kanskje kan den nye trenden vere å vere engasjert. Ekte engasjert.

Og eg tullar ikkje når eg seier dette. Det er ramme alvor.

Verda etterpå

2011-08-01T01:14:00.003+02:00

22.juli 2011 skjedde det noko. Først var det ikkje så lett å kjenne att. Det kjendes som om hjarta våre hoppa over eit slag. Som eit taktskifte, eit vass-skille. Men vi var ikkje heilt sikre. Vi såg bileta frå Regjeringskvartalet men trudde det liksom ikkje. Endringa hadde kome så fort at vi ikkje heilt greidde å tru det. At det kunne vere slik. Vi såg Jens og Knut på fjernsynet og tenkte at kanskje om vi la oss til å sove så ville vi vakne til ei verd der det viste seg at det ikkje var fullt så gale som vi hadde trudd. I staden så vakna vi til eit antall drepne ungdommar på Utøya som slo pusten ut av oss. Vi kunne ikkje late att augene og håpe på at det vart betre. Verda hadde endra seg. Norge hadde endra seg. Vi hadde endra oss. Eg hadde endra meg. Kva endring skjedde i meg? Vart eg verkeleg ein annan den dagen? Skjedde det ei endring med meg og alle nordmenn? Ja eg trur det gjorde det. Eg trur vi skjønte kor fantastisk dette landet vårt er. Og kor heldige vi er som bur her. Vi treng ikkje reise til Verdal for å tippe lotto. Vi har allereide vunne. Vi er norske. Med alt det inneber. I meg kjenner eg ei akutt endring. No ei veke seinare kjenner eg at eg er blitt mindre tolerant. Forstå meg rett. Eg er sjølvsagt ikkje blitt mindre tolerant i forhold til verdispørsmål. Der har eg som alle andre blitt rausare. Eg er slått i bakken av at noko så vondt som denne ulykka, og noko så vakkert som Norge etterpå kan sameksistere. Men eg er mindre tolerant i forhold til ei rekkje ting som eg tidligare berre syntes var mildt irriterande. Grinebiting for eksempel. Og anonyme kommentararar på nettavisene som er meint å vere syrlege og verke intelligente mens som berre framstår som sure og smålege. All form for sur smålegheit igrunn. Eg orkar det ikkje. Faktisk så kjenner eg at eg blir kvalm av det. Fysisk uvel. Så om du kjenner meg og på noko tidspunkt har tenkt å kome med kommentarar om "her heime på berget", eller "nisseluementalitet". Har du tenkt å snakke om kor naive vi er, og i hånlege ordelag legge ut om kor dumme norske politikarar er. Eller på annan måte håne og gape over dumskapen til oss nordmennn, og få det til å framstå som om alle andre ler av oss, og at alle val du ikkje er samd i skuldast at dei som har tatt dei er dumme. Ikkje sei det til meg. Det byr meg i mot. Eg orkar ikkje bruke av mine dyrebare minutt her på kloden til å høyre på slikt, og eg hadde satt pris på om folk lot vere. Eg trur heilt alvorleg at det øydelegg sjelene til folk å tenke, seie og høyre slikt. Det er mentalt søppel. Dei kan synge ein sang i staden. Eller legge seg på ryggen og sjå på skyene som siglar forbi. Ver gjerne ueinig med meg, men sei det med ord og med respekt. Hånleg ironisering vitnar ikkje om innsikt og intelligens. Det vitnar om at du ikkje vågar å vise innsida di. Og at du ser ned på andre menneske. Eg viser innsida mi no: Ikkje sei slikt til meg. Det byr meg imot.

Stolt

2011-07-28T11:48:00.002+02:00

Somme gonger skulle eg ønske eg var ein mobiltelefon. Ein iphone. Då skulle eg installert ein nyheits-app som gjorde at eg fekk dei siste oppdateringane installert rett inn. Dei siste dagane har eg vore spikra til nyheitssendingar. Eg treng å vite alt. Det som har skjedd er så ufatteleg at eg har ikkje ord. Korleis kan nokon gjere slikt. Korleis kan nokon halde fram med å forsvare det. Eg er eit menneske som trur på det gode i mennesket. Her framstår drapsmannen som rein ondsdkap. Biletet av drapsmannen i politibil, smilande i raud genser er noko av der styggaste eg har sett i mitt liv. Eg kjenner at eg eg glad det ikkje er eg som skal sørge for at han får ei rettferdig rettssak. Men ei rettferdig rettssak skal han ha. Noko anna er ikkje på nokon måte greit. Han skal forsvarast. Vurderast og dømmast. Men du verda så stolt eg er av landet mitt. Av den politiske leiinga som har fått oss gjennom dette. Utan dei hadde vi ikkje vore der vi er i dag. Oppe i alt som har skjedd så er det slåande kor velfungerande samfunnet vårt er. Ting fungerer. Politiet, helsevesenet, det politiske Norge, samfunnet, media. Norge, rett og slett. Eg er stolt av dei. Av kongefamilien vår, av statsministeren, justisministeren, av alle andre nordmenn som ikkje går ned i mudderet.

2011-07-23T10:59:00.002+02:00

Dette er dagen for sorg. For gråt. Vi har mista nokre av dei finaste ungdommane landet vår har. Ungdommar som engasjerte seg, som ville vere landets framtid. Ungdommar som vart drepne fordi dei ville skape ei bedre verd. I dag er det sorg. Kun sorg.

Skrytebilde...

2011-07-09T18:29:00.000+02:00

Første feriedagen...

2011-07-09T18:19:00.000+02:00

illustrerast best med bilder. Starta med å sove til elleve? Så fekk eg servert kjærlig tillaga frokost av borna. Brødskiver med jordbær og sukker. Eg har vel ikkje ete brødskiver med strøsukker sidan barndommen. (Og det vart ikkje servert heime hos oss) No sit eg i lysthuset og er strålande fornøgd med dagens innsats. Eg har fått kanta eit bed, og det blei så fiiiiiiint. :)

Oppdatert sommarliste

2011-07-08T10:23:00.003+02:00

Åh, så nydelige bøker som Nick Hornby skriv. Og Gabriel Garcia Marques då, som eg nevnte for berre eit par blogginnlegg sidan. Veldig forskjellige forfattarar, men begge skriv på den her måten som gjer at du nesten kan smake orda. Slik at du får lyst til å sette deg ned med ein blyant og streke forsiktig under dei gode setningane, livsvisdommen. Om nokre timar har eg sommarferie. Og det ligg an til å bli bra. Eg har oppjustert ferielista mi litt: Å bade i saltvatn - gjort ein gong, og fleire skal bli Å lese bøker - det lesast. Eg har dopet mitt Å vere saman med borna - heile tida Kveldsstund på svaberget - har eg hatt, og om ei veke reiser vi til Kristiansand Venemiddag der ein blir sittande lenge tilbords - denne står att, men det kan fort fiksast Å ha sommargjestar - vi får Belgiske sommargjestar om ei veke, då får vi nok gjort noko med forrige punkt også. Om ikkje før. Å ha tomme dagar heime - skal bli no Sykkeltur - her skal det syklast Å gå barbeint på - svaberg (check) - i graset (check) Å ha internasjonale gjestar på besøk (om ei veke) Å vere guide for nokon (om ei veke, og så igjen i Ålesund for Portugisiske vener) Å vere på festival - Jupp, skal på Sommarfesten på Giske Å bade i Ottafjøra - skal bli Å sole seg Å vere på sjøen Å ete krabber Å ete blåbær rett fra tua - har allereide gjort i Sandefjord Å ete mengder med jordbær Ha blomsterbukettar på bordet, som er plukka i hagen. Det skal eg ordne i dag!! Elles: Å få unna nok praktiske (ting ein ikkje rekk elles i huset-ting) til at det føles bra Lage steinkant på blomsterbedet (er ein av av tinga over) Gjeninnføre hageidyllen. Plukke bær, og ete rips og vaniljesaus Planlegge ein fest Bade i Hurdalssjøen Spele spel Treffe alle primærfolka mine. Alle desse gode venene som eg synst eg ser for sjeldan, og familien min på Sunnmøre.

I dag: teknologiblogging: Kindle lesebrett

2011-07-06T09:44:00.004+02:00

Har fått ny dings. Amazon Kindle. Fekk den i gåve på søndag (Er så heldig!!!!) Og om eg skal gjere som ein gjer på slike teknologibloggar og dele ut smilefjes, så får det bli fem stk.

:-) :-) :-) :-) :-)

Kva er ein Kindle: Jo det er eit lesebrett. Altså ein flat, lett, elektronisk dings som du kan laste inn bøker på, og lese bøker frå.

Så langt er eg strålande fornøgd. Eg har lest ut mi første bok. ("The prince of mist" av Carlos Ruiz Zafon) Og er i omlag midt i mi andre ("How to be good" av Nick Hornby) Og det er ikkje på nokon måte ubehageleg å lese frå den. Godt for augene, og det går raskt automatikk i blainga. Det einaste eg kan kome på er at eg saknar følelsen av boka i handa. Den fysiske opplevinga av å ha kome midtveges eller sjå at ein nærmar seg slutten. Det er ein liten "målar nederst på skjermen som viser kor langt du har lese, prosentvis, men det er likesom ikkje det same som å kjenne at mengden sider mellom fingrane endrar seg. Men det er ein bagatell. noko eg er villig til å leve med.

For fordelane er mange!!

For meg som les mange bøker, og som pendlar, er det veldig greit å berre ha med seg eit lite og lett lesebrett ramfor ei bok. Dessutan er det ei glede å "sleppe" å fylle huset med pocketbøker. Eg har sikkert hundrevis av pocketbøker. Og dei får ikkje lov til å bo i bokhylla på stua saman med dei "skikkelege bøkene mine. Dermed har eg stablar med pocketbøker. På nattbordet. I ei kiste på loftet. I kasser i garasja, Og ei heilt eiga bokhylla på gjesterommet. Og det kjem stedig fleire til gards. men ikkje no lengre. No er det Kindle som gjeld. Så langt har eg kjøpt engelske bøker på amazon.no, men det skal visst vere råd å laste inn bøker gratis, og det skal vere råd å lese bøker som PDF. Eg reknar med at det også finst norske bøker som kan lesast via Kindle. Eg får teste ut meir etterkvart

Nærmar meg feriemodus

2011-07-04T11:35:00.005+02:00

Ting som høyrer med når ein har ferie:

Å bade i saltvatn

Å lese bøker

Å vere saman med borna

Kveldsstund på svaberget

Venemiddag der ein blir sittande lenge tilbords

Å ha sommargjestar

Å ha tomme dagar heime

Sykkeltur

Å gå barbeint på

- svaberg

- i graset

Å ha internasjonale gjestar på besøk

Å vere guide for nokon

Å vere på festival

Å bade i Ottafjøra

Å sole seg

Å vere på sjøen

Å ete krabber

Å ete blåbær rett fra tua

Å ete mengder med jordbær

Ha blomsterbukettar på bordet, som er plukka i hagen.

Ei veke igjen...

Livsteikn frå Spor 19

2011-06-27T19:23:00.004+02:00

"Ka du tru det KOSTA dette her", seier Sunnmøringen bak meg på bussen. Vi står på spor 19, på austsida av Oslo S. Ein provisorisk busshaldeplass for påkomne kristetilfelle i kollektivtrafikken. Det er få pendlarar som ikkje veit kva "alternativ transport frå spor 19" betyr. Det er meldinga som kan få flexuskortet til å skjelve i lomma. Datasekken til å kjennast tyngre enn elles. Det betyr buss. Ikkje tog. Og kaos. Fjernsynsskjermar og informasjonssystem som slett ikkje verkar som dei skal. NSB-tilsette som prøver å fylle informasjonsbehovet til hundrevis av frustrerte togpendlarar ved bruk av sinnastemme, krakk og ropert. Stressa, fortvilte kroppar som står rundt deg alle stader. I same bås, men likevel villige til å gå over liket av ein stakkars nedtrakka pendlar, for å kome seg først på bussen, og dermed kanskje rekke å hente ungar i barnehagen. Spor 19. Helvetes forgård. Og i nokre sommarveker skal dette vere slusa ut av Tigerstaden. Porten du må gjennom.

Denne gongen er eg heldig. Klokka er 1407, og ein NSB-tilsett har tenkt seg med same toget som meg frå Lillestrøm. Han stressar opp sjåføren og påpeiker at dei allereide har kome for seint til to avgongar frå Lillestrøm i dag, og då må passasjerane vente i ein time. "Det er best å kome i gong." Eg tenker i mitt stille sinn at det der har vi prøvd før, det burde stå eit skilt over rattet med "I krisetilfelle, prøv ikke å snakke fornuft med sjåføren eller nokon andre NSB-tilsette". Men det ser ut til at det hjelp at fornuften blir ytra av ein med NSB-uniform. Bussen køyrer i allefall. Sunnmøringen bak meg har rekna ut på minuttet kor mykje tid dei kan bruke på vegen til Gardermoen, og framleis rekke flyet sitt. Kona prøver å roe ned "Det gjeng bra". Men pensjonisten er i oppstressa indignert fisten når han svarar: "Gjeng bra, ka du veit om det? Veit du noko som eg ikkje veit altså". Det gjer ho ikkje. Ikkje eg heller. Vi veit ingenting, anna enn at bussen akkurat no svinger ut frå spor 19, og inn i rushtrafikken. Vi er i ferd med å forlate Oslo. Denne forunderlige byen som ingen forlater uten å ha fått merker av den.

Eg pustar letta ut.

(Illustrasjonsbiletet er tatt frå ein reell situasjon og av ein ekte pendlar)

Min plass

2011-06-25T22:33:00.005+02:00

Somme gonger kjenner ein seg rik. Som når plenen er nyslått, eg har kjøpt inn to korgstolar til det naturlege lysthuset under syrintrea, og den eldgamle sjasminen blomstrar så det angar i heile hagen, og inn gjennom den åpne verandadøra. Hagen min. Og sommar. I morgon skal eg luke, og skru saman ein benk, og så skal eg lese søndagsaviser og drikke kaffe ute. Og eg skal kose meg og ha kviledag.

Kreativitet

2011-06-24T22:42:00.003+02:00

Kva er det eigentleg. Dette vesle rommet som let ein sleppe inn og gløyme tida.

Som gjer at du i eit lite glimt får sjå idealet bak noko, at det liksom finst ein slags fasit, som du nærmar deg, anten med ein kamera, med ein malepensel, med ein bevegelse, med ein tone.

Det er få delar av meg sjølv eg er meir glad i enn kreativiteten min. Og ikkje misforstå meg her. Eg hevdar ikkje at eg sit på eit stort uoppdaga talent. Eg snakkar om opplevinga av å skape, og opplevinga av kunst.

Eg kjenner menneske eg beundrar djupt for det dei skaper. Fordi det dei gjer gir meg noko. Løftar dagane mine ut av det grå og opp i himmelrommet. Eg har vore så heldig at eg kjenner menneske som har latt meg få sjå prosessen. Eg veit at det er eit blodslit, men at det likevel er verdt det. Fordi det er ein slags magi. Ein slags livseliksir i det dei gjer. For min del handlar det om å miste seg sjølv. Anten i musikk, i å skape noko med hendene mine, med kameraet, eller aller helst i ord. Eg kan ikkje tenkje meg noko verre enn å miste det.

Min store frykt her i verda er å miste orda. Dei som kjenner meg veit at eg snakkar mykje, (og mange meiner at eg snakkar alt for mykje. At det rett og slett er vel mykje av meg) Men dei viktigaste orda for meg er ikkje dei orda som kjem ut av munnen min. Dei viktigaste orda for meg er dei orda eg les og dei orda eg skriv.

I begge tilfelle mistar eg tida. Forsvinn eg inn i eit tomrom der det berre er orda. Magien. Kva hadde vel livet vore utan orda. Utan dei fantastiske bilda som skildrar akkurat den kjensla, sangen som greier å sette ord på dei usagte kjenslene. Som skildrar livet sannare enn det er når vi lev det, på eit vis. Essensen av det å vere menneske. Akkurat no les eg Gabriel Garcia Marques, høyrer eg Hilde Marie Kjersem, tar eg bilete med kameraet mitt, som eg bearbeidar i PS etterpå, tegnar eg skikkelsar med tusj og setter saman papirbitar i fargekombinasjonar. Tenker eg kreative tankar. Men berre for meg sjølv. For opplevelsen av det. For det er der magien ligg

Sjeleferd til båresus

2011-06-22T00:06:00.003+02:00

Heime igjen. Etter ei veke på reisefot. Og føler meg litt som dei her indianarane som reiste til Washington med tog, og sat i dagesvis på eit golv før dei kunne starte forhandlingar. Grunnen var at dei måtte vente på at sjela deira skulle kome etter. Det må eg og. Det er praktisk å reise med fly, men sjela heng liksom ikkje heilt med. Den blir igjen og kjem seinare. I formiddag var eg i EU-parlamentet i Brussel. No er eg her heime på Eidsvoll. På laurdag var eg på ei vindmølle utanfor Lisboa. Rart. Men andre eg kjenner reiser lengre enn meg. Heilt frå Afrika, eller til Asia. Får vi med oss sjelene våre velberga heimatt etter kvar tur?

Men det har vore fine dagar, først i Portugal og så i Brussel. Fine stader og fine folk. Og det er så sunt å reise. Så sunt å erfare det vi snakka om "då eg var ung". All different - all equal. Sjølvsagt hadde det vore kjekt om eg ikkje hadde mista lommeboka mi i Lisboa. Men du verda for nokre søte menneske som hjalp meg og ordna opp!!

No er det rart å sitte i stua og høyre på lyden av bårene medan hurtigruta pløyer seg fram mot Båtsfjord. Eg kunne hatt slik tv heile tida!! Superavslappande!! Kjem det ein hurtigruteturen -dvd frå NRK Aktivum sånn etterkvart. Det hadde vore kongekult.

Portugalbilete får snakke for seg sjølv. Strålande by!

2011-06-20T23:38:00.009+02:00

tilfeldig?

2011-05-27T00:16:00.002+02:00

Ei av mine favoritthistorier startar med å fortelle om ein flygande tordivel. Som fordi den treff ein togansatt i auget fører til at eit tog blir nokre minutt forsinka. Og desse få minuttar startar ei rekke hendingar som aldri ville skjedd om det ikkje var for denne tordivelen. I dag har eg opplevd noko liknande. I går leste eg om ei forferdeleg drapssak på VG sine nettsider. Det såkalla "parteringsdrapet", som har gått føre seg i den tunge rusmiljøet i hovudstaden. Det er ei stund sidan drapet skjedde, og eg har lest om det tidligare. Men i går såg eg navnet til og bilete av han som er død. Det viser seg at han er ein som eg har gått på folkehøgskule saman med for snart tjue år sidan. Slikt er det alltid fælt å finne ut. Det er ei forferdeleg sak, og det er leit å tenke på at det skulle gå slik med han. I går var første gongen eg høyrde noko om han på alle dei åra som har gått sidan vi gjekk på skule saman. I dag tidleg skulle eg ta toget på jobb. Eg tok eit seinare tog enn eg brukar, fordi bror min var på besøk, og skulle ta dette toget. På toget vart eg sitande ved siden av ei dame, som begynte å snakke til meg. Det gjer vanligvis ikke folk på toget. Eg trur eg kan telle på to hender dei gongane eg har snakka med nokon på toget som eg ikkje kjende frå før. Men denne dama snakka. Ho spurte først om eg trudde ho ville rekke ein røyk på Gardermoen, så kom vi meir i snakk. Og ho fortel meg kva ho skal i Oslo. Og det er når ho gjer det at eg blir sittande å gape. For ho fortel meg at ho skal dit i samband med skiftet etter sonen hennar. "Det kan hende du har lest det i avisa. Han ble drept i det de kaller "parteringsdrapet". Eg må spørre henne fleire gonger. "Er du altså mor til T?!!" For kva er sjansane for det liksom. At eg eien dagen finn at ut at han er død, og det er første gongen eg høyrer noko om han på 20 år. Dagen etter sit eg ved siden av mor hans på toget, og ho fortel meg faktisk kven ho er. Det er så ein kan bli mørkredd av mindre.

Om hundre år er alt gløymt

2011-05-23T09:10:00.002+02:00

Sa Hamsun.. eller var det Ibsen? (Det var Hamsun, når eg latar som eg ikkje veit det er det eit retorisk grep, eg kan å google) Og sjølv om vi i alle fall delvis hugsar det framleis, så er det mykje sant i det. Det er ikkje berre metall som forvitrar. Minna forvitrar også. Hukommelsen vår tar med seg fragment og lar andre ligge att. Og når vi skal fortelle historiene om dei som har vore før oss så bygg vi opp historiene av fragment. Av det vi veit, Det vi har høyrt og det vi trur vi veit. For hundre år sidan var bestefar min om lag 20 år gamal. Han døydde nokre år før eg vart fødd. Så det eg veit om han og har etter han er bilete og historier. Eit menneske gjenfortalt gjennom andre. Kor sant kan inntrykket av eit menneske bli av det? Når ein høyrer historier om folk som er vekke, så er det for det meste dei spesielle tinga som blir fortalt. Om sjukdom og død. Men også dei artige historiene. Tinga som har gjort at eit menneske har utmerka seg. Når det gjeld farfar min har eg høyrt meir. Ettersom han var far til min far har eg og fått høyre kvardagsdetaljar. Så eg veit at han stod opp først av alle i huset og at dagen starta med lyden av kaffekverna på kjøkkenet. Som han drog rundt så forsiktig han kunne for ikkje å vekke dei andre. Men eg har også høyrt dei artige historiene, om då han i ein pause i hesjinga henta fram igjen fordums kunstar frå ’moen, og utfordra far min i bajonettfekting. Og vann. Eg har høyrt om at han og tvillingbroren var så like at mor deira ikkje greide å sjå forskjell på dei. Eg veit at bestemor mi syntes han var ein underleg skrue med ein veldig stygg bart, første gongen ho traff han. Men så vart det dei og dei fikk seks born. Eg har høyrt om ting han har sagt og ting han har gjort. Om viktige perioder og vanskelege perioder i livet hans. Og det er ikkje få historier som finst. No, omlag 40 år etter sin død er han redusert til historiene, ettermælet. Slik alle som har vore er det. Vi hugsar dei som glimt, som toppane i ein graf over pulsslaga våre, ein slik du ser i amerikanske filmar før dei skrur av maskina og grafen flatar ut til eit strek. Men kven veit om ikkje dei store og viktige tinga for han skjedde mellom to slike pulsslag. Det er aldri dei store hendingane i seg sjølv, som er det viktigaste i eit liv. Hverken fødsel eller død eller fengselsopphald eller lottogevinstar. Det er våre reaksjonar på dei. Den indre reisa dei fører med seg. For dei fleste av oss så finst det slike pulsslag som den indre reisa kan knaggast på. Å få born er ein knagg, då nokon nær deg døydde er ein annan. Det finst minne som rissar forsiktig i overflata, og minne som skjer djupare. Men det finst og sterke kjensler som ikkje kan knyttast til pulsslag. Ting som veks fram over tid. Vissheit som slår oss midt i kvardagen. Og kanskje er desse fragmenta det som heller burde stå att som essensen av eit menneske. Kven kan seie om dei fragmenta eg sit med etter farfar min er dei rette. Om det var slik han såg på seg sjølv. Mest sannsynleg ikkje. Kanskje ville han ha sagt at han var aller mest seg sjølv midtfjords i båten med synsranda framfor seg og lina ute. Den vesle stille stunda før han skulle drage opp. Enkel psykologi slår fast at vi har ei side som er kjent for oss sjølve og ei side som ikkje er det. Vi har også det vi vel å vise andre og det vi vel å halde for oss sjølve. Det er vel også grunn til å tru at tidene ein veks opp i pregar menneska. Samfunnet ein lev i. Så når eg skriv denne teksten er det fordi eg har vakse opp i eit navlebeskuande samfunn. Eit samfunn der mykje handlar om individet. Det er ikkje sikkert at bestefar min var så opptatt av individet. Det er godt muleg at han ikkje hadde skjønt poenget med denne teksten i det heile tatt. Det er ikkje sikkert han drøymte om mykje meir enn det han hadde. Kanskje var han nøgd med å ha det som han hadde det. Når ein har familie som er friske, nok til å klare seg, og utsikt til horisonten Og strengt tatt var ikkje det lite.

Verdsarv og egotripp

2011-05-07T00:12:00.005+02:00

Kor er eg akkurat no: I ei hotellseng i Geiranger. Og hadde det ikkje vore for at det er mørk ute hadde eg sett rett ut på verdsarven. Heilt OK, for å underdrive ein del. Ettersom dagen så langt har handla om å pusle rundt i ei fantastisk SPA-avdeling med varme kulpar, og dusjopplevelsar som er langt frå det ein opplever på morgonkvisten heime, så trur eg konklusjonen er M+. Nei faktisk trur eg vi går opp på S. Eg elskar å bo på hotell. Eg elskar kjensla av å ha eit eige rom med deilig glatt hotell-sengetøy. Og helst badekar. Eg kan såklart ha alt dette heime. Men her er eg heilt ansvarslaus. Eg kan ligge i senga og lese bok. Eller legge meg i badekaret. Her er ingen valg å ta. Eg må lese i boka eg har med, for det er den boka eg har her. Eg har ikkje kle som skal vaskast eller ansvar for noko som helst. Eg kan berre vere her. Luksus!!

On a killing spree

2011-04-11T11:31:00.002+02:00

Somme gonger er det åpenbart at minst ein av kattane våre har fått feil namn.

Å kalle den vesle grå pelsdotten "Nøste" verka som ein god ide då ho var ein liten søt kattunge med store auge og silkemjuk grå pels.

Den silkemjuke grå pelsen har ho framleis. Og ho er både sosial og triveleg mot oss menneske.

Men for fuglar og gnagarar som skulle nærme seg tomtetrensa vår er namnet som ein hån.

For dei er ho ein seriemordar, eit monster som drep, torturerar, leikar med offera sine og gjerne hentar dei fram igjen i død tilstand for å leike litt til.

Denne vesle blåmeisen endte sine dagar i dag eller ein annan dag. I dag tidleg leika Nøste fornøgd med den i hagen og ville gjerne vise den fram.

Eg håper berre at ho ikkje vel å frakte den med seg inn gjennom den nyinstallerte kattedøra. Og er glad for at ho fekk ormekur i forigårs.

Tid for tåkeprat?

2011-03-31T11:42:00.004+02:00

Det er tid for litt kvardagsfilosofi igjen. Dei som ikkje likar slikt bør finne seg ein annan blogg i dag. Då kan eg til dømes anbefale denne: Ein av dei artigaste bloggane eg les for tida. Eller kva med bloggen til kollega-Berglund. Som ser på bryllaupsførebuingar med eit maskulint (og litt uforståande) blikk. ;-) Her skal det handle om filosofi. Om det fjerde element. Tid. Tid fascinerar meg. I løpet av siste året har eg tenkt meir over tid enn eg har gjort tidligare. Tida er det som avgrensar oss. Vi er her på jorda berre for ei gitt tid. Før og etter oss er det også tid. Men då er det ikkje "vår tid". Då er vi ikkje her meir. Kor vi er er ein annan diskusjon, som inneber at ein må snakke om ordet tru. Big issue. Så det blir ikkje no. Her og no handlar det om tid. Eg har sjølvsagt guggla litt for på finne ein definisjon på tid. Wikki seier at tid er et abstrakt begrep som i hovudsak vært nytta for å skildre hendingar si konstante rørsle frå fortid til nåtid til framtid. Men tid kan også bety intervallet mellom to hendingar. Tid er eit omdiskutert abstrakt begrep, og har vore og er gjenstand for diskusjon innanfor religion, filosofi og vitenskap. Også står det: I moderne fysikk går ein vekk frå konseptet om absolutt tid. Eg er fascinert over tid som element i livet. På den eine sida er tid det som stadfestar kontinuitet. Men samstundes seier ein at tid leger alle sår, og meiner at det meste går over om ein "tar tida til hjelp." Så dermed er tid også det som stadfestar endring. Tid kan altså få ei kjensle til å forvitre, fordi avstanden til det som forårsaka kjensla vært større. Andre inntrykk kjem inn og tek litt etter litt over plassen til den opprinnelege kjensla. I praksis fungerer altså tid slik for folk at vi greier å leve med dei sterke kjenslene våre. Fordi det døyver litt etterkvart. Om det ikkje var slik ville vi følt alt like sterkt heile tida. Sorga over å miste ei kjær bestemor ville vere like sterk etter tjue år som det var den dagen ho døydde. Og slik ville vi ikkje kunne leve. Då ville vi ende opp tynga til bakken av alle sorger vi opplever gjennom eit liv. Vi ville ha alle våre kjærleikssorger på ein gong og i år etter år. Men ettersom det er slik så har vi også ei forventning til at ting skal gå over "med tida." Ein estimerer kor lang tid det vil ta før ein ikkje sørger så sterkt, før ein går vidare etter ei skilsmisse, før ein kan tilgi noko og stole på kvardagen igjen etc. Og det ligg ein kotyme der for kor lang tid ein skal bruke. Det skal ikkje vere for kort, men heller ikkje for lenge. Men så er det somme gonger då, at tida liksom prellar av. Somme kjensler er så sterke at dei ikkje kan døyvast av tid. Kjærleiken ein føler for borna sine vil ikkje forvitre av at bornet ditt periodevis er langt unna deg. Du treng ikkje stadige påfyll for å minne deg sjølv på at du elskar dei. Og somme mennesker kjem seg liksom aldri på beina igjen etter å ha mista ein ektefelle. Istaden for å døyve sorga verkar det som om tida verkar mot si hensikt. Den stadfestar dag for dag at det har blitt ei endring. Og etter ei tid så er endringa i deg sjølv blitt vedvarande. Kanskje er det slik at tid verkar dårlegare på somme menneske. At menneske som er meir sårbare for alt som skjer i verda, rett og slett har mindre av dette tidsfilteret som gjer at kjensler blir redusert. Men det rare er at det verkar som om det skil seg frå "sak til sak". At for dei fleste av oss fungerer tida døyvande på somme kjensler, medan andre kjensler forblir som dei var. Tid skiller også menneske frå kvarandre. Vi har viktige menneske i livet vårt, men det er våre samtidige. Dei menneska som levde før oss eller etter oss vil vi aldri få kjenne. Berre gjennom bøker, eller gjennom historier. Og dei vi er samtidige med fjernar seg også frå oss ved hjelp av tida. Menneske døyr, born veks opp, menneske blir eldre. Etterkvart som eg les det eg har skrive innser eg at eg er i ferd med å høyrest ut som Morten Harket. Jaja. Kunne vore verre. Han snakkar i allefall ikkje folk etter munnen, den godaste Harket. "Det er så mangt å undre seg over her i verdi, eit manneliv strekk ikkje til." Sa Ivar Aasen. No sa eg det eg og. Eller, eg sa i allefall at han sa det.

2011-03-30T22:20:00.002+02:00

Det var på tide å pynte litt på bloggen igjen. Kva gjer eg på for tida. Eg jobbar, eg pendlar, eg les bøker. Eg er reisande i barnebursdagar, handballkampar og treningskøyring. Som dei fleste andre mødre vil eg tru. Eg høyrer på fin musikk. Frida Ånnevik er favoritten akkurat no. Om du likar litt melankolsk fin musikk med fine tekstar bør du høyre på det. Det gjer eg. Også lærte eg meg å strikke hel på sokk i går. Hurra. Og du verda så mykje eg kunne ha skrive om Frp og uansvarlegheit. Men det gjer eg ikkje. For eg er tross alt eit modernemultimediamenneske. Eg blir fort lei. Om vi har snakka om noko ei halv veke er det på tide å snakke om noko nytt. Dessuten så har allereide mange andre kome med dei artigpoenga ein kan kome med om Frp. Det er nok ikkje fleire att. Og då gidd eg ikkje anstrenge meg. Nyheiter er tross alt mest ei ytringsform for å få fram punchlines på face. Er det ikkje? Poenget er vel at vi for ein kvar pris ikkje må kjede oss? Og Frp er gamalt. Om ein skal seie nyheitene siste vekene på ei linje vil det vere ca JapanFrpLizTaylorOlleogBjørnenWencheFossLilleHolgeriskogen. Og Frp er nesten heilt først der. Så då er det gamalt. Ferdigsnakka. Ein snakkis som vi er lei av. "Bygones" som han sa han fyren i den serien som var så ny og revolusjonerande for nokre år sidan, og som ingen av oss hugsar lengre fordi den har gått inn i rekka av nye og revolusjonerande seriar. Ally McBeal var det ja. Vi blunka litt lenge og den raste inn i historia. Og vart erstatta av ein annan tirsdagsserie som tok "Fallon-trikset" og i løpet av eit par veker så hadde vi gløymt Ally og trudde liksom at det var den nye serien som alltid hadde vore der. No skal eg slutte. Eg trur eg strikkar litt i staden og vender tilbake til bloggsfera ein annan dag med mindre kynisk realisme. Eg trur optimistisk idealisme kler meg bedre. Bygones

Det tradisjonelle vår/heimlengsel-innlegget

2011-03-17T13:40:00.003+01:00

Sunnmørsposten melder om at krokusen blomstrar på Voldsdalsberga i Ålesund. Og då kjenner eg det stikk av heimlengt. Våren på Sunnmøre er det vakraste eg veit. Det kjem nye vårteikn kvar dag. Nye fuglar, nye blomar. Livet kjempar seg liksom fram frå dvalen. Så sprengfullt av livskraft som berre ein knopp frå ein løkblomst kan vere. Min favoritt har alltid vore snøklokker. Ikkje berre fordi dei er dei første som kjem. Men fordi dei er så sarte. Så sterke og svake på ein gong. Eg lengtar heim Heim til snøklokketuene, fuglane, lyden av havet og vårlufta.

Hvorfor så stille - lille persille

2011-03-15T16:07:00.000+01:00

Ingen grunn. Anna enn at eg ventar på våren. Og på atomkatastrofa i Japan. Det første med glede, det andre med skrekk. Når slikt skjer blir det åpenberrt at mitt liv er mest intererssant for meg sjølv. Verdas navle er langt meir interessant, enn den navlen eg betraktar verda frå til dagleg. I slike perspektiv kjennest det feil å tøysetulle på Facebook, og skrive statusmeldingar om småtteri. Men så gjer ein det likevel. Kanskje skammar vi oss litt. Men vi lev vidare. Medan menneske risikerer livet for å hindre ein atomreaktor i å eksplodere i Japan, lev vi liva våre som vi brukar å leve dei. Kanskje er det slik det skal vere. Vi menneske er skrudd saman slik at vi ikkje kan ta inn over oss alt som er vondt i verda på ein gong. Ikkje alt det som er godt heller. Men ujamne mellomrom får eg besøk av ei dame frå Jehovas Vitner. Ho kjem med blad til meg, som eg ikkje les. Av og til kikar eg i dei for skams skuld. (Digresjon: Og det eg har kokludert med frå eit informasjonsfaglig synspunkt, er at desse blada kommuniserer svært dårleg. Om ikkje vitna vel å modernisere uttrykket sitt litt meir, så kan dei nok telje dagar på fleire vis. For dette fører ikkje til fleire medlemmar)(For øvrig så brenn dei dårleg og. Nesten som gåvepapir) Eg er av dei som meiner at ein skal prøve å leve etter ideala sine. Eit av mine ideal er religionsfriheit og at alle menneske er like mykje verdt. Difor er eg grei, også mot Jehovas Vitner. Eg seier hei, vekslar nokre ord, og om dama ville hatt ein kaffekopp så skulle ho fått det også. Som alle andre som kjem på døra mi og oppfører seg som folk. Eg latar ikkje som om eg er samd med henne i det ho seier (så eg trur etterkvart at ho har skjønt at det nok ikkje blir vitne av meg), men vi har nokre interessante samtalar der på trappa. Ein av dei tinga vi ikkje er einige om er skildringa av verda. Ho peiker støtt og stadig på at vi lev i ei vond verd. Eg seier at eg ikkje er einig. Visst er det mykje vondt. Både i menneska og i verda. Og somme gonger skjer det ting som gjer at vi ser kor små og ubetydelige vi eigentleg er. Så sjølvsagt må eg vere samd i at det er mykje vondt her i verda. På makronivå og mikronivå. Men det er mykje godt også. Så ofte endar trappestundene med at ho snakkar om jamring, og eg minner om jubel. Det rare er at det ofte heng saman. Eg blir fascinert av at det vonde ofte får fram det beste i menneska. I sorga møter ein medmenneske. I katastrofer opplever vi oss som brødre. Då er ditt barn mitt. Vi er av menneskeslekta. Verda er ikkje svart/kvitt. Den er ikkje brun heller, eller grå. Verda er komplisert og fargerik og mangfoldig og er eit underverk. Ein kan og skal sjå både i marko og mikroperspektiv. Ein skal sjå det vonde og sjå det vakre. Ein skal sørge, og ein skal vere eit medmenneske. Men ein skal også feire livet. Fordi vi har det. Men akkurat no får vi krysse fingrane for Japan. Sørge med dei over tapte menneskeliv, juble med dei over menneske som overlevde mot alle odds. Og gjere det vi kan for å hjelpe.

Nærværende eller derværende?

2011-02-16T12:38:00.003+01:00

Dette er definitivt å kaste stein i glashus. Hardt og til alle kantar. Av og til lurer eg på kor ofte vi ER der vi er. Reint fysisk er vi sjølvsagt til stades. Men resten då? Hovudet. Eg synast ofte at vi er ein eller annan stad mellom komatøs og distre. Vi er berre delvis tilstades i den verkelegheita vi fysisk sett eksisterer i. Hovudet er ofte ein heilt annan stad. Det slo meg då eg såg to unge fyrar som gjekk ved sidan av kvarandre, men der begge to snakka i kvar sin mobiltelefon, at slik er vi ofte no for tida. Vi er saman, men ikkje saman. Samstundes som vi fysisk sett er på same stad og også har ein slags sosial omgang, så er vi svært ofte berre litt til stades. For samtidig som vi skal vere saman med dei vi er saman med, så skal vi tekste, sjekke FB, ta imot telefonar eller vere på PC. Heile eller delar av tida vi er saman med nokon er vi berre delvis nær dei. Den andre delen av hjerna vår, av merksemda vår er ein annan stad. Der vedkommande vi tekstar med eller snakkar med er. Eller på skjermen. Vi opplever sjeldan nærver, men ofte "dervær." Eg er sikkert i ferd med å bli gamal, det er vel derfor eg stadig er så kritisk av kor fort alt går og korleis tekniske nyvinningar forsøplar samspel mellom menneske. Men eg stuper ut i det. Grinebiterskheita mi. Blir det for ille får nokon ta ansvar og be meg om å skjerpe meg litt. Eg trur eigentlig ikkje at verda er så ille. Eg synest verda er ein ok plass eg. Og det prøver eg å seie kvar gong Jehovas Vitner-dama som vitjar døra mi med jamne mellomrom, hevdar at verda er forferdeleg. Eg synest faktisk det er heilt OK her. Mykje vil eg seie er veldig bra. Spesielt for oss som bur her på denne kanten av verda. Eg synest eigentleg ikkje dei tekniske nyvinningane er ille heller. Kor fantastisk er det ikkje at verda blir mindre, og at eg, om eg vil, kan småsludre med vener over heile verda på msn eller Facebook. (Og som ein liten språkleg gest la eg inn ei anglifisering av språket i første delen av den setninga) Men eg trur vi må vere bevisste på når og kor og kor mykje. Og ikkje minst sjå at nærværet. Det å sjå kvarandre inn i augene og vere på same stad heilt og fullt. Det er ein verdi i seg sjølv, og av og til må den prioriterast. Kanskje er den viktigaste verdidebatten om nye medier spørsmålet om når ein ikkje skal bruke dei. Om når ein skal vere utilgjengeleg der, for berre å vere her. Nær.

Vårteikn

2011-02-13T09:38:00.003+01:00

Vestlandshelg. Eg er på møte i Haugesund. Og her er det nesten vår.

Eg har sett knopper på tre, eg har sett fuglar som bygg reir, eg har sett snøfrie marker og ikkje minst havet. Her er det overgang mellom sein vinter og tidleg vår. Eg har knapt hatt direkte bakkekontakt sidan november, då den første snøen kom på Eidsvoll. Og som alltid på denne tida av året saknar eg vestlandsvåren. Den lange våren som startar i slutten av februar og varer til mai. Der ein følgjer med på fuglane etter kvart som dei kjem. Småmåsen og grågåsa. Blomstrane etter kvart som dei kjem opp av bakken, snøklokker, krokus, påskelilljer, pinseliljer og tulipanar. Alt til si tid og i rett rekkefølge.

Og i går fann eg altså dette skiltet. Og ropte "STOPP BILEN", så eg fikk tatt bilde av det. Svebakken er altså heimgarden min. Den vesle flekken av verda som eg kjem frå, og der slekta mi har budd i nokre generasjonar. Også er det ein plass i Haugesund, og det er på den Svebakken skiltet står.

I dag er det morsdag. Eg har blitt oppringt av dottera, og blir nok feira litt etterpå.

Og så skal eg ringe til mor mi. Og gratulere henne med morsdagen. :-)

Men først meir møte, og så reise "heim" igjen til ca 20 minus på Eidsvoll, og truleg til eit par månader til med snø.

Sukk.

Handa di i mi

2011-02-04T17:04:00.004+01:00

I det vi går ut frå SFO tar du meg i handa. Og slik ruslar vi mot helga, du og eg. Eg stor og vaksen, du førsteklassing, og framleis så liten at det er naturleg for deg å kvile di hand i mi av og til.

Vinterhimmelen er farga i rosa og gulltonar, på ein snøhaug ligg ein gjengløymt vott, og vi ruslar i vårt eige tempo. Ingenting er stress i dag. Du har mykje å fortelle, og hendene våre er som eit band som knytter oss saman. Vi høyrer saman vi to. Du og eg. Du er dottera mi, eg er mor di.

Brått slår det meg at denne handa di ikkje er noko eg må rekne med at alltid skal vere der. Det er ikkje mange år att før du ikkje lengre vil halde meg i handa. Før tida har ført den tillitsfulle jentungen over i ei ny fase. Ei fase som handlar om å rive seg laus, om å bli sjølvstendig. Ei viktig og riktig fase, med nye og fine ting, men ei fase som vil fylle meg med vemod. Fordi den betyr at den tida då eg fekk halde handa di i mi, er over. For denne gong.

Neste gong du skal ta handa mi like naturleg, vil omsorgen gå andre vegen. Då er eg kanskje gamal og ligg i ei seng. Du er vaksen, kanskje er du mor sjølv, kanskje til og med bestemor. Og når du då tek handa mi i di er det du som gir meg omsorg. Du som viser meg bandet mellom oss. Mor og dotter.

Ein gong var eg ein jentunge som deg. Då var det eg som held mi mor i handa. Og eg kan framleis kjenne kor varm og trygg den var. Kanskje er det det du vil tenke på når den tida kjem at du skal gi meg omsorg gjennom ei hand. At eingong var eg den vaksne trygge, og du den som trengde meg. Kanskje hugsar du også kor godt det var å ha ei hand å halde i. Når ein er liten. Og når ein er stor.

Slik har hendene gått mellom stor og liten i generasjonar før oss. Og slik skal det vere i generasjonane som kjem. Ei hand i ei anna hand. Kjærleik. Det å høyre saman.

Eg somlar med vilje, og dryger stunda frå skuleporten til bilen. Handa di i mi er som ein dyrebar skatt. Eg vil dryge ut tida så lenge eg kan.

Tenk at det kan finnast så mykje varme i ei hand.

Tid for ettertanke?

2011-02-04T16:48:00.004+01:00

For 150 år sidan fantes det noko dei kalte brevveksling. (Ja eg er ironisk no, eg veit at vi har drive med dette seinare og) I bokhylla heime har eg ei bok med breva som vart send mellom Amalie Skram og Bjørnstjerne Bjørnson. Det er fascinerande lesestoff. Men sjølve prosessen er nesten meir interessant. Der sit to menneske, som tydeleg har funne eit fellesskap i kvarandre, og har starta ein samtale som dei brukar år på å drive vidare. Bjørnstjerne skriv eit brev. Brukar tid på å finne dei rette formuleringane. Akkurat det ordet som presist skildrar den kjensla han vil formidle. Brevet blir ferdigskrive, og startar ei reise som vil ta dagar og veker, før det når fram til Amalie. I mellomtida tenkjer han kanskje på kva Amalie vil svare tilbake? Kanskje held han fram med dei refleksjonane han har gjort seg i brevet, som ei slags førebuing av det neste brevet han skal sende. For Amalie er det ei høgtidsstund når brevet frå Bjørnstjerne kjem. Ho legg det frå seg, tek det opp igjen. Kanskje les ho brevet så mange gonger at orda etterkvart kjem av seg sjølv i tankane hennar. Til slutt skriv ho svaret, som startar reisa tilbake til Bjørnstjerne. Og slik går åra. Mellom kvart brev kan det gå veker og månader. Men samtalen er i gong Samanlikna med dagens twitterdiskusjonar og blogg-kommentarar går denne meiningsutvekslinga så sakte at det vil vere som å samanlikne tempoet i flo og fjøre, med trykket i ein høgtrykkspylar. Det kan synast som om tid til refleksjon var ein av dei viktigaste premissane for den gamaldagse brevskrivinga, medan det knapt finst i moderne nettkommunikasjon. Det er den eine tingen eg saknar mest i dagens mediesamfunn. Eg ønsker meg sterkt og inderleg politikarar og meiningsytrarar av ulikt slag som kan ytre følgjande korte setning somme gonger: "Det kan eg ikkje svare på før eg har tenkt litt meir på det." Det er få ting som har imponert meg meir politisk enn då Magnhild Meltveit Kleppa gjekk ut og sa "eg har endra meining i homofilispørsmålet.” Det ho eigentleg sa var: "eg har tenkt meg om, og det har ført til at eg har ombestemt meg." Det er ei setning som er langt vanskelegare å seie for ein politikar, enn å gå til åtak på den politiske motstandaren som sit nærast. No for tida blir det meir enn nok tankar. Vi skal meine så mykje, og så sterkt, og så ofte. Alt skal skje så raskt. Men kor blir det av den tanken som det tar tid å tenke? Meiningar som er tufta på meir enn ryggmargsrefleksar og adrenalin. Så dagens oppgåve til meg sjølv og andre er å tenke seg om. Dei fleste av oss greier å tenke ein tanke. Men ein må ta tida til hjelp om ein også vil ha ein ettertanke. (Dette innlegget stod på trykk som ei spalte i Haramsnytt 04.02.2011)

Har du sett..

2011-02-01T09:01:00.005+01:00

noko så kult.

Dette er bloggen til Gry Anette, som eg var nabo med før og som er skitflink til det aller meste, trur eg. Og veldig hyggelig også, i tillegg!!

Superstilig!!!!

Skal skrivast meir etterkvart her altså. Sidan sist har eg blitt spaltist. I Haramsnytt. Eg skal legge ut spalta mi, så snart den første er på trykk. Synst det er veldig stas sjølv!! Eg er, som dei som kjenner meg veit, "eigentleg journalist". Og starta som journalist i Haramsnytt. Var frilans der frå eg var femten omtrent. Og byrja å jobbe der dagen etter eg var ferdig med eksamen på vidaregåande. Eg kunne skrive mykje om verdien av lokalaviser.

Det held kanskje å seie at eg er stolt over å få ha ei spalte på trykk i "mi" avis.

Ein bloggpost til begeistring

2011-01-18T10:48:00.006+01:00

Eg ønskjer meg meir begeistring i verda. Kanskje er det tida på året. Mørketida. Men no vært det heldigvis lysare og lysare. Det begeistrar meg. I ordets opprinnelege betydning. Eg er språkmenneske. Ordmenneske. Eg likar ord som ein kan skjøne kor kjem frå. Og som, om ein først tar seg tid til å smake på orda, gjer at dei får ei ny sødme. Begeistring er eit slikt ord. Å be-geistre kjem frå tysk. Geist betyr ånd eller sjel. Å be-geistre er altså å gi ånd/sjel. Det finst andre slike ord også. Eg synest det er fleire av dei på nynorsk. Smak på orda gravferd og truloving, f.eks. Det seier då mykje meir enn begravelse og forlovelse. Men tilbake til begeistringa. Betydninga er altså å overføre sjel. Så når du begeistrar meg så gir du meg litt av sjela i noko. Du overfører ei glede. Og når eg lar meg begeistre så lar eg ei glede, eller ein fascinasjon bli overført til meg. Og det er jo akkurat slik det føles. Kven har ikkje vore begeistra for nokon, og følt at ein har bore med seg litt av sjela til dette mennesket, kor ein enn er. Og i følge ordet så er det det ein har gjort. Ein har lånt litt av essensen av den personen. Når ein blir begeistra for nokon, eller av noko, så flyttar litt av sjela i det inn i sjela di. Eg kjenner mange menneske som eg er begeistra for, i den meir rause betydninga av ordet, inspirerande menneske som eg føler smittar meg med sin veremåte. Som får meg til å føle at eg veks som menneske. Barn begeistrar meg ofte. Vakre ting i naturen, Gode bøker. Av og til skal det ikkje meir til enn ein god kopp kaffe og nokre minutt til å kvile augene på det eg har rundt meg. Kanskje er det viktig å å la seg begeistre? Kanskje er begeistring viktig for å vekse som menneske? Begeistring er i allefall viktig for livsgleda! Så dagens oppgåve til eventuelle lesarar er å la seg begeistre av noko. Same kva. Noko på radioen, ein sang, ei bok, eit menneske, slipset til ankermannen på Dagsrevyen. Same kva. Eg skal la meg begeistre av at eg skal ha på meg leppestift. Fin, raud leppestift. (Eg held meg altså til nyttårsforsettet mitt enda.) Og legg ved bildebevis.

Dagens liste

2011-01-06T16:34:00.000+01:00

Nyttårsforsett er liksom litt i tida. Eg brukar å halde mine for meg sjølv, ettersom dei stort sett setter fingeren på ei rekkje av feila mine. Det er ikkje det at eg trur at folk ikkje ser feila mine. Men eg foretrekk å ikkje tenkje så mykje på kva andre kunne synest eg bør rette på. Eg har såpass sjølvinnsikt at eg ser det meir enn godt nok sjølv.
Men så er det det med å forplikte seg.
Så i år er eg litt meir åpen om mine ambisjonar.
Det eg satsar på at skal skje i 2011, med ulik mengde eigeninnsats, er følgjande:
- Eg skal ete sunnare (Denne er fast: et ganske sunt, lagar mat frå botnen o.s.v men kan alltid bli betre)
- Eg skal trene meir. D.v.s styrke på treningssenteret i byen og Pilates på Eidsvoll. Fastere enn i dag. (også ein gjenganger)
- Eg skal sørge for kulturelle påfyll av opplevingar og kunnskap
- Eg skal skrive
- Eg skal i størst mogeleg grad prøve å vere den beste versjonen av meg sjølv.
Dette gjeld som mor, husmor, menneske, ansatt, kollega etc
Eg skal bli meir økonomisk.
- Eg skal bruke leppestift kvar dag (dette har eg blogga om før)
- Eg skal vere meir ute, fortrinnsvis medan eg får kontroll over ugras i hagen
Eg ser allereide no at dette kjem til å gå skeis somme stader. Men visjonen er der. Det er ein start.

Mobile Blogging from here.

Førstedagsfotosafari i nabolaget

2010-12-25T17:49:00.003+01:00

mørkt

2010-12-20T13:56:00.002+01:00

Lurer seriøst på kvifor det berre er bjørnar som går i hi. Det hadde passa meg perfekt. Eg kunne lagt meg sånn i starten av november ein gong, vore "oppe på do" akkurat i jula, og så sove vidare til rundt slutten av februar. Og når vårsola nok ein gong blenkte i bakkane, så kunne eg strekke meg og nyte lyset på vinterbleikt ansikt. (Det hadde sikkert vore litt av ein slankekur og!!) Eg er altså slett ikkje noko vintermenneske. Snø er for så vidt greit. Og det er OK med kulde og. Men det her mørket. At det knapt er dagslys ute... Det er til å sukke tungt av. Dei neste dagane skal eg jammen meg gjere det eg kan for å få så mykje dagslys som råd. For dette blir nok for lite. Her trengs det naturleg D-vitamin.

Adventsintimiteten

2010-12-09T09:47:00.004+01:00

Det er advent. Denne tida på året som ingen forlet utan å ha fått merke av den. For oss vaksne handlar det om myriader av arrangementer for ein eller fleire i familien som startar med jule-. Bak kan du putte det meste frå -gløgg til -grøtfest til -trefest til -avslutning til -lunsj til -arrangement og ikke minst til -bord. For ungane handlar det aller mest om at dei får ein pakke kvar morgon når dei vaknar. Det i seg sjølv er greit nok. Fin tradisjon. Anita Borch i statens institutt for forbruksforskning har skrive ein glitrande kronikk om fenomenet. Som i allefall fekk meg til å føle meg litt avkledd i vinterkulda. Eg resignerte her i fjor. Fram til då har vi hatt to utgåver av julekalendrar. Versjon 1) Den tradisjonsrike. På min eigenhendig broderte julekalender med englar i korssting har det henge 24 sirkleg innpakka pakkar. Borna har fått kvar sin dag (ein konsekvens av at eg fekk kvalmebyger av å tenke på at eg skulle kjøpe, pakke inn og seinare la vere å støvsuge opp 48 nyanskaffa småting. dessutan eit forsøk på å gjere det heile litt mindre kommersielt.) Versjon 2) Oppgåvekalenderen. Som bestod av oppgåver som skulle gjennomførast for at adventstida skulle handle om de vi ville den skulle handle om. Berre koselige ting. Ringe nokon ein ikkje har snakka med på lenge, spele spel saman, snakke om nokon ein saknar. Fortelle om juleminne ein har. Fine ting. Ein bra kalender. Men etterkvart vart det tydeleg at det var eg som drog det heile framover, og at det gjekk som sirup. Men i fjor sa åtteåringen forsiktig. "Du mamma, kan jeg ikke få en slik lego-kalender da.... jeg har så lyst på det jeg". Og trass i at eg ved fleirfoldige høve har stått på butikken og fnyst av Kaptein Sabeltann-kalender og Brødrene Dal-kalender, så resignerte eg og lot borna få kvar sin kjøpekalender. Og innerst inne kjende eg at det ikkje berre var trist å skulle bruke natt til 1. desember på noko anna enn å pakke inn små pakkar. (Sove for eksempel) Så når eg med eit stikk av skam ser opp på veggen der årets kalendrar heng. Ein Bakugan-kalender og ein Polly Pocket-kalender, så har eg bestemt meg for at eg skal oversjå det vesle stikket av mammvittigheit som seier at slik skulle det sjølvsagt IKKJE ha vore. Eg har outsourca kalendrane. Dessutan ser eg at det et er året for nettkalendrar for oss vaksne. I år skal visst kvar ei lita rørleggerbedrift ellerreiselivslag ha sin eigen nettkalender. Eg har blitt invitert til å vere med på kalendrane til alt frå danskebåten til snodige firma som eg ikkje eingong veit kva driv med. Men denne eg som epost tok likevel kaka. Julekalender frå Asan. Intimsåpe og advent. Kva er bodskapen her igrunn? Gå jula i møte med reine intimsoner? Ikkje for å vere tradisjonell fundamentalist, eg er dessutan for normal kroppshygiene. Men likevel må eg nok seie nei takk denne gongen.

2010-12-04T22:42:00.002+01:00

Da er hus ryddet, varer handlet inn og femåring lagt i senga på modning for å våkne som seksåring i morgen tidlig.

Jeg har bakt kake, og pyntet. Og for å si det rett ut, så er ikke resultatet spesielt imponerende. Jeg er jo en sånn dame som liker å lage ting, men kakebakst er ikke min greie.

Den ble vindskeiv og rar, men med mye pynt og glasur så ser i allefall resultater relativt fristende ut. Og sjefspynteren var strålende happy. Kliss og klin og rosa og sjokolade. Perfekt kake!!

Bildet bør betraktes på litt avstand, og gjerne med litt fettete brilleglass.

Jaja...

gravferdstankar

2010-12-02T14:18:00.002+01:00

Somme ting er vanskeleg å skjøne. Livet og døden og det heile. I dag har eg vore i begravelsen til ei som skulle ha vore her mykje lengre. Eit snilt, smilande og gledesspredande menneske som vil bli sårt sakna. Både av oss som kjende henne, og av dei aller næraste. Mannen og borna som no skal leve utan henne. Foreldra som måtte oppleve å overleve yngstedottera si. Det er ikkje slik det skal vere. Livet er ikkje alltid rettferdig. Men samstundes så er det viktig at ein ikkje hugsar nokon berre for det som vart slutten. Eit liv skal feirast. Også det livet som berre varte i 37 år. Ein skal huske gledene, alt det positive. Smilet og hjartelaget. Det er å "signe minnet". Og ein skal huske det gode i menneska i møtet med det vonde. Det varma i hjartet mitt å sjå at lærarane til jentene møter i begravelsen, og er eit trygt fang og ein omsorgsperson i ein tøff situasjon. Slikt betyr mykje synest eg.

Mør-laus jul?

2010-11-29T11:38:00.004+01:00

Alle har sine juletradisjonar som er viktige for dei. For meg og mange med meg har ein av juletradisjonane vore "Flem-møren", som er ein lokal svinemør, altså ei grov kjøtpølse som er produsert i Brattvågen. Eller "vart produsert" er vel det ein må seie no, for Flem-møren er historie. Vi er nok mange som har rekna på pensjonsaldrar og har frykta dette i mange år. Men no er det sant (for det har stått i Haramsnytt) Den siste Flem-møren er lagd. Føglaren (pølsehornet) er pakka vekk. Det er slutt.

I helga var eg heime på Fjørtofta, og på julebordet på laurdagskvelden fekk vi den aller siste smaken av Flem-mør.

Dette er kanskje ikkje noko som opplevest som ei krise for det breie fleirtale av Niorsk befolkning. men for eit markinalt mindretalt er dette litt krisetilstandar. Kva skal vi gjere no.

Eg for min del har valgt å ta føglaren i eiga hand. (Pølsehornet, altså) Fredag var eg så heldig at eg fekk vere med å lage svinemør saman med Lillan Flem Fylling (som ikkje er av same Flem-familien som Flem-møren kjem frå, men som er frå ein annan Flem-familie med ein heilt annan mør)

Og møren vart god. Og det var artig.

Stemningsrapport fra fredsnasjonen

2010-11-24T10:12:00.001+01:00

Oslo, desember 2010. Lette snøfnugg dalar ned over adventspynta gater. Som vanleg på denne tida av året har verda retta sine kameralinser mot Noreg. I vår fredelege krok av verda skal sjølvaste fredsprisen delast ut. Og verda følgjer med. CNN, BBC, Reuters og Sky News er i Noreg med fredstanken langt framme i pannebrasken. Og vi Nordmenn er stolte over det vi kan vise fram. Eit land der alt tilsynelatande fungerer. Eit land som det vert nikka anerkjennande til både i WHO og i EU. ”Der er det godt å leve”, seier dei. ”Dei får det til i Skandinavia.” Så når kameralinsene med årviss syklus vært retta mot balkongen på Grand hotell for å filme ein fredsprismottakar, så klappar vi nordmenn oss litt småstolt på brystet over kor fredelige vi er her i landet. Men sanninga er kanskje ei anna. For hadde dei internasjonale nyheitsreporterane bikka litt på kameralinsene sine. Sikta seg inn på gateplan i staden for å sjå oppover mot balkongar og dalande snøfnugg. Ja då hadde dei filma ei heilt anna verkelegheit. For desember er ikkje berre fredsprismånaden. Det er også julebordsmånaden. Sesongen for flatfyll og vold i gatene. Sesongen for blodflekkete dress-skjorter og mascaratårer. Medan fredsprisvinnaren, vinkar frå balkongen er verkelegheita ei heilt anna nokre kvartal unna, der legane på Oslo legevakt gjer ein formidabel innsats for å få pumpa ungjentemagar som er fylt opp med vodka og påspanderte drinkar. Tine opp folk som har sovna i ein snøskavl på veg heim frå julebordet. Og ikkje minst for å lappe saman alle desse menneska som har slåss i fylla. Oslo legevakt fortel at dei må sette inn ekstra bemanning i helgane for å handlere straumen av fulle nordmenn som treng hjelp. I 2009 kom det inn 1.100 menneske som var alkoholforgifta. På ei vanleg laurdagsnatt er så og seie alle som kjem inn med voldsskader rusa. Dei fleste på alkohol. For når nordmenn blir for fulle så er vi langt frå fredelege lengre. Når nordmenn blir for fulle er vegen kort til å bli voldsmann, eller voldsoffer, eller litt av begge deler. Når nok alkohol kjem inn så går det norske bondevettet ut. Og det som står att er ikkje mykje å vere stolt av. Vi har eit lovverk som skal sikre at folk ikkje blir overskjenka. Likevel fyllest bygatene kvar einaste helg opp av folk som åpenbart har fått for mykje å drikke. Og vi veit kor mykje av ansvaret ligg. Folk som spyr i bygatene på laurdagsnatta, har fått for mykje å drikke inne på ein utestad i nærleiken. Nokon har servert desse menneska alkohol, når lova seier at dei skal seie nei. Utelivsfylla skuldast at ein har mengder av uteplassar som ikkje gjer jobben sin. Som ikkje seier ”nei, du har fått nok”, når dei er lovpålagt å seie akkurat det. Bevisa for at dette stemmer er vanskelege å skjule. Du sei dei i oppkasta ribberestar utanfor utestader, i halvsovande dresskledde menn med skjorta utanfor, som må slepast med heim av velmeinande kolleger. Og ikkje minst ser du bevisa i voldsstatistikkane, og altså på venterommet på legevakta ei vanleg laurdagsnatt. Eg er takksam kvart einaste år. For at ikkje ein journalist frå ein av dei internasjonale nyheitsstasjonane har tenkt tanken at han skal ta pulsen på Oslonatta. For ein slik reportasje hadde vist fram sider av fredsnasjonen Noreg som vi ikkje har grunn til å vere stolte av.

(Denne ytringa er også publisert på http://www.actis.no/)

tikk takk tikk takk

2010-11-22T00:36:00.003+01:00

Hugsar heilt tydelig at mor mi ein gong i barndommen sa at åra gjekk berre fortare og fortare. Og no tenkjer eg at ho har heilt rett. Kor blir det av dagane? Av helgene. Av vekene. Hjelpe meg så fort alt går heile tida. Det var sommer for nokre minutt sidan, og no er det jammen straks advent. Og så er det 2011 og eg blir 38, og så blir eg førti og så er eg halvveges til åtti. Livet er som sand mellom fingrane. Alderen plagar meg ikkje, men det plagar meg at eg ikkje rekk å kjenne etter så mykje som eg vil. At eg ikkje får vore nok til stades i livet mitt, fordi det er så fullt av livet mitt. At ungane veks opp rundt meg medan eg ryddar og lagar mat og småskjenner for eit eller anna. Eg trur kanskje eg må begynne med meditasjon.

I dag: samfunnskristisk mendiesynseblogger

2010-11-17T09:29:00.003+01:00

Det store spørsmålet er tydeligvis:

- Var det riktig å sparke Gelius?

Svaralternativer: ja eller nei

Eg saknar eit alternativ til:

Det er eg revnande likegyldig til.

Det kan hende eg hadde greid å opparbeide litt engasjement om det ikkje var for at eg (og mange med meg vil eg tru) no er rimeleg matleie av Preste-Gelius. Det er Gelius i alle kanalar. Gelius om fotball, og om sex og viser fram huset sitt, Og gjett om han ropar ja når han får spørsmålet "Skal vi danse".

Eg er så lei av Gelius. Han er blitt prestestandens Carl-Erik Grimstad. Der Grimstad brukar ein tidlegare sousjef-tittel på slottet som hendig visittkort kvar gong han vil synse noko om kongehuset, hentar Gelius fram prestekappa som ein rekvisitt kvar gong han vil vere i vinden. Og det vil han.

Og det har han lov til, sjølvsagt har han det. Og det er ikkje jantelov og "du skal ikkje tro du er noe", når eg vil ha han vekk frå avissidene. Eg er berre lei.

Eg hadde satt pris på om han kunne begrense seg litt. Berre fordi eg er lei. Men eg er heldigvis ikkje forplikta til å vere engasjert. Så no gler eg meg berre til "VaGbladposten" finn det for godt å tenke "kanskje det er nok Gelius for ei lita stund no...."

I dag: Sminkeblogging.

2010-11-15T15:19:00.006+01:00

For ei stund sidan så testa eg ut interiørblogging, (litt i forrige innlegg og, når eg tenkjer meg om. ) I dag skal eg prøve meg som sminkeblogger. Litt inspirert av denne dama her som har ein fantastisk sminkeblogg. Artig også for oss som stort sett ikkje tenkjer SÅ mykje på sminke. Dei som bloggar om interiør og sminke og dill og dall får visstnok tilsendt diverse stash. Det har definitivt ikke eg fått. Chanel-godsakane på biletet til venstre er kjøpt og betalt av meg, for lønn som kom inn på kontoen i dag. Så her er det ikkje noko smøring. Ikkje at eg vil ha det heller. Eg foretrekk at meiningane mine ikkje er kjøpt og betalt, faktisk. Som den gamle journalisten eg er. Så om det betyr at eg må kjøpe mi eiga sminke, så får det heller berre vere. Eg skal vel klare meg ei stund, som de kjem til å forstå etter å ha lese resten av dette blogginnlegget For altså, over til sminkeblogginga. .. I dag: skulle berre ein snartur ut for å hente eit par sko som har vore på reparasjon (Hatt i to mnd, glidelåsen rauk, fekk nye - veldig bra. Sunnmøringen i meg gler seg over to mnd med gratis skoslitasje) På vegen opp til skobutikken gjekk eg innom Glassmagasinet.

Skulle berre kjøpe sminkefjerner. Men så var der ei "hei-kan-jeg-hjelpe-deg"-dame, som ikkje såg så skummel ut som somme av desse gjer. Og som viste seg å vere ei "kan-jeg prøve-denne-litt-på-huden-din"-dame. Og det er det kjekkaste som finst. (sjølv om ho her begynte å seie ugreie ting om at eg burde tenke på å skaffe meg silikonbasert underlag som sletta ut alle ujevnheitene i huda mi. Det kan jammen vere spydig sjølv om det seiast med ein skjønnsminka munn altså) Så då vart det foundation. (ikikje silikonbasert) Og jammen meg vart det ikkje ny leppestift også.

Som om eg på nokon som helst måte kan påstå at eg treng det!!!! Slett ikkje. Så slett ikkje som det er råd å få det.

Biletet under viser talen på leppestiftar eg hadde tilgjengeleg ein heilt vanleg dag på jobb for nokre veker sidan. Den observante lesar vil sjå at det er 15 stk!! Den ikkje så observante vil nøye seg med å slå fast at det er heise mange. Og dette var berre dei som var i nærområdet mitt her på jobb. I sminkepungen i veska, i botnen av veska, i skrivebordskuffa, og sånn.

Og ikkje er det nåkke ræl heller. det er slett ikkje snakk om sminkesaker som nokon har kasta etter meg. Eg er fan av "skikkelig sminke", så dette er altså ikkje mindre enn to Chanel, tre Dior, pluss litt Helena Rubinstein og Guerlain.

Og berre så det er nevnt så har eg eit par - tre stykker rundt om heime og.

Og i dag har eg altså "fått" ein til. Kva er det eg tenkjer på eigentleg?!!

Det verste av alt er at eg ikkje eigentleg brukar leppestift så ofte. Og på tross av at det ligg ikkje mindre enn fire lipglossar på pulten der så kan eg ikkje fordra lipgloss.

Så mitt mål framover:

- Bruke leppestift kvar dag! (For å forsvare at eg har så mange)

- Slutte å kjøpe leppestiftar.

Fin ting

2010-11-15T10:24:00.002+01:00

Om eg hadde hatt sånn i underkant av 40.000 kroner, og alt det andre som står lengre oppe på prioriteringslista var gjort og fiksa.

Ja då ville eg ha kjøpt meg ein slik sofa.

Den heiter Crisis sofa, og er designa av den nederlanske møbeldesigneren Piet Hein Eek.

Og den er berre vakker!!

Prt sc

2010-11-10T21:36:00.006+01:00

Prt Sc står det på ein knapp på tastaturet ditt. Print screen. Trykk på ein knapp og ta eit bilete av PC-skjermen din slik den ser ut akkurat no.

Er det ikkje det vi gjer alle saman heile tida. Vi trykker prt sc og viser fram det i livet vårt som vi vil vise fram.

Somme av oss gjer det ofte. Som meg for eksempel, som bloggar og er Facebook-avhengig. Men eg skriv ikkje alt eg heller. Eg skriv ikkje om det eg ikkje vil fortelle om. Eg vurderer. Og spør meg sjølv: er dette noko eg kunne sagt høgt på toget utan å vite kven som sit bak meg.

Og om det er det så trykker eg kanskje prt sc.

Ein del av dei vurderingane er av det gode slaget. Eg skriv ikkje ting om borna mine som eg trur dei kan synes det er trasig å bli møtt med om tjue år. (Når sonen har tatt over etter Eva Joly som korrupsjonsjeger og dottera er statsminister)

Men ein del av vurderingane vi gjer er fordi vi ikkje tør å vise fram korleis vi eigentleg har det.

Fordi vi ikkje er modige nok. Ikkje berre på ein blogg, men elles i livet.

Vi fortel om solskinshistoriene, og vi fortel det vi føler oss trygge på at ikkje kjem til å møte oss på ufordelaktige måtar. Og eigentleg er det ikkje så rart.

Vi lev i eit samfunn der det er viktig å vere vellykka. Og der svakheiter kan møte oss i døra. Eg skal ikkje skryte på meg at eg er ei vis gamal kvinne. Men ein ting har eg lært meg etterkvart. Og det er at ein skal ha respekt for det som folk skammar seg over. Det som er vondt heilt inn i hjarterøtene. Det vi ikkje tør vise fram, fordi vi veit at folk ikkje vil handtere å sjå det.

Det er få menneske eg har meir respekt for enn folk som står fram med historiene sine og som står i dei. Som viser fram meir av seg sjølv enn oss andre, og som står for det. Anten det er mentale problem, tøffe perioder, familieproblem eller rusproblem. Eller noko heilt anna.

For det er ikkje enkelt å stå fram med slikt. Folk meiner gjerne noko om deg. Ser på deg på ein annan måte. Synes du er svak, eller trur du er på ein bestemt måte. Puttar deg inn i ein litt trang boks der du kan bo med eit stempel i panna. Og dei færraste av oss vil bo der. Vi vil vere oss sjølve med godt og gale. Og bli tatt for den vi er. Og fordi vi veit korleis det er. Fordi vi veit at boksen finst, og er med på å oppretthalde den sjølv til tider, så vel vi å halde ting for oss sjølve. Og så smiler vi stort før vi trykker prt sc.

Men folk eg kjenner som har slitt med til dømes mentale problem, eller rusproblem, og kome seg gjennom dei, verkar heilt usårlege etterpå. Det verkar som om alle desse mekanismene som stoppar oss andre frå å fortelje om våre ting, prellar av på dei som kanskje har opplevd dei. Kanskje er det slik du har vore så langt nede i kjellaren at du ikkje kunne skjule det lengre, og så greid å kome deg opp igjen, så betyr det faktisk ikkje så mykje kva andre måtte meine om det. Samanlikna med det du har vore gjennom er det liksom ingenting.

Eg håpar at folk som verkeleg slit, folk som ikkje har anna val enn å vise fram elendigheita si, det dei ikkje meistrar. Og som kanskje er vettskremte over at dei kanskje skal puttast i boks og dømmast i tillegg til alt det andre. At dei veit at alle andre har sine ting. Det er ikkje slik at alle andre er så himla vellykka heile tida. At alle andre fiksar alt.

Det er berre det at dei veit når dei skal trykke prt sc.

(Og til dei som akkurat no er i ferd med å hive seg over telefonen for å høyre korleis eg "eigentleg har det", så kan eg berolige med at det eg ikkje viser fram er av det bagatellmessige slaget. Eg er så langt i livet så heldig at eg har sluppe unna både mentale problem og rusproblematikk. Men eg tar det ikkje for gitt.... (eller kanskje rusproblema. Der trur eg at eg kan kjenne meg trygg ettersom eg er totalist.)

Etterlysning: julestria

2010-11-04T12:28:00.006+01:00

No trur eg jammen handlesstanden har blitt for lydhøyre. Dei siste pra har vi klaga høgt og lenge om at jula staratar ALT for tidleg. At butikkane legg ut julevaren for raskt, og at det tømmer høgtida for innhald.

Men no synst eg det har gått for langt andre vegen!!

Det er pr dags dato mindre enn fire veker til første advent. Og kor er julepynten i vindauga?!! Kor er dei store snøkrystallane som brukar å henge på Glassmagasinet?

Eg er i julegåvehandlemodus, men kor er jula hen?

Eg veit at dei fleste sikkert synest det er tidsnok 1. desember. Men altså: Med juleavslutningar her og der og nissefestar og lucia-feiringar, og julebord og julelunsjar og heile scmæla, så er faktisk desember oppbrukt. Og når ein då som utearbeidande mor har forventning på seg (ikkje minst frå meg sjølv) til å lage 48 små adventpakkar, vaske ned store delar av huset, sørge for at alle har juleklede, lage julekort/julebrev, få sendt julegåver dit dei skal før fristen går ut, bake julebakst, og faktisk handle inn størsteparten av julegåvene, så synst eg faktisk at det er greit å starte tidleg.

Så bring it on, seier berre eg.

Desto før vi startar, desto større er sjansane for at slike som meg også får anledning til å sette seg ned med ein gløggkopp og kvilepuls nokre gonger før jula setter inn.

Og takk til Åhlens som har begynt, slik at eg rekk å sjå på juggel og stas og kome i stemning, no som eg har har tid til det. Eg er forresten ferdig med tretten julegåver. Pilutta meg.

Og forresten. Når eg visualiserer meg sjøv sittande i ein deilig stol i romjula, med ein kopp gløgg og pledd. Då er det den boka her eg har i fanget. I tilfelle nokon som skal kjøpe julegåve til meg faktisk les den sida her. Det er ei bok med våre vakraste dikt, som har kome ut på Det Norske Samlaget. Og er vidunderleg vakker.

Jammen har ho ikkje photoshoppa litt igjen

2010-11-03T16:00:00.002+01:00

Eg veit eg driv og endrar på heading og det meste her med jamne og ujamne mellomrom. Det er ingen plan med det, gjer det når eg blir lei. Og fordi eg synest det er litt artig. Eg er rett og slett ei "fingreklå". Og greier ikkje heilt å la ting vere som dei er. Men tilbakemeldingar er velkomne :-)

Kaffebrenneriet i NAF-huset...

2010-11-03T13:59:00.002+01:00

Har nydelig kaffe. Spelar jazz og er ein bra stad å vere. For å drikke kaffe. For å lese. For å kikke på folka som går forbi. Somme har dårleg tid, somme ruslar sakte. Somme ser ut som dei eig verda og føler seg fine i kleda sine. Andre vil ikkje vise seg, og ser innover i seg sjølv.

På andre sida av gata ligg det ein nedlagt pelsbutikk. vindusreklamen for mink og rev er framleis råd å lese på eit vindauge i andre etasje. Eit sjokkrosa skilt for ein klebutikk usynleggjer den vakre gamle gatelykta i smijarn som heng rett over. Ein attgløymt rekvisitt frå gamle dager.

Og her inne i jazzen og kaffesmaken sit eg.

Av og til er det godt å finne ein stad ein kan betrakte verda frå. Før ein tømmer koppen og vandrar ut i verda igjen.

Mobile Blogging from here.

Helgeoppdatering

2010-10-30T18:13:00.002+02:00

Jentehelg i gamlebyen i Fredrikstad. Ni damer som ikkje har anna fore enn å vandre gatelangs, sitte på cafe og slappe av. Og for ein vakker stad. Til og med i regn. Her er det vidunderleg å vere. Eg er slik skrudd saman at vakre omgjevnader gjer at eg trivest så veldig. Medan stygge stader gjer meg utilpass, rett og slett. Gamlebyen i Fredrikstad er så fin at ein berre går rundt og smiler. Dessuten har eg kjøpt to julegåver. Og seks fine kaffelattekoppar som eg skal sette pent på plass i skapet når eg kjem heim. Og utanfor Artellerigården, der vi bor, står verdens finaste bil. Som flytta heim til meg i forigårs, og som eg kjenner eg trivest ekstremt godt med. Hurra for minien min.

kappløp

2010-10-27T21:35:00.000+02:00

Dagen i dag:
0630, opp, dusje, fikse seg
0650 vekke sønn slepe han ut av senga
0700 vekke dotter som var nesten komatøs. krangle litt om kva kle ho skulle ha på seg. konkludere med kjole med ulltrøye under.
0720 smøre mat til barna, som spiser frokost. På med yttertøy, huske sekker etc. ta ut lasagne frå fryseren til stesønn-superbarnevakt.Regn betyr i det minste at ruter ikkje må skrapast (noko som tar tid)
0740 kjøre til skolen
0745 supersønnen vil gjerne følge søstra si til SFO. Dvs at mor rekk tog. Vindunderbarn!
0756 på toget. Sminke seg. leite febrilsk etter flexuskort. Fant det.
0830 i Oslo ta bana til Stortinget , kjøpe kaffe og gå i regnet for å finne hotellet der seminar skal vere. Som ein våt hund når kjem fram. Smile pent til kjente og ukjente
0900 Seminar om mannsrolle med interessant mann fra Bangladesh. Skeptisk til stolleiken og mange andre leikar.Innser at mobilen ikkje har tatt lading og er nesten tom for straum.
spennande tema og spennande co-seminaristar
1300 Tlf frå skulen. A har ikkje regnbukse på skolen. Den har nok blitt med heim. huske å ta med i morgon. huskar å seie frå at A blir henta av snille nabo M i dag
1500 gå frå seminar (i regn) til kontoret.Låner lader til telefon sv kollega Sten.
1530 Jobbstyremøte. Sender dobbeltsjekkande smsar til nabo M og stesønn. Alt er sjølvsagt i rute. interessant møte. Verkar som eit bra styre. positivt!
1915 Om møtet er ferdig no rekk eg1937-toget.
1920 Møte ferdig. Smekke saman PC og løpe
1937 på toget. Ringe stesønn. Alt vel, sjølvsagt. Noterer bak øret at sønn har ingen reine bukser, skal rett på syklubb, og må kjøpe brød på vegen. bestemmer meg for at eg ikkje treng å svinge innom heime for å sette på vaskemaskin. om eg gjer det når eg kjem heim kan eg tromle ei bukse i morgon tidleg medan eg dusjer. Og undertøy til Alvilde.

Innser at eg ikkje vil rekke å vere i byen til frokostseminaret som eg er pmeldt kl 08 i morgon.
jaja Det får gå.

Er det migrene som lurer bak pannebrasken der?

Om å vere slangemenneske

2010-10-24T10:21:00.006+02:00

For en deilig søndag. Veka startar i morgon, og i dag er det berre eit par handballkampar som skal spelast av sonen. Eg og dottera gler oss til å site på tribuna :-) Dottera gler seg nok mest til å kjøpe vaffel. Mannen er akkurat no på veg til USA der han skal vere denne veka. Han reiser veldig mykje, så eg er van med å vere "åleinemor", men det skal seinast at det ikkje alltid er enkelt å få verda til å gå rundt. Det er somme praktiske utfordringar. Den største utfordringa er at borna både må leverast om morgonen, og hentast om ettermiddagen, av meg Litt inspirert av Skogly nordre, har eg tenkt å ha eit lite familiemøte i dag. Det vil bli for meg og ungane då, men eg trur det kan vere nyttig å snakke gjennom veka likevel. Mitt viktigaste triks for å få verda til å henge saman, er enkelt:

TENK ALLTID FRAMOVER.

Legg fram klede til ungane kvelden før. (For dottera sin del må kleda avtalast og godkjennast (stort sett betyr det forkastast) Men slik er det uansett, og det er betre å ta det på kvelden)
Sørg for at middagen er i hus, og helst halvvegs lagd dagen før.
Sørg for å legge deg så tidleg at du kjem deg opp eit kvarter før du MÅ.
Ta gjerne med venner av barna heim, to barn er langt enklare å administrere enn eit barn.
Sørg for at du har litt pengar heime, (slik at det ikkje er krise om det er salg på skulen, eller sonen treng busspengar.) (Til eventuelle skurkar: vi snakkar tresifra beløp i lav størrelsesorden. Vi har ikkje tusenvis av kroner i liggande madrassen)
Sørg for at ungane veit kva som skal skje, og ikkje har forventningar om at du skal rekke like mykje som to foreldre gjer. Dvs at ungane f.eks ikkje forventar at du skal kunne lese til begge to, kvar for seg, om kvelden.
Innsjå at du ikkje vil rekke alt. Og at det du må velge vekk, er det du gjerne skulle gjort for din eigen del. Det å få trent, eller syklubb f.eks
Jobb heller litt på kvelden for å døyve dårleg samvittigheit.
Pust med magen og smil.

Så langt ser det ut som om det berre er onsdagskvelden som må leggast ut på anbod.

Då må eg på styremøte med jobben. Men det går nok. Skal legge planen og gjere avtalane som må til, i dag.

Dessutan så har eg ei veldig fin gulrot i enden av veka. For til helga skal eg på venninnetur.

Men no skal dottera, mor og klesskapet møtast til forhandlingar, som forhåpentlegvis ender opp med noko som alle partar kan leve med. Så skal vi i hallen, og etterpå skal eg lage brennsnut. Kokte fårekjøt i går, og burde eigentleg ha kutta grønnsakane og. Skal bli supergodt!!

Forresten så bøyer eg meg i støvet for dei som er åleineforeldre heile tida. Det er ikkje enkelt å få verda til å henge i hop.

statusoppdatering

2010-10-23T00:25:00.001+02:00

Ryggen er bedre altså. Og eg er ferdig å sutre for denne gongen. Har snart meir å melde.

2010-10-19T15:27:00.002+02:00

Eg har møtt far min i meg sjølv. Ryggen streikar, og eg sit her utan evne til å verken stå beint eller halde meg oppreist over tid. Og eg som vanlegvis elskar å skrive, pusle, drive med all slags handarbeid og dilleri, har ikkje lyst i det heile tatt. Eg kløøør i fingrane etter å ommøblere. Flytte tunge ting. Eg vil drage fram sofaen og bere tunge kasser. Alt det eg igrunn kjenner i ryggen berre eg tenkjer på det. Og plutseleg så hugsar eg då far min tok ein stor hjarteoperasjon. Hausten 1989. Det var før kikhol. Å operere hjartet var ein kjempestor operasjon med saging av ribbein, og stort operasjonssår. Far min, som sat og jobba med historiske ting og skrifter så og seie kvar einaste dag så lenge eg kan hugse, rørte plutseleg ikkje døra inn til kontoret sitt. Skrivemaskina støva ned. Istaden bar han stein. Han bygde stilas, og måla hus. Og når stilaset var ferdig så gjekk han opp i det og stod liksom og "sikka" litt i knea for å sjekke at det heldt. No er det eg som sit her. Som kikar meg rundt etter noko tungt å flytte på.

Ryggvondt

2010-10-16T19:34:00.002+02:00

Det er noe i korsryggen min som ikkje er som det skal vere. I løpet av gårsdagen var det noko som endra seg inni der, som glei ut og gjorde meg til den kvinnelige versjonen av Quasimodo. Så akkurat no er livet strålande i sittande og liggande posisjon. Men om eg prøver å rette meg opp så kjennes det ut som om eg får svakstraum i korsryggen. Forflytting, er vanskeleg rett og slett. Jaja. Men ellers så har eg det bra. Det går over. Men tålmod er ikkje det eg har mest av alltid I går kveld var det middagseting med Camilla-mødrene. Superkoselig.

Knausgård i mindre format

2010-10-10T20:21:00.000+02:00

Fredagskvelden sat eg klistra framfor TVen. Knausgård skulle snakke. På Skavlan. Tiårets mest omdiskuterte forfatter skulle forklare seg for sjølvaste fredagskongen. Det var ikkje eit kjepphøgt dandyaktig forfattartalent vi møtte. Mannen, som har vist seg å vere den nye vinen, han som har vorte samanlikna med Hamsun, som har vore ein sterk kandidat til Nordisk Råds Litteraturpris, han som ser ut som ulven i "Mummy is home"-musikalen frå NRK på åttitalet. Han viste seg å vere ein lavmælt mann. Han framstod som
ein gjennomtenkt person. Eit interessert og oppriktig menneske. Ingen grov og sensasjonshungrig gråbein. For meg er mykje av kritikken mot han uforståeleg. Ein kan meine det ein vil om bøkene. Om det litterære prosjektet det har vore å utlevere seg slik. Å utlevere andre. Om skrivemåten hans. Om oppstyret rundt han. Og når ein skriv så utleverande, så kan han ikkje vente anna enn at kritikken vært nådelaus og personleg. Men mannen skriv godt. Han skriv faktisk glitrande somme stader. Og som litterært prosjekt er det fascinerande med ærlegheita han har valgt. Han seier ikkje at dette er sanninga, men det er versjonen hans av sanninga. og gjennom skildringa av livet sitt ser ein det store i det som er så smått at andre knapt skriv om det. Han skriv ekte om det å vere menneske, og fordi han evner å ta steget ut av seg sjølv, så greier han å gjere det allmenngyldig. Bøkene hans kan lesast som det dei er, historia om livet hans. Om å vere menneske, midt i livet, i 2010. Men det er åpenbart at det også handlar om tida vi lev i. Om reality/facebook/bloggverda. Er ikkje vi alle litt Knausgårdske? Og burde ikkje vi heller kritiserast for det vi ikkje skriv om? Vi som skriv med ein agenda. Anten det er å halde seg innanfor grensene, eller å ikkje utlevere, eller for å få medynk eller bli likt. Kva med det andre? For naturlegvis skriv vi berre det vi vil at folk skal vite. Dei fleste av oss i det minste. Vi nevner ikkje det vi skammar oss over. Urinveisinfeksjonane, kunnskapshola, det haltande ekteskapet, eller hemmeligheitene i familien. Vi nevner ikkje at vi baksnakkar og er late og føler oss mindreverdige. Eller at vi faktisk er så nysgjerrige og skandalehungrige at vi med glede les bøkene til Knausgård. (Spesielt bind fire, der det skulle kome nokre ganske grove avsløringar.) Eg kan ikkje anna enn å beundre Knausgård for det han har utsett seg for. Om 100 år vil det i det minste finnast eit sant litterært verk. Eit som utan å hevde at det som står der er sannheit, fortel den subjektive sanninga om å vere menneske.

Knausgård i mindre format

2010-10-10T20:20:00.000+02:00

Nestur

2010-10-06T18:50:00.004+02:00

Dagen i dag illustrert ved to bilete frå Fjørtoftneset. Ein av dei aller, aller finaste plassane i verda. Her kan ein sjå dei blå fjella på fastlandet over lyngbrune heier. Om ein snur seg møter ein storhavet. Her er det ikkje råd å komme unna havduren, lyden av bårer som slår mot berga, og måsane. Lyden av Neset.

Her vaks eg opp. Eg veit ikkje kor mange gonger eg har vandra utover her. Forbi sommarfjøsane på ein gammal kjerreveg. På nedsida ligg fjøra med berg og rullesteinar. På oppsida myrane, med igjengrodde torvholer. For 40 - 50 år sidan spadde dei torv her. Då var det rett og slett så lite tre på Fjørtofta at dei brann opp jorda. Myrane. I løene rundt om kan ein framleis finne spor. Utstyr som er brukt til torvspaing. Triller som er lagd for å frakte torva. I dag var det eg og sonen som vandra utover. Som vart glodd på av hundre vaktsame villsauder. Som sette oss på Grønholen og såg ut over og kjende etter kor fint vi har det. Grønholen er ein slags grøn haug, som stikk opp frå dei brune myrane. Det må finnast ei geologisk forklaring på denne knausen midt i det brune, men eg veit ikkje kva. Graset vert halde kort av saud og grågås. Og på toppen stikk det opp nokre spisse, skarpe steinar som minner om toppen av ei slags borg. Her har det nok blitt kjempa mange guttungeslag opp gjennom. No er det ein fredfull stad. Men hverken her eller i Kvalvika som ligg litt lengre ute er det råd å vandre forbi utan å sende ein tanke til farne tider, farne gutungar og farne båtar. I Kvalvika driv alt slag i land som er kasta overbord frå båtar. Her er nøter som har slite seg, enkeltsko og tomme flasker. Ting frå den store verda som har endt opp i ei vik på Fjørtofta. Det er noko vakkert over kombinasjonen av natur og kultur. Over restane av menneskelivet som blir liggande og blir verslite av naturen på ein av dei mest verharde plassane som finst. Eg håper for Guds skuld at Kvalvikja får vere som den er. Om den vart rydda tom for rusk og rask hadde det berre vore ein vanleg vik. No er det eit skattkammer. Ein symbiose. Det er sjølve fyrtårnet som er målet for turen. Her kan ein site og sjå utover. Finne ly mellom knausane, ete krekling frå tua som heng som eit ryggstø for benken ein sit på når ein skriv seg i boka. Beundre skarven som tørkar vengane sine på Hamneholmen rett nedanfor. Då er livet fullkoment. I dag var det eg og sonen som vandra utover i litt lett yr. Og som vanleg var det ei fin tur. Det skal bli fleire i løpet av dei neste dagane.

(Bilde nr 2 er av foten på fyrtårnet)

Og medan vi

2010-10-05T16:58:00.000+02:00

køyrer over Ørskogfjellet innser eg at hausten er komen. Det er noko i det forrige generasjon seier. Tida går fortare og fortare. Eg og ungane har tatt tre tog og er no på buss. Ungane er så tålmodige at eg er imponert. No blir vi straks henta av Siv på Dragsundet. Snille Siv!

statsbudsjettet blir fulgt via Safari og Facebook.

Damekaffe i fin kopp og blogging

2010-10-02T11:55:00.002+02:00

En fin start på dagen i dag.

I et blad jeg arvet etter naboen (takk) leste jeg opp LP som er en metode som brukes for å hjelpe ME-syke. Jeg har venner som har sykdommen og som er veldig skeptiske til LP. Og jeg kan ikke nok om det til å mene noe som helst. Men jeg ble litt inspirert av ideen om å se på hodet og måten man tenker på som en del av kroppen. Sånn generelt sett så mener jeg det er noe alle burde gjøre. Man burde være mer bevisst på sine egne reaksjonsmønstre og hvordan man håndterer ting man møter. Hvor ofte er man ikke stresset og i tidsklemme, og merker at man blir kort og litt sånn "snappy". Min kjære sønn, vidunderbarnet, sa noe her om dagen, da jeg kom hjem og var stressa over alt jeg skulle rekke av handling og rydding og fotballkamper og matlaging, før jeg fikk gjester klokka åtte. "Jeg kan hjelpe deg å rydde jeg mamma, om du bare slutter å være sinna". Den traff meg litt i fleisen, for jeg var ikke sint. Men han hadde jo helt rett. Jeg hørtes jo sinna ut. Og gjennom at jeg i stresset mitt hørtes sinna ut så ødela jeg litt av dagen hans. Mammvittigheten kom krypende. Dere vet sikkert hva jeg snakker om. Den her dårlige samvittigheten som alle mødre har for alt de gjerne skulle vært verdensmestre på. Også greier man ikke alltid å være den beste versjonen av seg selv, også får man dårlig mammvittighet. For at man ikke har laget middag fra grunnen, eller lagd fantastiske matpakker med knaskegulrøtter og grove frokostmuffins, for at man ikke har stått ringside på alle fotballkamper og håndballkamper. For at man ikke ofte nok ligger på golvet og bygger lego. For at man er sliten og kjei noen ganger. Og altså fordi man ikke greier å la være å være stressa, og så etterpå innser at man høres ut som en sinnamamma. Bort med det altså.

Så i dag skal jeg møte livet med et smil. Et stort et. Jeg skal være tålmodig, og glad og blid. Ikke fordi jeg ikke vanligvis er det. Jeg tror jeg er ganske ok på det feltet. Men i dag skal jeg være bevisst på det.

I dag er en fin dag. I dag har jeg drukket kaffe fra fin kopp. Akkurat nå sitter Alvilde og venninnen og fniser over morsomme rim på Josefine-spillet de holder på med. Og om noen minutter skal vi sikte ned i Sundet (Eidsvoll sentrum) for å gå på biblioteket. :-) Vi skal ha en kosedag. Jentene skal få is, selv om det er kaldt ute.

Jeg skal levere bøker som skulle ha vært levert for lenge siden. Og om jeg må betale et lite glemmegebyr så gjør jo det ingenting. Om man vil at livet skal leke, så må man vel leke med.

Så hurra for dagen i dag.

Har trent. Hurra

2010-09-29T10:14:00.003+02:00

Hva har jeg gjort før jobb i dag Jo jeg har trent Og enda bedre av alt. Det var deilig! En times treningsøkt på morgenkvisten er helt perfekt. Der var en setning man aldri trodde jeg ville komme til å skrive!! Ikke det altså, jeg har trent mange ganger jeg. Jeg har faktisk vært periodetrener i 20 år. Jeg har trent mye helsestudio, noe i sal (spinning, diverse aerobic-timer og sånt) pilates og svømming. Sirkeltrening og salsa. Hva liker jeg ved treningssenteret mitt. For det første er det veldig moderne. Apparatene er helt nye og fine. Og de har alt. For det andre er det på samme sted som fysiotereapeuten min er, så jeg har fått henvisning på trening. Og det hjelper. Krangleryggen er i godlune om dagen. Men hva er det aller beste: Jo det er i stor grad befolket av pensjonister. Treningsglade, hyggelige, høflige pensjonister. Noen av de er så skrale at de sliter med å komme seg frem. De har utslitte rygger, rullator og veldig matchende treningsdresser. T-skjortene er puttet ned i shortsen. Joggeskoene ser ut som om de er tatt rett fra hylla i butikken og er pent snørt igjen. Det er hyggelig. Det gjør at kravene til egenprestasjon blir helt annerledes, det gjør at man ikke føler seg udugelig og uhipp når man går derfra. Og når den gamle mannen med rullator og gymsokker greier å trene, så må da jammen jeg også greie det. Spesielt ettersom han som gammel ingeniør kunne forklare meg hvordan noen av de "hydrauliske" apparatene fungerte. (De var ikke hydrauliske, for de brukte luft som ble presset gjennom en liten åpning) de er rett og slett inkluderende, og trivelige. Og de gamle damene er så nydelige. I dag overhørte jeg følgende kommentar i garderoben: "- Er det noen buksehengere borte hos deg? I mitt skap er det ingen" Jeg vedder på at det er en setning som aldri før er sagt hverken på SATS eller Elixia. Og jeg har irritert meg over de skramlende kleshengerne som slenger rundt inne i skapet. Damene på treningssenteret mitt bruker de faktisk. De henger opp alle klærne sine. Så de ikke blir krøllete. Når jeg i tillegg da går derfra og føler meg litt sånn spretten i steget, så er livet jammen fint. Og i dag skal jeg lunsje med en venninne. Og i kveld er det syklubb. Og på tirsdag skal jeg reise til Sunnmøre på høstferie sammen med barna mine. Gleder meg. Og det er meldt fint vær på øya. Hurra. Neset, here I come

akkurat no

2010-09-25T09:35:00.003+02:00

Endeleg helg igjen. Sist helg jobba eg, jobben min hadde landsmøte i Kristiansand, og dermed var det jobbing heile helga. Veldig slitsomt, men mykje vart veldig bra, og. Ellers så består livet av bra og ikkje bra ting for tida. Dei ikkje bra tinga har eg nevnt før. Det er vondt å vite at ein snart skal i ein begravelse som skjer alt for tidleg. Men då er dei bra tinga i livet ekstra viktige. Som at eg har to flotte ungar. Som at eg har bestilt billettar til Sunnmøre i haustferien for meg og dei to trollungane. Vi skal reise med tog oppover, så det blir artig trur eg. Ein liten ekspedisjon. Som at eg har flott sjef og flotte kolleger. Som at eg akkurat no bakar brød. Eg sette brøddeiga i går. Brukte lite gjær, og har latt den stå og kaldheve i yttergangen i natt. Er spent på korleis smaken blir!! :-) Og i dag skal vi i bursdag. Det gler vi oss til. Og kanskje skal vi ta oss ein tur på biblioteket før det. Det blir også kjekt. :-)

Prøver meg som interiørbloggar

2010-09-13T11:03:00.004+02:00

Sjølv om det er mange som gjer det mykje betre enn meg. Men i helga var eg og Alvilde innom brukt og samlar-messa i LETO-hallen. Slikt er noko av det kjekkaste eg veit. Tusle rundt mellom bord og kike på ting og tang. Eg er veldig lite glad i det som er den moderne stilen no for tida. Eg veit at Skandinavisk design er anerkjent og at frosta glas, stål og reine linjer er fint. Eg synes og det er fint. Men det er andre ting eg likar betre. Eg er superglad i sekstitalsstilen. Då meiner eg ikkje femtitalet med knallfarger og diner-stil, og eg meiner ikkje syttitalet med brunt og oransje og store mønster. Eg meiner sekstitalet. Bernadotte sitt virrvarr -mønster på respatexbord. Lyse fargar, serviser fra Stavangerflint, Figgjoflint eller Porsgrund. Platter til å henge på veggen med bilder av kongefamilien. Skaugum-bestikk. Her er nokre av "funna" eg gjorde. Ikkje så mykje sekstitalet over desse kanskje, men kule ting. Eg kjøpte berre det eine. Nemleg den vesle sukkerskåla i Daisy frå Figgjo (Øverst til høgre) Mor mi har det serviset, og fekk det visst i julegåve frå far min og og oss to ungane eit år tidleg på syttitalet. Så for meg er det barndom og fin design på ein gong. Serviset nede til høgre er sjølvaste bestemor-serviset for meg. Det heiter Blå Fasan og vart produsert av ei rekkje fabrikkar i inn og utland. I dag vert det produsert her

Til orientering

2010-09-10T08:09:00.002+02:00

Dottera var lukkeleg i dag då ho oppdaga at tannfeen faktisk hadde vore her i natt. Og det endå vi har ein litt skapp tannfe til tider. Vi har og ein son som har gjort det litt vanskelig for tannfeen. Ei tann spiste han. Ein gløymte han igjen hos ein kompis, og minst eit par gonger har han gøymt glaset slik at tannfeen skal få litt "utfordringar". (Det er då du blir litt svett, som mor) Den same sonen forklarte for øvrig for søstra i dag at tannfe-tenesten er organisert fylkesvis. Vi har for eksempel ein eigen tannfe for Akershus. Medan i Oslo var det faktisk bydelstannfear. Men kvar tannfe hadde ansvar for meir enn ein bydel, altså. At tannfeordninga er ei fylkeskommunal teneste, var nytt for meg. Men det er vel slik her som mange andre stader. Fylkeskommunen har ansvaret, men tiltaket er i stor grad bygd på frivillighet.

Dualitet

2010-09-09T18:52:00.003+02:00

I dag fekk eg ein vond beskjed. Ei eg kjenner og bryr meg om er sjuk og skal dø. Ho har vore sjuk lenge, men legane har greidd å halde sjukdomen i sjakk. No greier dei ikkje det lengre. Og eg kjenner sånn med dei. Ho har to superjenter, og ein snill mann. Og sjølv er ho ei fantastisk mor, ei morsom, interessant og snill venninne. Eit raust menneske og ei tålmodig sjel. Og det føles så urettferdig og feil at dei no må forhalde seg til den beskjeden dei har vore mest redd for. Akkurat no tenkjer eg at eg håper på mirakel. På liv. På lys, ikkje mørke. Og når livet er på ein slik stad at ein må tenkje på slikt, og på dei store spørsmåla. Så er det godt å ha unger som dreg deg inn igjen. Inn i dei små tinga. I verda igjen. I dag mista Alvilde si første tann. Og i perspektivet av dei store tinga ser ein verdien av dei små tinga. Som at Alvilde sit og syng for seg sjølv akkurat no. "Du skal få en dag i mårå". Og at ho som i går var vettskremd for at tanna skulle dette ut, i dag er verdas stoltaste førsteklassing med melketann i melkeglas med vatn. Barn er sannelig ein velsignelse.

Kvifor skriv eg nynorsk

2010-09-07T10:11:00.003+02:00

Eg kunne tatt den lange forklaringa. Den som starta med Norsk Barneblad. Men i dag tek eg den korte.

Eg skriv nynorsk fordi nynorsk er språket til nokre av dei dyktigaste ordkunstnarane eg veit. Frode Grytten for eksempel. Som inspirerer meg, som er direkte, som treff midt i målskiva. Som skriv slik eg ynsker å skrive.

I db på nett i dag las eg om ei fotobok som skildra Norge på 50-talet. Boka i seg sjølv tenkte eg ein augneblink at ville vere den perfekte julegåva til far min. Og det ville det ha vore. No trur eg kanskje eg skal kjøpe den til meg sjølv.

For sjølv om eg er born av femtitalet så er dette historia mi.

Tida var forbi, men rekvisittane var der framleis, då eg vaks opp. Sildegarna, tapetane, møblane i flammebjørk, plastlampeskjermane og blomsterkrukkene med roser på. Og ikkje minst orda, historiene. Sildetida var nøkkel-år for dei som opplevde den. Og for oss som kom seinare var det år og ord vi levde saman med. Som ein bestefar som døydde før du vart fødd, men som du likevel synes du kjenner. Sjølv om tida var forbi så stoppa ikkje praten. Ingen rydda vekk rekvisittane. Dei gamle damene brukte framleis hårnett, sjølv om det ikkje hadde vore moderne sidan femtitalet.

Eg vaks opp på syttitalet. Eit merkelig krysningspunkt av ein barndom. Eksteriørmessig var barndommen min prega av to tidsaldrar. Og to tenkemåtar. Under sildetida hadde fiskarbøndene på Sunnmøre fått litt meir pengar mellom hendene, og fått råd til å pusse opp husa sine. Det var lyse fargar, respatexbord, linoleumsgolv. Den moderne husmora hadde fått seg eit lettstelt hus, men ho hadde samstundes vit på å ta vare på det ho hadde, for sjølv hadde ho vakse opp med at ting skulle reparerast. Ein skulle ikkje berre kjøpe nytt. Men dette var for meg besteforeldregenerasjonen. Dei unge var sekstiåttarar, politisk bevisste og likte det brune, sennepsgule og meiningssterke. "Kor e hammaren Edvard, du treng han vel no, no når døra skal spikrast igjen", sang vi fleirstemt med blokkfløyte-akkompagnement på skulen. Medan dei skjeggete lærarane våre banka takta.

Og så gjekk vi heim til bestemødrene våre, der vi fekk servert sviskegraut med melk, frå tallerknar med rosetrykk og som aldri vart skifta ut. Besta hekla store sengeteppe med tråden ståande på eit lite stativ som Besten hadde lagd til henne av hesjestreng. Han sat i stolen framom den gamle radioen som alltid var innstil slik at han fekk med seg fiskerisendinga. Etter mat sov dei til middag. Og eg kan framleis hugse tikkinga frå vegguret på lisjestova.

Linoleumsflisene lagt i ruter på kjøkengolvet. Boksen med niveakrem på badehylla.

Så lenge eg kan hugse såg det slik ut. Det vart ikkje kjøpt noko nytt. For det trengtest ikkje. Tida stod stille som den hadde gjort det i mange år allereide. Slik levde dei, og derfor var det og min barndom.

Forordet til fotoboka er skrive av Frode Grytten. Og eg bøyer meg i støvet for orda hans. Akkurat sånn kan det seiast!! Les gjerne heile forordet på db sine sider. Det er endå bedre i den rette konteksten. Dette er berre eit avsnitt som traff meg. Som skildrer Norge dei siste femti åra. Les og kjenn. Les og kjenn kor lite grautmål og museumsspråk dette er.

"Vi kom frå havet, og vi styrte mot land. Vi styrte mot utelyset som kasta heimlig glød over ytterdøra. Vi gikk inn, vi la oss til å sove. Så stod vi opp, åt frukost, starta bilmotorane, kjørte vegane sørover, vestover, austover, kjørte gjennom heile dagen, tente lysa mot kvelden, fann vegane til byane, styrte mot alt der framme. Vi kom frå havet, men blei noko anna, vi endra oss så raskt at vi ikkje oppdaga det sjølv."

Biletet her er forresten frå min eigen familiealbum. Ho som står bak er "Besta". Omlag jamngamal med meg på dette biletet. Det minste bornet er mor mi. og er eit av to bilete ho har av seg som liten. Dette biletet er nok tatt i starten av krigen ein gong, så det er ikkje ekte 50-tal. men ting endra seg ikkje så raskt då som no.

Går ikke på lykkepillen altså

2010-09-06T20:01:00.006+02:00

Fine mennesker, og fine stunder og fine ting man kan kjøpe i butikken. Og fine katter og fine kaffekopper og fin blomsterbukett som jeg har plukka i hagen.

Finfine venner kan man faktisk også ha. Noen har liten baby i magen, og noen har vært her på helgebesøk. Og finfine kolleger og en veldig fin kaffemaskin. Og fine planer, og fin musikk, som de spiller på Kaffebrenneriet på Naf-huset hver eneste morgen. Sånn fin melankolskvakker musikk som bare er fiiiiin.

Og i dag så jeg er fin veske i en butikk jeg gikk forbi. Og jeg kjøpte meg fine nye sko. Treningssko. De skal jeg bruke på onsdag. Det er en fin plan, det også. Og ute er det dessuten fint vær. Og se den fine bollen på bildet. Og dessuten så leser jeg fine bøker for tiden. Jeg leser verdens fineste ungdomsbok sammen med Edvin. Min barndoms enorme leseropplevelse "Tordivelen flyr i skumringen" (Som jeg lånte sikkert 10 ganger fra min gode venninne Trine) Og et er så fint å få gjenoppleve den sammen med den fine sønnen min. Også leser jeg Siri Hustvedt selv. Lily Dahl something. Fin den også.

For en fin verden igrunn

Planer for dagen

2010-09-03T09:10:00.002+02:00

Det er dei vanlege fredagsoppgåvene

rydde og vaske stue
rydde og vaske kjøkken
rydde og vaske gang og do
rydde loftstue
rydde alvildes rom
rydde på verandaen
ha foreldresamtale på skulen
hente born
handle mat
brette klær og henge opp klær

Og så skulle eg gjerne ha ordna litt i hagen

Eigentleg ein overkommeleg jobb. Ingen stader (anna enn Alvilde sitt rom) ser forferdelig rotete ut. Burde vere gjort på eit par timar. Men....kva har eg gjort så langt:

rydda ut og inn i oppvaskmaskina
sjekka mail og FB og nettaviser
spist ein yoghurt

Og no vurderer eg å lage meg ein kaffe.

Nei og nei... Her er det berre å skride til verket. Hente opp Spotify og finne noko musikk som passar til husvask. Har stort hell med De Lillos (Mere - livealbumet frå 1993-94) eller Bette Midler. Men i dag trur eg det blir puddelrock. Eg treng nok rett og slett introen til "Over the hills and far away" for å komme i gong. Og etterpå blir det Kiss, og ACDC. Og kanskje litt gammal Whitesnake.

Eller kanskje opera?

hmmm

til arbeid

Engasjerte mennesker forandrer verden

2010-09-02T10:46:00.003+02:00

Med fare for å høres ut som en prest: Jeg har en historie å fortelle. En historie som har sneket seg i bevisstheten min drypp etter drypp. Det kan være en historie om mange ting. Om Facebook og dets muligheter som direkte påvirkningskanal. Om evnen til å få ting til å skje. Hva et enkelt menneske kan gjøre. Eller om pågangsmot. Men altså historien er som følger: For et år siden eller der omkring fikk jeg en telefon på jobb. De var fra en som het Anne Louise Hübert. Hun hadde noen spørsmål angående våre medlemsorganisasjoner. Vi snakket en stund og jeg henviste henne videre. På slutten av samtalen spurte hun ”Forresten, kan jeg legge deg til som venn på Facebook?”. Jeg ble litt tatt på senga. Vanligvis kjenner man jo de man har som Facebook-venner. Men hun her hadde jeg jo bare snakket med på telefonen denne ene gangen. Hun var ung, hyggelig og virket harmløs og jeg svarte ja (Og tenkte at jeg heller fikk fjerne henne etter en stund når det ikke ble så åpenlyst.)Jeg antok, sikkert ganske urettmessig, at hun kanskje ikke var så kjent med ”kotymen” for Facebookbruk. Det viste seg at jeg tok veldig feil. Anne Louise Hübert har vist seg å være en av mine mest inspirerende Facebook-venner. Og en av de jeg mistenker har brukt Facebook mest bevisst for å få til noe stort og viktig. Hun er født i 1989, og er dermed 21 år gammel. Og selv om hun er en ivrig Facebookbruker så består ikke hennes statusmeldinger av festoppdateringer eller invitasjoner til å spille Mafia Wars. Som hun skriver selv i en av sine mange statusmeldinger: ”Siden 2008 har jeg, sammen med familie, venner og kjente hjulpet en kjempefattig landsby i Kenya med mat da de sultet, damgraving så de kunne samle vann og treplanting så de kunne spise frukt. Samt et kurvproskjekt så damene får penger til å betale skolegang etc. ” Dette arbeidet har også jeg blitt kjent med gjennom statusoppdateringene til min FB-venn Anne Louise. For midt mellom ironiske og samfunnskritiske meldinger fra meg og mine venner fra generasjon X og Y, så har det ramlet inn små drypp fra en annen virkelighet i en Kenyansk landsby som heter Ngumbulu.. Jeg skriver om caffe latte. Hun skriver om Brønnboring. Jeg skriver om tidsklemme, og kommer med betraktninger om det ene og det andre. Hun skriver om innsamling av penger og om håpet om vann. Jeg legger ut bilde av meg selv med ny hårsveis. Hun skriver om behovet for mer penger til rør og legger ut et kontonummer. 11.juli "Hei! Har nå samlet inn 120 tusen til brønn! Vi mangler fortsatt 40 tusen. Jeg er i Kenya nå og vi kan starte borearbeidet allerede i neste uke hvis vi får inn pengene. Vil du hjelpe meg? Please! Barna har ikke rent vann å drikke!" 13. juli "Er nå i Ngumbulu! Fikk tidenes velkomst i går :) Hvis vi får inn nok penger kan vi starte å bore etter vann allerede i neste uke!!!! Konto: 9100.32.91788. Please hjelp, det er så mange som trenger vann!! Tro meg, i dag har jeg vasket håret i skittent, brunt vann... " Etter hvert som hun skrev kjente jeg at jeg ble mer og mer interessert i brønnarbeidet i Ngumbulu. Hvordan ville det gå? Ville de få inn nok penger? Og så 3. august kom en fantastisk melding "Etter én times boring, 45 meter ned i bakken, spruter vannet i Ngumbulu landsby opp til himmels! Måtte løpe bort for å ikke bli klissvåt :D Halleluja folkens!!!!!!! :D:D:D " Og så 12. august "Vi har funnet så mye vann 160 meter under bakken at det er nok til tre landsbyer istedenfor én. Inkludert i landsbyene er det tre barneskoler og en videregående skole. "

Den 25. august skriver hun: "I morgen legger de rør fra brønnen og til landsbyen!!! Wow! Kan ikke forstå at det faktisk skjer - nå får de vann altså! OIOIOI, I am so excited! Takk for all hjelp! " Jeg må innrømme at jeg er fascinert på mange plan. Jeg er fascinert over at man med så enkle virkemidler som å si ”kan jeg legge deg til som venn”, faktisk kan skape engasjement. For jeg er engasjert. Jeg kjenner at jeg gleder meg på vegne av menneskene i Ngumbulu som nå har rent vann. Og det takket være Anne Louise. Jeg er enormt imponert over henne. Over drivkraften hennes. Snakk om å ha noe på CV-en. ”Har sørget for at menneskene i tre kenyanske landsbyer har rent vann” Det er et paradoks at etter hvert som verden oppleves mindre så blir menneskets kynisme større. Vi får vite om verdens elendighet, men samtidig så kan vi ikke forholde oss til alt det vonde og vanskelige på en gang. Vi må distansere oss. Sikkert både fordi det er behagelig, og fordi det er nødvendig for at vi ikke skal bli ødelagt. Det finnes strukturer som vi bevisst eller ubevisst bruker for å skubbe ting unna. Ting som er langt borte gjelds ikke like mye som det som er nært. Folk som ser litt annerledes ut enn oss gjelds ikke like mye som de som ser ut som oss. Desto likere mennesker er oss i kultur, utseende og levesett, desto mer gjelds de i vår bevissthet. Tørste mennesker i Kenya er lett å skubbe unna. Lett å glemme. Som informasjonsmenneske er jeg superimponert over at man gjennom en direkte-kanal som Facebook faktisk kan slå seg gjennom den beskyttelsesmuren. Virkemidlene er enkle. Det er ekte statusoppdateringer fra hennes ekte liv. Fra det arbeidet hun brenner for. Gjennom statusmeldingene sine har hun fortalt om sin hverdag, og om andre menneskers hverdag på en måte som har fått meg til å bli engasjert. Hun har rett og slett fått det til å angå meg. Det er ikke enkelt i 2010

Og jeg kommer fra en generasjon som har blitt pepret med verdens elendighet siden vi brettet bøsser i barndommen. Vi har på mange måter blitt immune. Men da meldingen kom om at vannet sprutet opp av bakken, så smilte jeg. Dette fortalte Anne Louise meg. Hun er min venn, og jeg lyttet. Jeg har ikke vært en like god venn tilbake, men jeg håper dette kan være et lite bidrag.

Kontonummeret er 9100.32.91788 Og Anne Louise Hübert kan åpenbart utrette mirakler med det som kommer inn der.

2010-09-01T13:43:00.003+02:00

Renn ikkje over av inspirasjon eller meiningar i dag.

Så dermed viderebringer eg eit dikt frå den tidligare nemnte diktringen eg er med i.

Hvis jeg er et tre

Er jeg et tre som engang skal hugges ned -

så lag ikke gjerdestaurer av meg

hugg meg ikke opp til ved

Gjør meg til en gangbro over elven

til en dør eller terskel

der folk hilser på hverandre

Også kan eg vel som tidligare ein gong nemne tre fine ting i dag

- at sola skin og gir ein illusjon av noko sommarleg

- at eg skal treffe verdens beste damer i kveld

- at borna mine er så fantastiske. Kvar på sitt vis. Heldige, heldige meg!!

dagen i dag (advarsel sterke scener)

2010-08-28T18:36:00.000+02:00

Vidunderbarna lot mor sove til klokka var nesten ti. Så var det god frokost, og oppdagelser av uvanleg ekle ting på trappa. Når eg les om seriemordarar som har mengder av lik gravd ned i hagen, så tenker eg på kattane mine. Det går ikkje ei veke utan at eg må forholde meg til halvråta fuglelik henta fram igjen for ei ny runde med eting, eller berre litt leik. Eller mus funne i delar. Gjerne kasta opp på dørmatta som i dag. Eg var faktisk i ferd med å kaste opp sjølv medan eg rydda opp. Og dette blir altså utført av to tilsynelatande mjuke og kosete peldottar som heiter Nøste og Bella. Snakk om misvisande namn. Thomas Quick og Belle Gunnes hadde passa bedre.

Norsk folkemuseum - kulturavdelinga

2010-08-26T10:45:00.005+02:00

Alt er subjektivt heter det. Og det er sant. Men vi gløymer så ofte at når vi ser verda, så skjer det ikkje objektivt. Det skjer gjennom eit slør av vår eigen identitet. Av våre opplevingar, vår historie, samfunnet vi lev i, våre traumer etc. Generelt sett alt det som gjer at vi er den vi er. Derfor er det slik at dei fleste utsegner seier mest om den som seier dei.

I dag kunne eg lese om framandfrykt i ein kronikk i Aftenposten. Framandfrykt er sjølvsagt då ordet som kjennes naturlig for meg, slik eg les artikkelen gjennom mitt slør. Eg er temmeleg sikker på at det ikkje er det dei to FRP-arane meinte i si ytring med uro for framtida for landet. At det erkenorske skal forsvinne.

Spørsmålet dei ønskjer å stille til det dei kallar "etterkrigstidens samfunnsarkitekt" Arbeiderpartiet er: "Hva var galt med den norske kulturen siden dere er fast bestemt på å erstatte den med noe dere kaller flerkultur?"

Eg er ikkje AP, men dette er min blogg og spør som eg lyster. Så eg kunne tenkje meg å spørre tilbake.

Kva norsk kultur er det du snakkar om då?

Slik eg ser det så har det vel knapt vore noko heilnorsk samfunn nokon gong. Så det er kanskje del av det som er det norske? Om det er noko som har prega Norge som nasjon støtt så er det den lange kysten vår. Vi har vore reisande. Vikingar, sjømenn, fiskeeksportørar. Når nordmenn etter mi oppfatning er meir enn gjennomsnittet opptatt av utanrikspolitikk og kva som skjer i andre land, så er det fordi vi faktisk ER det. Vi er klar over kor få vi er og at det er ei stor verd der ute, og slik har det alltid vore, sjølv om vi ikkje alltid har hatt så stor respekt for andre kulturar. Hverken som voldsmenn på vikingtokt eller som sydenturistar på grisefest. Og innvandringa til Norge har vore der støtt. Frå landa vi grensar til og lands som ligg over havet. Russarar, danskar, svenskar, færøyingar, islendingar og finnar. Norsk-amerikanarar, portugisiske skibbrudne, pakistanske gjestearbeidarar, tyske turnuslegar, danske kongar, svenske og britiske prinsesser, polske jordbærplukkarar, filippinske hushjelper og brasilianske koner.

Dette vil ikkje Helan og Halvan frå Frp benken godta som gjengse argument. "Det er forskjell på en gradvis og naturlig kulturell utvikling, og en rask politisk styrt kulturell revolusjon." seier dei.

Dei går glipp av to viktige poeng:

1) Internasjonalt fokus er ein del av det rotnorske. Det er like mykje del av oss som brunost og snus.

2) Internasjonaliseringa som dei meiner trugar norsk kultur kjem ikkje frå innvandrarane. Den kjem frå verda rundt oss. Og: det er det som ER den naturlige kulturelle utviklinga" akkurat no.

Dei siste tiåra har verda blitt mindre. Vi har hatt ein teknologisk revolusjon, kombinert med ein språkleg revolusjon (alle kan engelsk) og ein infrastrukturell revolusjon. (Det er enkelt å reise, nesten kor som helst) Dette er igjen kombinert med høg levestadard (vi er litt rike) som gjer at verda har blitt mindre.

Eg har aldri vore i USA, men om ein skulle hente ut all informasjonen om USA som finst i hovudet mitt ville det nok fyllt ei tjukk bok. Verda er ikkje lengre stor og ukjent. Den er lita og kjend. Og den kjem heim til oss, på PC-skjermane og TV-skjermane. Dei moderne vikingstokta våre startar skrivast med www i starten. Eller kjem til oss i widescreen frå flatskjermen på stoveveggen.

Med alt dette i mente - Korleis i all verda skulle ein greid å bevare det som Tybring Gjedde og Andersen kallar den norske kulturen? Vi lev ikkje lengre i ei verd der landegrensene avgrensar. Den norske kulturen er ikkje lengre rotnorsk. Den er ein norsk versjon av verda i 2010. I Danmark finst det ein dansk versjon, og slik er det i dei aller fleste land verda rundt. Mykje er ulikt, men veldig mykje er likt og. Verda har blitt mindre og det ser ein att i språk, kultur og veremåte. Vi er borna til den teknologiske revolusjonen, borneborna til den industrielle revolusjonen. Verda er her og no, som dei seier i reklamen. Så då er spørsmålet eg slit med å finne svaret på: Kva slags norsk kultur er det dei snakkar om. "Kultur" er ferskvare. Eg er ikkje som foreldra mine og borna mine er ikkje som meg. Og grunnen er at samfunnet ikkje er det same som det var. Om ein skal bevare noko så må ein først bli samde om kva det er ein vil behalde. Er det matpakketradisjonen, hardingfele, fiskerinæringa og kj lyden? Er det A-ha eller Ole Ivars? Flatfylla på bygdedans eller puritanismen på bedehuset? Dugnadsånd eller oljeglatt egosentrisitet? Og kva med nysgjerrigheita på andre land og utferdstrangen som har prega det norske samfunnet i uminnelige tider? Er ikkje det også ein del av det erkenorske. Korleis kombinerer ein det med ønsket om å stenge av det multikulturelle?

Når samfunnet er så internasjonalt, og verda er så lita som den er no. Er det ikkje då naivt å tru at den norske kulturen ikkje vil spegle akkurat det? Og er ikkje det eigentleg heilt rett?

Kanskje er det slik at den norske kulturen bør få utvikle seg i fred. Verda blir ikkje slik den var i går. Men det som verkeleg betyr noko for oss, det greier vi å ta vare på, fordi det er viktig. (Kall det gjerne eit kulturelt marknadsprinsipp. (Så vidt eg veit plar høgresida like tanken på at ting ikkje skal vere så regelstyrt, men få lov til å utvikle seg som det lystar.)

Då får vi med oss det vidare som er konkurransedyktig (Dette bør og vere eit ord som FrP-arar kan forstå) Det andre bukka under for dei kulturelle marknadskreftene. Det kan vi sjå på museum eller høyre gamle folk snakke om når dei som generasjonane før dei klagar over at alt var betre før.

Eg kunne sagt mykje meir. Om å sette seg inn i kvar desse menneska ein er så redd for kjem frå, og kvifor. Om å sjå at ein faktisk har plikt til å hjelpe menneske som har det vondt. Eg kunne referert til tabell 173 i Statistisk årbok, som slår fast at nesten 40 prosent av alle norske kvinner tar høgare utdanning. Og påpeika at denne utdanningsmessige revolusjonen gjer at vi er iferd med å bli ein nasjon av akademikarar. Og arbeidskraft er faktisk nødvendig om vi skal halde hjula igang.

Og eg kunne sagt noko om at ein kanskje i minst mogeleg grad skal vere så himla redd heile tida. Folk er folk. Og sjølv om det sikkert finst fordomsfulle sneversynte sjeler blant innvandrarane og, så er sjansen stor for at dei fleste er heilt OK. I allefall like OK som meg og deg og Tybring Gjedde og Andersen.

For det å vere eit bra menneske er ikkje noko som kun finnest i den norske kulturen.

Det er visst fullt i sleden til a' Marte Svennerud

2010-08-23T11:17:00.005+02:00

Då eg var liten køyrde Inge bussen. Inge var far til Bjarne. Og somme gonger, om eg var tidleg ute, så fekk eg site på ei runde ekstra før barnehagen starta. Inge var snill. Han tulla og lo med oss ungane. Han fekk det å skulle ta buss til å vere noko som var stas og som ikkje var det minste skummelt. Vi kjende oss trygge og sikre frå vi gjekk ut av døra til vi kom heim igjen.

I dag er ikkje livet så enkelt. For fire år sidan fekk Edvin førsteklassing skuleskyss frå huset vårt til skulen, fordi vi bur to km frå skulen. Men sidan då har visst noko skjedd. For då Alvilde no skulle starte på skulen så var det plutseleg ikkje to km mellom skulen og huset vårt lengre. Då hadde Konsentra, som er busselskapet som vann anbudsrunden om skuleskyssen, målt opp avstanden på nytt, kome fram til at det er 1,9 km og at vi ikkje har rett på skuleskyss. I ettertid har eg målt opp sjølv, og har funne ut at frå parkeringsplass til parkeringsplass er 2.070 m. Og då tok eg ikkje i. Men konsentra har altså målt opp, truleg ved bruk av ein eller annan kartteneste, og har konkludert med at dei slepp å køyre femåringen vår til skulen. Så bæ på oss.

I praksis vil det seie at då veslejenta vår skulle ha sin første skuledag så stod ho og venta på ei drosje som aldri kom. Og at vi hadde brukt tid på å snakke henne gjennom at ho skulle ha drosje, og korleis det kom til å vere, men at ting brått vart heilt annleis. Vi var nemleg så dumme at vi antok at sidan broren hadde skuleskyss og at huset vårt og skulen faktisk stod på akkurat same staden, så ville Alvilde bli skyssa på same måten. At Konsentra skulle måle opp på nytt med det som mål at dei skulle sleppe å frakte små femåringar, slo meg ikkje i det heile tatt. Og eg er igrunn glad for at slik tankegong ikkje er noko eg kjenner meg att i.

For slikt provoserer meg. Det er ikkje det at vi må køyre henne. Det gjer vi med glede. Det er den manglande fornuften i det heile.

For det første:

Jenta er 5 år. Ho fyller ikkje seks år før i desember. Ingen kan vel meine at ho skal gå to km, og krysse fleire kryss kvar morgon. Eg som mor kan slå fast at det er ho ikkje moden nok til, og at det vil vere fullstendig hasardiøst. Visst er det gangsti. Men det er ikkje meir enn ein meterbrei grøftekant med fine blomar mellom den gangstien og hovudvegen. Og som femåringar flest kan dottera mi få innfall av og til. Ho har heller ikkje noko spesielt godt tidsbegrep og kan gløyme seg vekk lange stunder. Så om ho faktisk kom fram, så ville det ikkje kunne garanterast at det var til første time.

For det andre: Drosja som Alvilde skulle ha site på med køyrer rett forbi og det er tomme plassar. Å ta på Alvilde ville ha tatt maks to minutt.

For det tredje:

Om det no mot formodning skulle vere slik at oppmålinga ein vel å bruke viser at det er 1,995 meter frå huset vårt til skulen, så er det uansett for langt for ei jente på fem år å gå. Kva store og negative konsekvensar ville det få om ein lot jenta få site på i den drosja som køyrer halvfull forbi? Ville ein då sett presendens for at alle ungar i Eidsvoll som går i første klasse og bur 1,995 meter frå skulen ville ha rett på skuleskyss? Er det i tilfelle snakk om ein einaste unge til som bur så akkurat på grensa at det er vanskelig å seie om det ER to km eller ikkje. Altså: eg ser at ein i mange tilfelle må sette ei grense ein plass. Er det seksti studieplassar, så er det det. Men er DETTE ei grense ein treng å vere millimeternøyaktig på? Og kor startar ein då milimetermålinga hen? I lova det er snakk om står det at det skal gjelde frå dør til dør. Målet med det er truleg at ungar ikkje skal bli skadelidande. Utgangsdøra vår er enkel å finne. Men kor er målepunktet på Ås skule? Er det på parkeringsplassen på Coop der drosjene stoppar? Er det ved innkøyringa til parkeringsplassen til skulen? Er det ved døra inn til fløyen der dottera mi har klasserom? Eller er det ved det hushjørnet av skulebygget som ligg nærast huset vårt? I dei tre første tilfella vil det vere over 2 km, medan det nok vil vere under om det er det siste ein legg til grunn.

Kva om ein tillot seg å bruke skjønn i slike saker. Og såg på følgande punkt:

- At jenta faktisk er nesten eit år yngre enn enkelte av klassekameratane sine.

- At avstanden mellom skulen og huset åpenbart er diskutabel. Ikkje minst fordi broren fekk skuleskyss frå akkurat same huset. - At det er ledig plass i drosja som køyrer rett forbi

Bør ikkje tvilen kome ungen til gode? Eg er såpass raus av meg at eg synest ein til og med kan ta med ungar i nabohus sjølv om grensa går mellom husa. Om det er ledige plassar og ikkje vil medføre ein ekstra stopp så skjønar eg ikkje kva som er problemet. Er det fullt, blir det noko anna. For det er eit fornuftig argument.

Eg trur nok at både eg og Inge er samde om at dette er for rigid. Men så var det aldri slik at Inge vann anbudsrunden om å frakte fem- og seksåringar til skulen. Femåringar vart ikkje lagt ut på anbud då eg var liten. Og det var heller ikkje slik at om nokon fekk site på, fordi det var meiningslaust at dei ikkje skulle få sete på, så fekk det prinsipielle konsekvensar kanskje for heile fylket (Eller kor det no er Konsentra har ansvar for skuleskyssen) Der eg vaks opp var ein unge ein unge, og ein vaksen ein vaksen og alle var einige om at ein skulle vere greie med ungar og bruke fornuft.

Men sånn er det visst ikkje lengre.

Forfulgt av ord

2010-08-19T13:53:00.004+02:00

Eg reknar med at det er fleire enn meg som opplever at dei tilsynelatande blir forfulgt av ord somme gonger.

Ein høyrer eit uttrykk brukt ein stad, festar seg ved det og tenkjer at det der har eg aldri høyrt før. Og så i løpet av kort tid så dukkar dei same orda opp rundt deg gong på gong. Tilfeldig nevnt og heilt forunderleg.

Det er sikkert ein haug av forklaringar. Psykologiske og om persepsjon og det eine med det andre. Men det bryr eg meg ikkje om. Forklar så mykje du vil for meg. Eg let at øyrene og nyt kjensla av noko forunderleg. Uforklarleg. For eg likar kjensla av magi som ligg i å føle at noko liksom leitar deg opp. Eg likar å ta det som teikn. Ikkje så veldig alvorlig, men som litt artigheit her i livet.

Dessuten passar det jo perfekt inn i ideen min om at livet burde ha plott

I dette tilfellet var eg innom Designtorget på Byporten, Og festa meg ved nokre spisebrikker som var artige. Og kva står på den eine, jo: Du veit ikkje kor vakker du er.

Og kor har eg sett dette uttrykket før i sommar.. jo her

Artig? ja veldig!!

Nei, du har ikkje gått feil

2010-08-17T13:22:00.002+02:00

- eg har berre ommøblert litt. Gje gjerne tilbakemelding på om denne utsjånaden hadde noko for seg.

Notatar frå dagen i dag

2010-08-17T13:11:00.000+02:00

Då har ein ny epoke starta. Femåringen er levert på SFO og frå i morgon av er ho pr def skulejente. Det var superskummelt før ho kom inn porten, men då ho oppdaga at ein heil flokk av venane hennar var der så var alt greit. ungen var over alle dumphusker før eg fekk snudd meg.

Må notere eit par gullkorn frå dei siste dagane så eg ikkje gløymer dei.
Den første kom frå niåringen då faren hevda at han hadde gjort noko sidan han var ein neve stor.
"det er bare tull, hadde du vært en neve stor da, så hadde du maks vært en meter nå"
Den andre kom dottera med då ho fann veldig store erter inne i sukkerert-belgen ho skulle ete: "se mamma SÅ store erter, som skal spises av et SÅ lite barn"

Dette er igrunn ein bloggpost som er meir som ei utvida statusmelding å rekne. Ein huskelapp for meg sjøl. Hopp over eller ber over med.

I går kom det takst på bilen. Det viser seg at det kostar 76000 kroner når ein Renault Scenic blir litt påkøyrd av ein trailer. Det vil seie leigebil og ny bil. jaja. Eg er forresten støl i nakken. Ikkje mykje men litt.

And I don't even have my own car

2010-08-15T21:45:00.002+02:00

Den siste veka har mor mi vore på besøk. Kjempetrivelig. Ungane får mat og det blir kokt saft og gode greier. (OK så får dei mat ellers også då... og eg kokar faktisk saft kvart år) Og fordi alle vi tre som er kongelig interessert i familien (dvs mor mi, meg og Alvilde. Interessa er faktisk omvendt proposjonal med alder) hadde lyst til å få omvisning på slottet, så sikta vi oss på fredag innover mot byen på kongeleg omvisning. Ungane somla litt og det plaskregna, så då passa det best med bil. Trudde vi. Det skulle vi ikkje gjort. For då vi kom til trafikkmaskina var det plutselig ein bobil som innsåg at den låg i feil fil (var på veg til OsloS, men skulle opp på Bispelokket) og valgte å skifte fil likevel. Dvs at han svinga inn framfor meg etter at vegen hadde delt seg. Eg hadde god avstand og stoppa. Men eg rakk berre å stå stille eit sekund eller så, før ein trailer ikkje greidde å stoppe og køyrde inn i meg bakfrå.

Heldigvis gjekk det bra med alle. Born og mormor var uskadde. Eg er uskadd trur eg, sjølv om eg kjenner det litt i eine sida av nakken. Men doktoren meiner det vil gå over av seg sjølv. Bilen står det ikkje så bra til med :-( Bilverkstaden meinte at det var lite sannsynleg at eg kom til å sjå den att. Jaja. Det er vel ikkje så mykje å gjere med anna enn å kike etter ein ny bil. etterkvart.

Gipsa hjarte?

2010-08-10T09:28:00.004+02:00

Ein surrealistisk tanke som slo meg ein dag:

Tenk om det hadde vore slik her i verda at det som var inne i menneska syntest på utsida. At dine indre plager og gleder rett og slett fekk seg fysiske utslag. Nesten som når eit menneske i møte med ei stor sorg får kvitt hår over natta (visstnok) At ein halta når ein hadde kjærleikssorg, fekk lumbago av eksamensnerver, mista hørselen av sorg, faktisk vart grøn av sjalusi, eller at angst var ein lidelse som gjorde at du måtte gipse armar eller bein. Kva konsekvensar hadde det fått. Hadde det vore ein bra ting som gjorde at vi i større grad såg og brydde oss når andre sleit med noko. Ville den fysike påminninga gjort at vi i større grad hugsa å spørre korleis folk hadde det. Fordi det vart synleg, ikkje lengre var noko som ikkje syntest utanpå. Eller hadde det ført til stigmatisering av andre sjukdommar. "Ho seier at ho datt på sykkel, men det er nok helst nervane no igjen tenkjer eg.."

Det hadde gitt fascinerande lite mogelegheit til å skrøne. "Jaha, om du er så ajour med eksamenslesinga, kvifor har du så vondt i ryggen då?". Eg ser for meg flokkane av krokrygga studentar som siktar mot lesesalane i mai. Meir og meir lutrygga for kvar dag som går, og så når eksamen er over, kjem dei sprettande ut av dørene av eksamenslokala. Rettrygga og lette på foten.

Og kva med dei knuste hjarta. Tenk deg han som berre blir sitjande. Som ikkje kan røyse seg og gå fordi haltinga vil vise for heile verda at det smilande ansiktet, då ho han ville ha presenterte den nye kjærasten sin, berre er løgn og bedrag. Samtidig som vedkommande sakte men sikkert får eit grønleg skjer over andletet. Ville det vere råd å gjere ein verdig sorti om du er grøn og haltar? Ville det kanskje føre til at ein i større grad var open om hemmelege inste kjensler? Kva slags nye språklege bilete ville ein få av slike kroppslege reaksjonar.

Når eit knust hjarte ikkje berre vil få deg til å kjenne deg som ein krøpling, men faktisk vil gjere deg til ein krøpling og. Ville vi då sikte mot det kyniske, for å sleppe å skade oss sjølve. Ville kjærleik blitt sett på som ein risikosport på lik linje med å hoppe i Trollveggen. Noko for dei største risikotakarane. Ville menneske kome på Skavlan for å fortelje om korleis dei satsa alt på kjerleiken og kom frå det utan skader? Og framfor fjernsynsskjermane sat vi andre og rysta skremt på hovudet av slikt dumdristig vågemot. Diskusjonane ville rast på framsidene. Er det rett å sette eiga lykke framfor kostnadane ein påfører samfunnet?

Men korleis skulle ein leve mest mogeleg risikofritt? Ville lykkepillen bli utskriven for å sikre oss frå å ede opp som eit samfunn av krøplingar. Kanskje ville ikkje helsevesenet ha råd til anna enn å halde oss i ein slags halvlukkeleg døs. Ikkje i nærkontakt med livet, men i alle fall skadefri.

Surrealistisk i dag altså. Men tenk om.

Tre dagar til endes

2010-08-06T22:50:00.000+02:00

Trøtt. La meg tre i natt. Men bryllaupet var storveges. Fint brudepar, fine taler, fin fjelltur og fine folk. No er målet kaffe og mat.

Er tom for ord

2010-08-06T14:56:00.004+02:00

Ikkje sånn reint fysisk då. Men eg er i ferd med å nå botnen på stabelen med bøker som har frista meg i det siste. Eller som folk eg kjenner har anbefalt. Har lest mange fantastiske bøker, men no er eg liksom tom for idear. Og då får eg litt panikk. Eg har framleis ikkje kome meg gjennom Moby Dick, men eg prøver. I mellomtida har eg to bøker eg kan lese. Audrey Niffegger og Siri Hustvedt. Niffegger har også skrive den fantastisk vakre boka "Time travelleres wife". Så eg har høge forventningar til denne. Og Hustvedt bør alle lese. For dei som ikkje veit det er ho Norsk/Amerikansk og kona til Paul Auster. Som også bør lesast av alle. Men altså. Eg treng boktips. Bøker som ar betydd noko for deg. Vakre bøker, gode bøker. Bøkene som var som eit dragsug frå første side, og dei du spsiste som konfekt og smakte på kvart einaste lita setning. Eg treng nye bøker!

Sjølv kan eg tipse om to bøker. Den første er det nesten litt pinleg å tipse om, fordi eg har lese den så mange ganger, og at det truleg verkar som eg aldri kjem meg vidare. Men altså: Har du ikkje lest Pan av Hamsun så er det på tide. Å drøyme seg inn i Nordlands-sommaren og den vakre og vonde kjærleikshistoria mellom Thomas Glahn og Edvarda.

Den andre har eg nevnt allereide. "The time travellers wife", ei rar og surrealistisk kjærleiskhistorie, som om du går med på premissane er vakker og sår og alt saman.

Det er sjølvsagt mengder av andre bøker som har vore viktige for meg. Så eg har tenkt å tipse litt med jamne mellomrom. Men i dag vart det desse to.

Ei bok eg deimot IKKJE vil anbefale er blockbusteren "Eat love pray". Makan til pjatt og navlebeskuing. Samanlikna med den boka er denne bloggen ein nettstad for vidsyn. Er det noko ein ikkje treng så er det ei bok der verda blir tolka gjennom augene til ei amerikansk dame, som reiser rundt og trur ho er den alt alltid handlar om. Pjuk.

Et lite drypp av folkelykke

2010-08-04T15:34:00.001+02:00

er det å spise lunsj på Mormors cafe i gamlebyen i Fredrikstad. Med kaffe, og Edith Piaf i bakgrunnen. det er viktig med slike smådrypp. Viktig for meg i det minste. Man trenger å skape seg sine rom for sjelefred. Steder der man kan hente frem feriefølelsen. roen, gleden over livet. Enten det er er zentempel på soverommet, en hengekøye i hagen, eller en kopp te i sofakroken. Egentlig handler det jo bare om å skape en liten hverdagsseremoni for seg selv. Det er jo akkurat det sammetømmerhoggeren gjør når han legger ned øksa og setter seg på en stokk med kaffekoppen og ser utover en stund. Eller husmora gjør når hun dekker bordet med kaffekopper og skjenker i. Man forteller seg selv og andre at nå er det tid for å raste. for en pause. Et stopp, der man slapper av og kjenner litt på at man tross alt er og har det bra. Det kjenner jeg akkurat nå. Mer skal det ikke til. Kaffe, vakre ting, mennesker som er hyggelige og smiler, pene omgivelser, Edith Piaf. Nå skal jeg ta med meg min flik av folkelykke og vende tilbake til kongressen rett borte i gata.

Navlebeskuarbloggen

2010-08-03T17:46:00.003+02:00

Er litt treig med blogginga for tida. Er rett og slett ganske lei av meg sjøl. Synes igrunn at eg er ganske kjedelig, for å seie det rett ut. Og ettersom de sikkert er for høflege til å seie det er det vel best eg seier det sjøl: Det må da vere måte på til navlebeskuing og sjølvsentrert pjatt frå mi side.

Skal skjerpe meg litt her. Så eg lovar at eg frå no av skal prøve å skrive ting som er interessante for fleire enn meg sjølv. Og ha gangsyn nok til å sjå kva det er.

Men eg kan ikkje love at eg aldri skal skrive personlege ting. I dag kan eg for eksempel fortelle at eg smelte kneet i asfalten då eg kom til hotellet eg bur på seint i går kveld (Er i Fredrikstad med jobben) og det var så salig sabla vondt at eg trudde eg skulle svime av. Så i natt har eg sove dårlig, og det igjen har medført at eg ikkje akkurat har vore ei lysfontene eller noko anna sprudlande, triveleg noko i dag. Og det endå eg er på ein internasjonal kongress, med ein haug spennande menneske. Må skjerpe meg. Ha utoverblikk. Eg trur kanskje eg skal ta opp ein vane som ei svært god venninne av meg, og mannen hennar har. Dei avsluttar kvar dag med å lage ei lita liste over tre fine ting frå den dagen. Eg likar tanken på at ein tvinar seg sjølv til å tenke positivt. Det er så lett for oss alle å krype ned i grøftene av og til. Men stort sett så har vi alltid fine ting i liva fåre. Og det er viktig å sjå dei medan dei er der.

Mine tre ting i dag:

1) At sonen min ringte meg for at søstra skulle få fortelle at ho hadde lært seg å svømme under vatn. Eg har så fine ungar!! 2) At eg etter innfallsmetoden stakk innom førnevnte venninne i går, på veg hit til Fredrikstad. Rakk jordbær og kaffe på verandaen og nokre minutt med kvalitetstid. 3) Å treffe igjen folk som ein bryr seg om, men ikkje ser så ofte ein vil. I går var eg på 20-årsjubileum for ein internasjonal ungdomsorganisasjon der eg sat i styret for nokre år sidan. Artig!

Men no må eg gå: eg skal ta på meg nykjøpt kjole og kome meg på bankett. Mål for kvelden er å re-entre The world ranking list of Domino.

Tranformasjon fra feriemodus til jobbliv

2010-08-02T11:13:00.003+02:00

DEN ROTLAUSE VISA Nå kviske det stilt i blommer og strå, og blåklokka ringe: Kom, ska du få den freden som du lyt ha her du driv og syng om ditt tomme rotlause liv. Legg deg nå ned i blommer og bær, himmel'n er høg og freden er nær, det fins ingen plass så hellig som her i fjorten daer om sammar'n. Og sola hu skin på kultur og krot og æilt som er gammalt kjæm deg imot. Hemgjorde ting blir spikke med kniv tel trøst for ditt tomme rotlause liv. Ei treskål med vatten, sett deg og drekk, dess finere er a, har a en sprekk, - men skund deg! Det er itte mye du rekk på fjorten daer om sammar'n. Men dessa som skulle verne vår arv med slåmaskinkniver, jønnplog og harv, dom reise tel by'n, der går dom og driv og småbæinne bygda hele sitt liv. Men du som har evner, du som kom fram, du skjønne og veit: Det er inga skam å bøye seg djupt for dørstokk og tram! (i fjorten daer om sammar'n.) - Alf Prøysen

hagetilståelse

2010-07-31T15:53:00.003+02:00

For et år og en måned siden skrev jeg dette innlegget om hageliv. Med fine bilder fra hagen der det ser idyllisk ut som bare det. Jeg må herved tilstå at sånn ser det ikke ut i år. I år ble ikke hageinnsatsen like iherdig. Først ble våren brukt til helt andre ting. Så hadde jeg et håp til sommerferien, men nå som sommerferien er over for denne gang er det bare å slå fast at det ikke ble til noe da heller. Det regna rett og slett for mye de gangene vi hadde anledning. Men jeg har fått gjort en ting da. Jeg har fått kjøpt kantsteiner til det ene bedet. Så nå er håpet at jeg på et eller annet tidspunkt skal få lagt kantstein også. Kanskje i morgen?

Du vet ikke hvor vakker du er.

2010-07-31T15:10:00.005+02:00

Dette vesle gullkornet fann eg på ein toalettvegg i Kristiansand i sommar.

Orda "du vet ikke hvor vakker du er" skrive med med runde unge kulepennbokstavar på ein jentedovegg. Eg vart igrunn ganske glad av at nokon ville seie akkurat desse orda til oss andre. Det er så mangt som kan skrivast på doveggar. Reint kommunikasjonsmessig kan ein kanskje seie at dovegg-tekstar handlar mest om avsendaren. Ein kan ofte sjå eit ønskje om å ytre seg i ekstremform. Doveggskriving er ein versjon av "banning". Det er ofte tydeleg at dette er ord som vert skrivne bak ei låst dør. Ein er fri til å seie slikt ein ikkje vil seie ellers. Det er dei styggaste, hemmelegaste sidene av menneskesinnet som kjem fram. Det er grove teikningar. Dårlege rim om kjønnsdelar som "skal sammen sitte". På jentedoen står det kanskje om hemmelege forelskelsar. Om xxxxx som er så deilig. Eller den styggare versjonen der misunnelege venninner skriv at "Hege er ei hore". Det er lett å tenkje seg at Hege kanskje har fått meir sjans en avsendaren på nokon avsendaren helst skulle sett at viste interesse andre vegen. Men på denne doen i Kristiansand (På Herlig Land, for dei som lurer) har altså ei ungjente site og skrive til oss andre "du vet ikke hvor vakker du er". For meg blir det litt poetisk. Mest fordi eg får mange tankar i hovudet. Eg lurer på kven jenta er. Ei svermerisk ungjente? Kva som er grunnen til at ho skriv akkurat det. Gjeld det kanskje henne også? Føler ho ofte at ho gløymer å sjå på seg sjølv som vakker? At andre ikkje ser det? Tenkjer ho på ytre skjønnheit eller den indre skjønnheita. Kva skjedde etterpå? Kven var ho der saman med?

Og er det ikkje ein viss symbolikk i at orda er slitte. Åpenbart fordi dei tilsette har prøvd å vaske dei vekk. Eg likar best punktumet til slutt. Dette er ikkje ei åpen betraktning. det er noko ho slår fast. Slik er det. For alle oss kvinner som går inn på ein do. Vi er alle vakrare enn vi veit. Det er rett og slett litt vakkert.

På vegne av oss alle: Takk! Det gjeld deg og.

ingenting å melde

2010-07-28T23:13:00.002+02:00

Noko å melde frå ferielivet? Ikkje anna enn at morgondagen er den siste skikkelige feriedagen for denne sommaren. Og at det er sunt med late dagar. Og at bror min ALLTID slår meg same kva vi speler. Spesielt i Risk. I morgon skal eg lunsje med Bård. På ein byplass. Det blir stas.

Sju ting

2010-07-26T12:42:00.004+02:00

Det er hyggelig å bli lest, og jeg er heldig som har noen som faktisk leser bloggen min. Og for et par uker siden så fikk jeg en award fra min venninne Hege, som har en kjempefin blogg fra sitt hus under furutrærne. Den bør alle stikke innom. Hege er for øvrig et menneske som imponerer meg. Hun er en kapasitet på de fleste felter.

Men i awarden ligger det at jeg skal fortelle sju ting om meg selv. Nå er jeg klar over at denne bloggen, som de fleste blogger, er rimelig navlebeskuende fra før. Men hold ut eller hopp over denne posten.

1) Eg er nynorskmenneske. Og trass i at eg sjølv meiner eg kan bruke begge skriftmåla våre like bra, så er nynorsk den beste måten for meg å uttrykkje seg på. Eg meiner mykje om nynorsk. Mest av alt meiner eg at det er viktig at språk får utvikle seg i takt med samfunnet. Ein skal ikkje ha så mykje "museumstankegang" når det gjeld språk. Det skal vere bruksspråk. Og det betyr at ein må akseptere lånord både frå engelsk og andre språk.

2) Eg har lett for å få mentale gnagsår. Når eg synes ting er litt "kleint" som dei seier her på Eidsvoll. Litt sånn pinleg teit. Eg får f.eks mark når damer omtaler mannen/sambuaren sin som "gubben" eller når venninner kaller kvarandre for "snuppa". Men eg veit at det er uviktig, og synes det er litt kleint av meg sjølv å henge meg opp i slikt

3) Eg er kreativ. Eg må skape noko med hendene mine. Kva det er og korleis er ikkje så nøye. Akkurat no strikkar eg. Og i sommar har eg hatt ein "portalopplevelse" (som er når ein gjer noko for aller første gang) i kraft av å ha lært meg å strikke litt mønster. Og om eg ikkje får dei krative opplevingane mine, (i kraft av å lese, eller skrive eller sjå film, eller høyre musikk. Eller altså lage noko med hendene mine) så fungerer eg dårleg.

4) Eg elskar å lage mat, og kan bli litt sur om eg får servert dårleg mat på restaurant. Om ein har gode råvarer, så fortjener dei å bli omskapt til god mat. Ikkje middelmådig mat.

5) Eg jobbar med å bli flinkare å kjenne på eigne grenser. Eg kan av og til slite meg litt ut.

6) Eg er litt vel ung av meg. Inni. Eg har framleis det brennande engasjementet som for dei fleste pregar ungdomsåra. Kanskje ikkje på dei same tinga, men når det f.eks gjeld diskriminering. Det gjer at eg eigentleg har lyst til å lære meg samisk. Eg synest at det er ei skam at vi "nordmenn" ikkje veit meir om den urbefolkninga vi har her i landet. Og at den samiske kulturen ikkje alltid blir møtt med respekt.

7) Eg er jordbunden. Det finst menneske som ikkje knyttar seg til stader, og som lett som ein plett flyttar til ein ny stad. Eg er ikkje slik. Eg treng å høyre til ein stad, Eg har litt "odelsfølelse" i meg. (Utan at eg på nokon måte har odel, eg er faktisk yngste dottera til yngste dottera til yngste dottera til yngste dottera) Eg er jordbunden. Eg har stader som er viktige for meg. Svebakken, Fjørtofta og huset vårt her på Eidsvoll.

Lese las he løse. Leseløst

2010-07-26T00:19:00.004+02:00

Og eg gløymte å nemne at eg har lese mange bøker denne sommaren. Dei siste to vekene har eg gjenlese Maria Gripe. Dei første to bøkene i Skygge-bøkene. Skyggen over steinbenken og De hvite skyggene i skogen. Så fekk eg litt dilla på Johan Theorin, så eg leste eit par av bøkene hans. Også har eg lese om Englandsfarten. Og eg held på med bok nr 2 av Anna Gavalda. Hugsar ikkje kva den heiter, og eg gidd ikkje heilt å google akkurat no. Men det er den om den smådepressive arkitekten. Og eg trur eg likar den, men eg må ta den etappevis. Likar i allefall at den er på nynorsk. Og på GODT nynorsk. Flink oversettar! Og i dag avslutta eg Sangen om den Røde Rubin. Eg leste Lasso rundt fru Luna for ein månad sidan omtrent. Fekk tips om at det var ei god bok, og ettersom eg leste Mykle sist i tenåra, var det vel på tide å ta han fatt igjen. (Som dei fleste andre hugsa eg vel ikkje så mykje anna enn at bøkene var ganske direkte på det erotiske feltet, frå førstegongslesinga) Men du verden for nokre bøker!!! For eit språk. Og då snakkar eg ikkje om den eroitiske biten, som med dagens auge ikkje er så sjokkerandre akkurat. Men om språkføringa, skildringa av det sårbare mennesket. Det er sjeldan bøker grip meg sånn. No vurderer eg faktisk å prøve meg på Bjørnson. Han har stort sett støva ned i hylla ved sidan av dei andre tre store. Men det må vel vere noko med han? Og kva med Ibsen? Burde ikkje alle nordmenn kjenne sin Ibsen? Og då meiner eg meir enn å ha sett eit og anna Ibsenstykke på teater. Men eg har litt anna feelgood-litteratur og. Og minst eit par andre bøker liggande oppslått rundt om kring.

så blå - som en blå klisje

2010-07-26T00:00:00.004+02:00

I det klokka akkurat bikkar tolv startar eg på den siste ferieveka mi denne sommaren.

Eg og ungane kom heim frå vidunderlege Sjøstrand-dagar i ettermiddag. Ei veke med oppladning. Med boklesing, soling, gode klemmar frå små menneske, nydeleg mat, gode vener, og havet. Havet om morgonen, når ein hutrar seg gjennom eit morgenbad, berre fordi ein kan. Havet om ettermiddagen når ein ligg på magen på berget i sola og les vakre bøker som startar prosessar i hovudet. Havet i det magiske pastell-lyset av sola som går ned. Det som gjer at alle automatisk samlast ute, med kaffikoppar og pledd, men samtidig får oss alle til å snakke lavmelt eller vere stille. Som om vi var i eit gudshus. Havet som klukkar når eg ligg for meg sjølv på brygga, borna er lagt, og den uendelege himmelen over meg er kveldsblå. (Og eg tenker på kor rart det er at vi alltid har eit uendeleg tomrom over oss, men ikkje eigentleg tenker over den uendelege dimensjonen som er der oppe. At det kanskje speglar livet litt. Vi vil forholde oss til dei konkrete tinga, det vi kan nå. Det vi vandrar rundt i, det vi lett kan gripe tak i. Men dei store spørsmåla som alltid er der, vil vi ikkje snakke om. Sjølv om det berre er å løfte blikket for å sjå kor liten du eigentleg er. For å sjå den uforklarlege, uendelege dimensjonen. Det som er der, men som du ikkje kan gjere noko anna med enn å puste inn og ut nokre gongar og kjenne kor merkeleg verda er)

Og havet når eg er på veg på badet for kvelden, men fullmånen som speglar seg i havet som eit Munch-måleri gjer at eg utan å merke det endrar retning og vandrar gjennom doggvått gras og over steinheller som framleis har solvarmen i seg. Berre for å sjå litt til. Det er slik sommaren skal vere. Trur eg. Som ein blå klisje.

Sommer på Svebakken

2010-07-13T17:44:00.002+02:00

Eg er heime. Eg har gjenopplevd somrane frå før i tida, hengande i ein stige med ein malerkost i handa. Når ein veks opp på gard så er det alltid eit hus som skal målast om sommaren. Ein ver-vegg. Men denne gongen var det ikkje far min som var arbeidsleiar. Det måtte vi vere sjølve. Så då sa vi orda han brukte å seie. Og gamlehusveggen vart finmåla med raud Odel. (Og eg vart solbrend og raud på ryggjen. )Og etter arbeidsøkta gjorde eg det same som eg gjorde før i tida, eg reiste inn i Ottafjøra og bada. Iskald, men reint og deileg. No regnar det, og det skal det visst gjere i mange dagar. Det er synd for vi har igrunn ein vegg til å måle. Men vi har nok å gjere. Det er mykje papir som skal gåast gjennom. Og dessuten er det folk å snakke med. Tanter og onklar, og slektfolk og vener. Kaker som må etast. Prat som må pratast. Eg og ungane hadde ein kosetur oppover, vi stoppa på Indreeide hos Belina, og var hos Siv og John over natta. Og fredag vart det middag i den italienske storfamilien. Som betyr meg og mine, Judith Kåre og Emily, og Siv, John, Jacob og Henrik. I tillegg kom bror min med svigerinne og dei to tanteungane. Så då var det berre å kose seg. John henta fram engelskmannen i seg og lagde fish'n chips frå grunnen av. Stor suksess. Når vi i tillegg rakk innom Lillian og lisjetausa så var eg veldig nøgd med mengda venskap pressa inn på to dagar. I dag har vi vore i byen for å kjøpe skulesekk til skulestart-dottera. No er det ferjetur på veg ut igjen. I morgon kjem fetter Reisande Mac (Reidar) heim frå Kamerun, så med litt flaks får vi sett han og før vi reiser nedatt. Men først av alt er det altså papir det handlar om. Og på søndag flytta vi stolen. Det skriv eg mest til meg sjølv, for at eg skal hugse det. Det var mor mi som flytta den, også gråt vi litt etterpå. Slik er livet på Fjørtofta denne sommaren. Neste veke blir det Sørlandet. Og eventuelle tjuvar kan berre slå frå seg å bryte seg inn, Anders er heime og passar katt og kaffemaskin God sommar.

Desperate menn....

2010-07-13T10:26:00.002+02:00

Dagens overskrift på VG-nett: Desperate menn tilbyr trygghet i bytte mot sex i Haiti. Det er altså snakk om menn som vil tilby seg å passe på foreldreløse tenåringsjenter, mot sex. Hvorfor er det mennene som blir sett på som desperate? http://www.vg.no/nyheter/utenriks/artikkel.php?artid=10003506

Damekaffe, og å kjøpe ein draum

2010-07-06T22:01:00.005+02:00

Prøver å ikkje tenke på at eg har brukt litt for mange pengar på ei ufatteleg kul kaffemaskin.

Har tenkt på den ei stund. Og så rota eg meg inn på Nespresso-butikken på Eger her i går. Og dermed var det gjort. Eg kjøpte for skattepengar, og drog kortet og no eig eg ei Nespresso Latissima. Kremkvit og lekker og istand til å lage supergode koppar med kaffe.

Om eg skal analysere situasjonen i ettertid ser eg at eg definitivt vart sugd inn av atmosfæren. Damene som jobba der var blide, og hadde sånne snuppekorte sekstitalskjolar. Og kunne det dei snakka om. Og lagde kaffe til meg, slik at eg skulle få sjå korleis det verka. Og så serverte dei meg kaffe i høge glas med skeia og sukkerposen liggande i dekorativ vinkel på fatet. Og dei hadde fin musikk som stod på passe høgt, og fine møblar i skinn, og høge glasdører. Og alt var berre så fint og vakkert og reint og ryddig i nespresso-verda. Alle snakka til kvarandre med lave stemmer og sa hyggelige ting. Og det gjorde at eg var villig til å oversjå dei små tulletinga. Som at eg ved å bli med i club Nespresso kan ringe til ein 24 timar support-telefon for å få bestilt kaffe. Det er nesten så eg må prøve ein gong berre for å teste det ut. Sjølv om tanken på at eg skal ha ei desperat kaffekrise som må løysast midt på natta er ganske fjern. Endå eg er glad i kaffe. Om dei då ikkje kan vere her i løpet av tjue minutt. (I så tilfelle skal eg anbefale dette til alle mine tidligare kolleger i NRK som framleis står opp midt på natta for å gå på jobb. ) Men no står kaffemaskina på kjøkenbenken, og i dag har eg drukke tre damekaffiar. Og den er så fiiin at eg må bortom for å klappe på den av og til.

Divine intervention

2010-07-03T17:49:00.004+02:00

Av og til lurer eg på om eg har lese for mange bøker. Det er ikkje det at eg mistrivest med bøker. Eg kunne nok ikkje greid å leve utan bøker. Men av og til så tenkjer eg at hovudet mitt er litt øydelagt. Eg forventar liksom at det skal vere eit plott. At trådar skal nøstast opp. At den gamle mannen eg kom i snakk med på busshaldeplassen skal vise seg å ha betydning om to kapittel. Men så er det ikkje slik. "På rett" er ikkje livet slik. Ting kan vere irriterande meiningslause. For verkelegheita er hendingar som ikkje har noko med kvarandre å gjere. Livet er brødskiver som landar med pålegget ned. Tog ein rekk eller ikkje rekk, og rekningar som må betalast. Menneske ein treff og likar, som ein seinare mistar kontakta med, og som ein etter nokre år kanskje treff på gata for å oppleve at de har blitt framande for kvarandre. At de som fann tonen så godt den gongen ikkje har noko å seie til kvarandre lengre. Kanskje det er det som er poenget mitt med denne bloggen? Å sette hendingar inn i ein kontekst, å skape eit slags plott. Men her om dagen opplevde eg ei endring. Ein slags guddommeleg inngripen. Det hende omsider ting som var som henta ut frå ei bok. Berre småting. Men likevel. Plott!! Eg sat på toget, som slakka ned utanfor Fredrikstad. Frå togvindauget såg eg ein ung gut i raud shorts som heldt på på ei fotallbane. Sola skein, og han var allereide mørkebrun på den bare overkroppen. Han kunne vore 13 - 14 år. Medan eg betrakta han frå togvindauget sikta han på mål på lang avstand, og skaut eit skot som sikkert gjekk over halve bana, og som sat perfekt i krysset. Bedre kan det ikkje gjerast. Og han var åleine der. Han datt ned på kne og såg heilt mållaus (merk artig ord der) ut. Og han ante ikkje at det faktisk var nokon som hadde sett prestasjonen hans. Ein liten ting. Men vanlegvis ville ikkje dette skjedd slik. Om ein ser ut jennom eit togvindauge og får med seg ein brøkdel av noko, så er det vanlegvis ein brøkdel. Ute av samanheng, ikkje eit plott. Vanlegvis ville han ha bomma, eller ikkje eingong ha skote på mål. Kanskje han ville han sett opp nokre kjegler eller noko slikt. Men ikkje denne gongen. I det eg ser opp ser eg ungguten spring mot ein ball for å skyte mot målet, som ligg endelaust langt unna. Han sparkar til, og både han og eg følger ballen med blikket. Den går i ein høg perfekt boge mot den knall blå himmelen, og i det den går i mål, oppe i høgre hjørne fell guten ned på kne, armane i veret i ein stille triumf. Det var som klipt ut frå ein Saabye-Christensen-roman. Og eg sit på toget og tenkjer: kva er dette... eit plott? Det var berre ei lita episoden. Når eg skriv den ned no verkar den meiningslaus og litt teit. Men det var noko med det fullendte i det. Så eg sat plutseleg der og undra meg: Skjer det ting som er som henta frå ein roman her no? Det var noko anna enn dei vanlege oppned-brødskivene. Eg er spent på korleis dette utviklar seg. Vil det skje meir? Finst det ein stor forfattar der oppe? Ein som skriv historiene våre. Eg gler meg til neste kapittel

Berrføtt

2010-06-27T23:45:00.002+02:00

Det er noko med å vandre berrføtt i graset ein stille junikveld som er ganske fint rett og slett. Jobb i ei veke til så er det ferie. Ungane er på Juba-leir i Østfold, og etter rapportane å dømme så har dei det heilt strålande.

Kven er du?

2010-06-24T23:26:00.003+02:00

Dette er ei øving for alle som måtte finne på å lese her inne. Sett deg ned og tenk på dette:

Når er du deg sjølv best. Når er du den versjonen av deg sjølv du trivest best saman med.

Den "deg" du vil at folk skal hugse, at folk skal sjå. Er det i kvardagen? Er det i ferien? Er det som mor? Som kollega? Som fagperson? Som kjærast? På fest? Heime hos deg sjølv? Kva arena er det du trivest best på? Kva er det som får fram dette i deg? Kven er det som får fram dette i deg? Kva er det som skal til for å vere den personen så mykje du kan?

For at hovudingrediensen i livet ditt skal vere deg sjølv. Dine evner og styrker. For meg handlar det om kreativitet, om inspirerande menneske som eg har i livet mitt. Om å greie å vere mor på den måten eg vil. Om å føle at eg grip dagen. Ikkje rotar vekk livet mitt på tull.

2010-06-22T23:37:00.002+02:00

Det er ikke rart at de store dikterne reiste mye. Ibsen og Hamsun og Bjørnson og hele gjengen reiste jo hele tiden . Til Paris og Roma og USA. Jeg har bare vært i Brussel. Nå er jeg på Eidsvoll. Men hodet spinner liksom i Brussel-modus fremdeles. Har hatt det hektisk med veldig fint. Fin by, fine folk, fine ting. Sove nå.

Brussellliv

2010-06-18T17:10:00.003+02:00

Er i Brussel noen dager for å hjelpe til å arrangere en konferanse som starter Søndag. Eurocare-kontoret, som vanligvis huser tre personer fordelt på to etasjer, er plutselig overfylt. Vi sitter på kjøkkenet, på møtebordet på kontoret til generalsekretær Mariann, og rundt om kring. Men hyggelig. Og vi kommer i mål. I går kveld kino, i kveld blåskjell og pommes frites

"Det e nå' ei feme'"

2010-06-16T09:02:00.004+02:00

Ville eg sagt om eg var heime. Og snakka om heroinutdeling. For den som ikkje er infødd "søgarding" kan det vere på sin plass å forklare. Ei feme er det same som ei motegreie. Noko som plutseleg er populært, og då skal alle ha det. Og så er det like raskt umoderne. Det som er trendy akkurat no.

No trur ikkje eg at "ALLE" skal ha heroin. Heroin er nok dessverre kome for å bli. Utan at det betyr at ein skal gje opp visjonen om eit narkotikafritt samfunn. For ein visjon treng ikkje å oppfyllast. Ein visjon er idealet. Det du veit er det beste, og som du jobbar for å nå, sjølv om du veit at det ikkje er råd. Det er uansett ikkje det som er viktig. det viktige er at når ein jobbar mot ein visjon så får det positive ringverknader.

Som f.eks når ein tenkjer at ein skal vere eit ærleg menneske. Ingen av oss kan love at vi aldri nokon gong meir skal kome med ein kvit løgn. Men om vi har visjonen om å være ærleg med oss, så vil det i seg sjølv føre til at det blir færre av dei kvite løgnane og.

Men tilbake til "fema". Som i dette tilfellet er heroinutdeling som enkel løysning på narkotikaproblemet i Noreg. Grunnen til at eg er litt oppgitt er at i dag legg Stoltenbergutvalet fram sin rapport. Og dei kjem nok til å gå inn for heroinutdeling. Og når sjølvaste Thorvald seier det, så kjem plutseleg veldig mange andre til å tru at dette er løysninga.

Sjølv så blir eg altså mest oppgitt. Om heroinutdeling er løysninga, kvifor var det ingen som tenkte på det for fem år sidan. For ti år sidan. Her i landet har vi ein tendens til å få litt skylappar. Vi ser berre det som er rett framfor oss, også trur vi helst at det er det viktigaste i verda og det einaste rette. Også tar vi litt av. Vi finn opp krutet, og klappar beigeistra med hendene.

For eit par år sidan var det fleire som var livredde på grunn av fugleinfluensa. Hugsar du den? Det var den tingen vi var redde for FØR svineinfluensa. Det kom daglege nyheitsrapportar om bønder som døydde i Kina. Og folk flest lengta etter å fylle opp medisinskapet sitt med tamiflu, så ein i allefall kunne halde seg og sine friske. Så kom svineinfluensaen. Og det merkelege er at i same augneblink var fugleinfluensaen tilsynelatande vekke. Altså: det var den sjølvsagt ikkje, men om ein har på seg skylappar så ser ein berre det som er rett framføre seg, og vi hadde snudd på hovudet. No var det svineinfluensa vi såg. Og den såg vi godt, for den var omtalt med krigstypar på framsidene av alt som kunne trykkast på avispapir her i landet. Vi sprang avgarde og tok vaksine, og låg vakne om natta og uroa oss. (I gjenfortellinga her hoppar eg berre over at vi faktisk hadde eit tilfelle av svinfluensapanikk eit år før og, også gløymde vi det, også plutseleg kom vi på det igjen og fekk endå meir panikk) Poenget mitt er at vi er litt styrte av "femer". Det som står på framsidene er sant. Desto meir som står om noko, og desto lengre det står der, desto sannare blir det. Og i dei fleste tilfeller ER det nok meir eller mindre sant. Men KOR sant er spørsmålet. Er det krigstype-sant? For om det er SÅ sant. Kvifor blir det då så raskt usant og uviktig i det vi snur på hovudet og oppdagar ei askesky over Island?

Det er "femer" innanfor alle område. Mange meiner bokstavbarn-boomen er ei feme. At det eigentleg handlar om at vi ikkje har tid til at barn skal få vere barn lengre. Eg var hos legen for ei vond skulder for nokre veker sidan og fekk beskjed om slimposebetennelse. Altså? Dei siste tre åra kjenner eg minst tre - fire personar som har hatt problem med slimposar i ledd. Før det ante eg ikkje at vi hadde slimposar eingong? Det kan såklart vere at legar akkurat har oppdaga slimposar (og at Nobelprisen i medisin i år går til vedkommande som fann desse) men eg mistenker ei "feme" innanfor legestanden og.

Og kva med Facebook og det ein så fint kallar "nye medier"? Heilt klart ei feme. Dei kjem ikkje til å forsvinne igjen, det er ikkje det eg meiner, men dei kjem ikkje til å vere "det alle snakkar om" til evig tid. Og sann mine ord: Om samfunnsengasjementet ditt er mest synleg gjennom kva facebookgrupper du er med i, så må du skjerpe deg. Du reddar ikkje verda gjennom Facebookgrupper. Det er "lat manns løysning".

Og no som vi er ferdige med å snakke så mykje om Knausgård som vi gjorde ei stund. Så er det altså heroinutdeling det handlar om. For det skal gje narkomane verdigheit. Men eg skjønar ikkje korleis.

Eg trur at om vi startar opp med heroinutdeling så vil vi om fem år site der med same problema som i dag. Berre ørlite annleis. Og det provoserer meg. Fordi om ein hoppar på ei feme for å finne løysninga på kompliserte problem, så blir det feil. Og eg har i min naivitet trudd at dei seriøse beslutningstakarane på eit vis var heva over å la slike "forsidefemer" styre verdsbiletet deira. Og dette handlar om menneske. Det handlar om eit underfinansiert rusfelt som treng å bli tatt på alvor. Som treng at utvalget som skal vurdere kva som må til for å gjere kvardagen deira betre ikkje berre hoppar på ei "feme"som legaliseringstilhengarar har drive godt lobbyarbeid for. Men at dei faktisk lyttar til fagfolk og seriøs forskning. Om den enkle løysninga synest for god for å vere sann, så er den mest sannsynlig det. Då er den nok rett og slett ei feme.

(Vil du lese dei gode argumenta MOT heroinutdeling kan du lese det på http://www.actis.no/

- garantert basert på forskning, ikkje "femer")

Stille dager

2010-06-13T23:14:00.003+02:00

Det er et ordtak som sier "even silence speaks". Og det er sant på de fleste områder i livet. Det finnes ingen middelvei. Nøytralt område. Man kan ikke sitte på gjerdet uten at det samtidig betyr noe. Stillhet kan være talende, betryggende, komfortabelt eller ukomfortabelt. Trøstende eller skuffende. Mange ganger sier stillhet mer enn mye annet. Fordi stillhet ofte er mangelen av noe. Noe som skulle vært der men som ikke er der. For min del betyr ikke en stille blogg at jeg ikke har noe å si. Det betyr at jeg har mye å gjøre, og lite overskudd til kreative tanker. Men jeg leser bøker igjen. Da faren min døde slutta jeg å lese bøker. De som kjenner meg skjønner at det er fundamentalt. Jeg leser mye. Jeg fungerer vanligvis ikke uten å ha minst to bøker som jeg er underveis i. Jeg skal ikke gjøre meg voldsomt intellektuell ved denne lesinga mi. Det er ikke sånn at jeg bare leser gamle russere eller nobelrpisvinnere. Langt derifra. Fordelen med å lese mye er at man kan ta seg råd til å lese mye forskjellig. Jeg har tenkt at det finnes en bok for en hver anledning. En hver stemning. Og nå leser jeg igjen. Og jeg har lest en strålende bok. Nick Hornby - Juliet Naked. Hornby er en av mine favorittforfattere blant annet fordi han, bedre enn noen annen jeg vet om, beskriver menn. Han er glitrende!! En annen bok jeg kan anbefale er "The timetravellers wife". Fantastisk litteratur!!